Η σύλληψη της τέως αντιπροέδρου της Κομισιόν Φεντερίκα Μογκερίνι για απάτη στη διαχείριση ευρωπαϊκών κονδυλίων ήταν μια ακόμα επιβεβαίωση για τη «φύση» της λεγόμενης Ευρωπαϊκής «Ένωσης». Ο μηχανισμός της Ε.Ε. είναι μια σκληρή γραφειοκρατία που υπηρετεί τα συμφέροντα του ευρωπαϊκού κεφαλαίου και καταστρατηγεί συστηματικά τη δημοκρατία στα κράτη μέλη, ενώ, λόγω του μεγέθους του και της πολυπλοκότητάς του, έχει και τα δικά του, αυτονομημένα συμφέροντα. Αν συνυπολογίσουμε τις εξαιρετικά πλουσιοπάροχες απολαβές στις οποίες είναι εθισμένοι αυτοί οι γραφειοκράτες, καταλαβαίνει κανείς ότι πρόκειται για το ιδανικό περιβάλλον για κάθε είδους διαφθορά. Πολύ πρόσφατα, άλλωστε, είχαμε το γνωστό σκάνδαλο της εξαγοράς ευρωβουλευτών από το Κατάρ (Εύα Καϊλή κ.ά.).
Εδώ όμως δεν μιλάμε για απλούς ευρωβουλευτές, αλλά για την υπ’ αριθμόν δύο της προηγούμενης Κομισιόν, την επικεφαλής της ευρωπαϊκής άμυνας και διπλωματίας. Μαζί της διώκεται και ο τέως γενικός γραμματέας της διπλωματικής υπηρεσίας (EEAS) της Ε.Ε., Στέφανο Σανίνο.
Θα ρωτήσει κανείς: γιατί να αφήσουν «έκθετα» δύο τόσο υψηλόβαθμα στελέχη; Κατ’ αρχάς, υπάρχουν και αντιτιθέμενα συμφέροντα στο εσωτερικό του μηχανισμού, ή και μεταξύ των χωρών μελών. Από την άλλη, να μην έχουμε αμφιβολία ότι τα σκάνδαλα που αποκαλύπτονται είναι ένα μικρό δείγμα από το ηπειρωτικών διαστάσεων «φαγοπότι» που πέφτει σε Βρυξέλλες και Στρασβούργο.
Π.Δ.
