Η συστηματική απαξίωση και στοχοποίηση του δημόσιου τομέα καταλήγει στη στέρηση ζωτικών υπηρεσιών από τον πολίτη
Η επίθεση στους εργαζόμενους του δημοσίου εντάσσεται στη διάλυση-
ιδιωτικοποίηση των δημόσιων αγαθών και το γενικότερο χτύπημα
του συνδικαλισμού και των εργασιακών δικαιωμάτων. Γι' αυτό
εργαζόμενοι του δημόσιου και του ιδιωτικού τομέα πρέπει να
αντισταθούμε με ενιαίο αγωνιστικό μέτωπο, γιατί οι συνέπειες
αφορούν όλους.
Οι εργαζόμενοι στο δημόσιο βρίσκονται στο στόχαστρο των αστικών κυβερνήσεων ιδιαίτερα από την εποχή του Μνημονίου και μετά. Με τη σημερινή κυβέρνηση Μητσοτάκη η απαξίωσή τους, τα κάθε είδους μέτρα εναντίον τους και η συστηματική στοχοποίησή τους έχουν φτάσει στο αποκορύφωμα.
Οι μισθοί είναι της φτώχειας. Ένας νεοδιόριστος εκπαιδευτικός ξεκινά με 776 ευρώ καθαρά τον μήνα για να φτάσει μετά από 10 χρόνια υπηρεσίας να παίρνει 1.000 περίπου ευρώ!
Παρόμοιοι είναι οι μισθοί γενικά στο δημόσιο για τους εργαζόμενους-απόφοιτους πανεπιστημιακής εκπαίδευσης, ενώ οι απόφοιτοι λυκείου ξεκινούν από 700 ευρώ περίπου. Να θυμίσουμε ότι οι εργαζόμενοι στο δημόσιο δεν παίρνουν δώρα Χριστουγέννων, Πάσχα και επίδομα αδείας, καθώς αυτά έχουν καταργηθεί με τα μνημόνια και ουδέποτε επανήλθαν.Σε αυτούς τους εξευτελιστικούς μισθούς έρχεται να προστεθούν η εντατικοποίηση της εργασίας λόγω της συνειδητής υποστελέχωσης-διάλυσης των δημόσιων υπηρεσιών, η διόγκωση της γραφειοκρατίας, οι υπερεξουσίες των διευθυντών, η δημιουργία κλίματος φόβου και υποταγής στους εργασιακούς χώρουςαπό διάφορα κυβερνητικά στελέχη. Μάλιστα, η κυβέρνηση ψήφισε νέο πειθαρχικό «δίκαιο» τρομοκράτησης και συνδικαλιστικής φίμωσης για τους δημόσιους υπαλλήλους, με διατάξεις χουντικού τύπου που αυστηροποιούν τις ποινές, εντείνουν την ανασφάλεια και ανοίγουν τον δρόμο για απολύσεις.
Είναι χαρακτηριστικό ότι, λόγω αυτής της εργασιακής απαξίωσης και της επιδείνωσης των εργασιακών συνθηκών, δεν προτιμούν να δουλέψουν πλέον στο ελληνικό δημόσιο νοσηλευτές, γιατροί, γενικά απόφοιτοι πανεπιστημιακών σχολών, ακόμα και εκπαιδευτικοί, ή παραιτούνται από τις θέσεις τους – τάσεις που τείνουν να γενικευτούν.
Η τραγική αυτή κατάσταση που έχει διαμορφωθεί αποτελεί συνειδητή πολιτική επιλογή της κυβέρνησης – γι’ αυτό και ενισχύεται περαιτέρω. Η πολιτική αυτή στοχεύει:
1) Να διαλύσει τους δημόσιους οργανισμούς και υπηρεσίες προκειμένου να μπορέσει, χωρίς αντιδράσεις, να τις ξεπουλήσει στα κάθε είδους ιδιωτικά κεφάλαια, ή να πριμοδοτήσει τα τελευταία, αδιαφορώντας πλήρως για τις συνέπειες στους πολίτες. Έτσι υπονομεύει συστηματικά τη δημόσια υγεία και πρόνοια, την κοινωνική ασφάλιση, την εκπαίδευση, τα ταχυδρομεία, τις συγκοινωνίες κ.ά.
2) Να χτυπήσει, στο πρόσωπο των εργαζομένων του δημοσίου, την έννοια των σταθερών εργασιακών σχέσεων και των σταθερών εργασιακών ωραρίων. Δεν είναι καθόλου τυχαίο ότι η κυβέρνηση ανοίγει τώρα θέμα άρσης της μονιμότητας, ενοχοποιώντας τις σταθερές εργασιακές σχέσεις για κάθε παθογένεια του δημοσίου!
3) Να χτυπήσει επίσης τα εναπομείναντα μαζικά συνδικάτα της εργατικής μας τάξης, που κυρίως είναι αυτά του δημοσίου, και να απαξιώσει το δικαίωμα στην απεργία και τον συνδικαλισμό. Ειδικά σήμερα, που οι ηγεσίες πρωτοβάθμιων συλλόγων αλλά και ομοσπονδιών του δημοσίου πέφτουν σταδιακά στα χέρια αγωνιστικών δυνάμεων (οι οποίες παίρνουν πρωτοβουλίες για την υπεράσπιση των εργασιακών δικαιωμάτων και του δημόσιου χαρακτήρα των αντίστοιχων υπηρεσιών), η λύσσα της κυβέρνησης έχει απογειωθεί.
4) Να επιβάλει το «διαίρει και βασίλευε» στους κόλπους των εργαζομένων, καλλιεργώντας φθόνο και αντιπάθεια ανάμεσα στους εργαζόμενους του ιδιωτικού και του δημοσίου τομέα. Μια πολιτική που κυριάρχησε ιδιαίτερα την εποχή του Μνημονίου, ώστε να νομιμοποιηθούν οι άγριες περικοπές στους μισθούς των δημοσίων υπαλλήλων, η απαγόρευση προσλήψεων, η διάλυση οργανισμών, το ξεπούλημά τους κ.λπ. – με τραγικές συνέπειες τελικά για όλο τον ελληνικό λαό.
Απέναντι σε αυτή την πολιτική, οι εργαζόμενοι του δημοσίου δεν έχουν άλλη επιλογή από το να αντισταθούν αποφασιστικά. Η συστηματική διάλυση των δημόσιων οργανισμών και υπηρεσιών από την κυβέρνηση έχει πλέον αποκαλυφθεί σε κάθε εργαζόμενο, σε κάθε πολίτη. Αυτό αποτελεί τη βάση, αλλά και την ευκαιρία, για να χτιστεί άμεσα μια αγωνιστική συμμαχία όλης της εργατικής τάξης, ιδιωτικού και δημόσιου τομέα, που αποτελεί βασική προϋπόθεση για νικηφόρους αγώνες.
Μ. Σάκος
