 |
| Μόνο η αποφασιστική και οργανωμένη αντίδραση των ίδιων των εργατών μπορεί να βάλει τέλος στο διαρκές έγκλημα των εργατικών «ατυχημάτων» |
Το πρώην αμαξοστάσιο έχει μετατραπεί τυπικά σε εργοστάσιο συντήρησης και ανακατασκευής παλαιών συρμών από τον ηλεκτρικό σιδηρόδρομο και την πρώτη γραμμή του ΜΕΤΡΟ. Στην ουσία είναι αποθήκη-διαλυτήριο μεταλλικού υλικού, το οποίο μεταπωλείται ακόμα και σε πλανόδιες «επιχειρήσεις» ανακύκλωσης. Μια εντελώς τριτοκοσμική κατάσταση, δηλαδή, στη θέση υποτιθέμενης παραγωγικής δραστηριότητας.
Οι συνθήκες εργασίας μέσα στο «εργοστάσιο» είναι άθλιες. Λίγες ημέρες πριν το συμβάν η Επιτροπή Υγιεινής και Ασφάλειας της ΣΤΑΣΥ έκανε έλεγχο και σε έγγραφό της λέει ότι υπάρχει ακατάλληλη υποδομή με αυτοσχέδιες αποθήκες και τρεις ράμπες-«λάκκους», στις τροχιές Τ4 – Τ5 – Τ6. Ήταν σε μία από αυτές που σκοτώθηκε ο άτυχος εργαζόμενος. Το περιβάλλον εργασίας είναι εξαιρετικά φθοροποιό και υπάρχει ελλιπής εκπαίδευση προσωπικού, ανεπαρκής έλεγχος, μεγάλη καταπόνηση των εργατών λόγω της υπερεργασίας και των χαμηλών μισθών. Τη στιγμή του ατυχήματος στην εργασία συμμετείχε και εργάτης από ιδιωτικό συνεργείο καθαριότητας εντελώς άσχετος με το αντικείμενο. Τα αρμόδια με τον χώρο στελέχη της ΣΤΑΣΥ δήλωσαν ότι δεν ήταν ενήμερα για τη συγκεκριμένη εργασία. Η μεταφορά των μετάλλων από τους «μεταπωλητές», τα πλανόδια συνεργεία δηλαδή, γίνεται χωρίς σχετική άδεια. Σε μια τέτοια κατάσταση, το μοιραίο ατύχημα ήρθε σαν φυσική συνέπεια.
Η μετατροπή των χώρων εργασίας, ιδιαίτερα όσον αφορά τις τεχνικές δραστηριότητες και εργασίες, σε κάτεργα τριτοκοσμικού τύπου είναι η κύρια αιτία της έξαρσης των εργατικών ατυχημάτων, και μάλιστα των θανατηφόρων.
Η προστασία των εργαζομένων μπορεί να έλθει μόνο μέσα από τη δική τους δράση και οργάνωση. Με ελέγχους στους χώρους δουλειάς από τα ίδια τα σωματεία, με την καταγγελία των καταστάσεων που επικρατούν, αλλά κυρίως με την πάλη για την ανατροπή του παρασιτικού τριτοκοσμικού μοντέλου που έχει επιβάλει η αστική τάξη στη χώρα και τον λαό. Και η πρώτη προϋπόθεση για αυτό είναι η ανατροπή της πλέον αντεργατικής κυβέρνησης της μεταπολίτευσης, της νεοφιλελεύθερης συμμορίας Μητσοτάκη.
Σ. Κρόκος
