Στο προηγούμενο φύλλο μας περιγράφαμε πώς φτάσαμε από την πίεση για «περισσότερη», «αναβαθμισμένη», «διά βίου» και «συνδεδεμένη με την αγορά» εκπαίδευση σε μια κατάσταση όπου κυριαρχούν η απαξίωση των πτυχίων και η εργασιακή ανασφάλεια των πτυχιούχων. Μια κατάσταση που εμφανίζεται, έστω και με διαφορετικές ταχύτητες, σε Αμερική, Ευρώπη – και Ελλάδα. Η «σύνδεση της εκπαίδευσης με την αγορά» αποδείχθηκε σύνδεση όχι με κάποιες πραγματικές κοινωνικές ανάγκες αλλά με την κερδοσκοπία και τον παρασιτισμό που κυριαρχούν στη λεγόμενη «αγορά». Η ίδια η εκπαίδευση μετατράπηκε σε μια «αγορά»·όπου, όπως και στην υπόλοιπη «αγορά», κυκλοφορεί πολύ χρήμα αλλά προς όφελος λίγων, και επίσης εμφανίζονται κλασικά φαινόμενα «φούσκας». 
Επιτακτική αναγκαιότητα των καιρών η κοινή πάλη τάξης
και σπουδάζουσας νεολαίας
Οι οικογένειες ξεσκίζονται για να εξασφαλίσουν, όπως νομίζουν, το παιδί τους με ένα «καλό» πτυχίο, αλλά στο τέρμα μιας αγωνιώδους διαδρομής που κρατάει (μαζί με μεταπτυχιακά, κατάρτιση κ.λπ.) περί τις δύο δεκαετίες υπάρχουν κατά κανόνα κακοπληρωμένες δουλειές και άφθονη εργασιακή ανασφάλεια. Το πραγματικό ενδιαφέρον για τη γνώση αργά ή γρήγορα χάνεται. Λίγα παιδιά βρίσκουν το κουράγιο να προχωρήσουν σε ανώτερες σφαίρες επιστημονικής εξειδίκευσης. Και είναι κυρίως παιδιά εύπορων οικογενειών αυτά που έχουν τις διασυνδέσεις να διεκδικήσουν τις καλές θέσεις εργασίας. Βλέπετε, μέσα σε όλα αυτά, στοχοποιήθηκε και η εργασία στο δημόσιο, που ήταν μια διέξοδος για τα παιδιά των φτωχότερων οικογενειών, αλλά και εγγύηση μιας κάποιας κοινωνικής συνοχής.
Το πρόβλημα της εκπαίδευσης θα πρέπει να γίνει ένα ζήτημα προτεραιότητας για την εργατική τάξη και το οργανωμένο εργατικό κίνημα. Και αντίστροφα, τα προβλήματα της εργατικής τάξης, της παραγωγής, των εργασιακών σχέσεων θα πρέπει να απασχολήσουν πολύ περισσότερο τους φοιτητές, τους αποφοίτους, γενικά τη νεολαία.
Εργατική τάξη και σπουδάζουσα νεολαία μπορούν να σπάσουν τον φαύλο κύκλο της «εκπαίδευσης της αγοράς» αν διεκδικήσουν οργανωμένα και από κοινού:
- Αποκλειστικά δημόσια και δωρεάν παιδεία, χωρίς εξόντωση των μαθητών-φοιτητών, στραμμένη στην ουσιαστική γνώση αλλά και στην κοινωνικά χρήσιμη εργασία.
- Αναβάθμιση και έντονη κρατική προώθηση της τεχνικής εκπαίδευσης, που είναι υπερπολύτιμη για να έχει μια χώρα και μια κοινωνία προοπτική.
- Κατοχυρωμένα επαγγελματικά δικαιώματα στο πτυχίο. Όχι μεταπτυχιακά, σεμινάρια κ.λπ. που γίνονται μόνο για να «μετρήσουν» στο βιογραφικό. Εξειδίκευση-επιμόρφωση παράλληλα με τον εργασιακό βίο, από αναγνωρισμένους δημόσιους φορείς, με πληρωμένη άδεια από τη δουλειά.
- Μαζικοί διορισμοί στο δημόσιο, σε δουλειές που είναι απαραίτητες για την κοινωνία. Παραγωγική ανασυγκρότηση σε υψηλό τεχνικό επίπεδο, με δημόσιες επενδύσεις και κοινωνικό έλεγχο.
Πάρις Δάγλας
