Τετάρτη 7 Ιανουαρίου 2026

ΤΟ ΝΕΟ «ΔΟΓΜΑ ΜΟΝΡΟΕ» ΚΑΙ ΟΙ ΕΞΕΛΙΞΕΙΣ ΣΤΗΝ ΑΜΕΡΙΚΑΝΙΚΗ ΗΠΕΙΡΟ

 

«Η Βενεζουέλα δεν είναι μόνη», λέει το πανό. Μια επέμβαση
των ΗΠΑ σε κάποια λατινοαμερικανική χώρα δεν θα είναι 
περίπατος· η συνείδηση των λατινοαμερικανικών μαζών
έχει ανέβει, αλλά και ο λαός στις ΗΠΑ αντιτίθεται στους πολέμους.

Τον 19ο αιώνα (1823), ο τότε πρόεδρος των ΗΠΑ Τζέιμς Μονρόε επιδίωξε να κυριαρχήσει στο δυτικό ημισφαίριο εκδιώκοντας τους Ευρωπαίους ιμπεριαλιστές από την αμερικανική ήπειρο. Σήμερα η κυβέρνηση Τραμπ θέλει να εξασφαλίσει την κυριαρχία των ΗΠΑ σε όλη την αμερικανική ήπειρο, απομακρύνοντας οποιαδήποτε επιρροή και επέκταση των δραστηριοτήτων της Κίνας.

Να επισημάνουμε πως η Κίνα έχει αναπτύξει εμπορικές σχέσεις με όλη τη Νότια Αμερική. Επενδύει σε δημόσια έργα, ελέγχει δύο μεγάλα λιμάνια στο Περού και τη Βραζιλία και κατασκευάζει δρόμους και σιδηροδρόμους με σκοπό την εμπορική σύνδεση μεταξύ Βενεζουέλας, Περού, Βραζιλίας και Αργεντινής. Οι συναλλαγές ανέρχονται σε εκατοντάδες δις. Η Κίνα αγοράζει το 90% του αργού πετρελαίου της Βενεζουέλας και ορυκτό πλούτο από Αργεντινή, Περού και Βραζιλία. Έχει δε εγκαταστήσει διαστημικούς σταθμούς παρακολούθησης σε όλη τη Λατινική Αμερική, κάτι που φοβούνται ιδιαίτερα οι ΗΠΑ.

Τις προηγούμενες δεκαετίες, η αποτυχία της νεοφιλελεύθερης ακροδεξιάς πολιτικής επέφερε ακραία φτώχειαστα περισσότερα από αυτά τα κράτη. Αριστερόστροφες δυνάμεις, που είχαν σαν σύνθημα τον κοινωνικό μετασχηματισμό και τη δίκαιη διανομή του πλούτου, στηριγμένες σε λαϊκά κινήματα, ανέβηκαν στην εξουσία. Μια άνοδος που ονομάστηκε «Ροζ Παλίρροια», άρχισε από τα τέλη της δεκαετίας του 1990 και συνεχίστηκε μέχρι πρόσφατα. Ήταν μια προσπάθεια να αντιμετωπιστεί η ακραία φτώχεια και να εκφραστούν οι αποκλεισμένες και παραγκωνισμένες λατινοαμερικανικές κοινωνίες, διεκδικώντας το δικαίωμα στη ζωή. 

Σήμερα τα αποτελέσματα αυτών των προσπαθειών δεν είναι τα αναμενόμενα και η δυσαρέσκεια αγκαλιάζει τα φτωχά στρώματα, στρέφοντας και πάλι μεγάλο μέρος του λαού προς τα δεξιά. Η μη εφαρμογή πραγματικών σοσιαλιστικών μέτρων, που να θίγουν τα θεμέλια της καπιταλιστικής κοινωνίας, έφερε αυτές τις κυβερνήσεις αντιμέτωπες με διάφορους διεθνείς περιορισμούς, που τις υποχρέωσαν σε συμβιβασμούς, υπονομεύοντας τους λόγους για τους οποίους ήρθαν στην εξουσία.

Αμέσως μετά την άνοδό του στην εξουσία στις ΗΠΑ ο Τραμπ «ενέταξε» τον Καναδά ως πολιτεία των ΗΠΑ, απείλησε τον Παναμά αναγκάζοντάς τον να υπογράψει την παρουσία αμερικανικού στρατού στη Διώρυγα, άλλαξε το όνομα του Κόλπου του Μεξικού σε Κόλπο της Αμερικής, βοήθησε με απειλές την ακροδεξιά κυβέρνηση του Μιλέι στην Αργεντινή τον Απρίλιο, ενώ ελπίζει στη Χιλή σε νίκη του ακροδεξιού Καστ στον δεύτερο γύρο και παρενέβη στα εσωτερικά της Βραζιλίας για τη δίκη του ακροδεξιού Μπολσονάρο.

Με αιτιολογία το εμπόριο ναρκωτικών, το μεταναστευτικό και το πετρέλαιο, έχει κατεβάσει το ένα τέταρτο του αμερικανικού στόλου στην Καραϊβική, απειλώντας αρχικά τη Βενεζουέλα με χερσαία επέμβαση και βομβαρδισμούς, εάν δεν φύγει από την κυβέρνηση ο Μαδούρο. Βασική επιδίωξη είναι να διακοπεί η ροή πετρελαίου προς την Κίνα και να έχουν οι ΗΠΑ τον έλεγχο των μεγαλύτερων αποθεμάτων πετρελαίου στο κόσμο. Επίσης ο Τραμπ πιστεύει πως μια δεξιά κυβέρνηση στη Βενεζουέλα θα διευκόλυνε την οριστική ήττα της κουβανέζικης επανάστασης, καθώς θα σταματούσαν οι ζωτικές για αυτήν προμήθειες ενέργειας αλλά και τροφίμων.

Επίσης ο Τραμπ απειλεί την Ονδούρα με στρατιωτική επέμβαση εάν το αποτέλεσμα των εκλογών δεν τον ικανοποιεί, ενώ μια άνοδος της δεξιάς θα επαναφέρει το ναρκο-κράτος του παρελθόντος. Οι ΗΠΑ ελπίζουν σε αλλαγή κυβέρνησης σε Κολομβία και Μεξικό στις επόμενες εκλογές, απειλώντας με δασμούς και επιστρέφοντας σε αυτές τις χώρες μετανάστες. Ένας στόχος ακόμη είναι η Νικαράγουα των Σαντινίστας.

Μια χερσαία στρατιωτική επέμβαση των ΗΠΑ σε κράτη της Λατινικής Αμερικής θα επιφέρει το χάος και την ανομία, όπως συνέβη με την Αϊτή, τη Λιβύη ή το Αφγανιστάν. Υπάρχει όμως και το ενδεχόμενο ενός νέου Βιετνάμ.

Για την υπεράσπιση της αυτοδιάθεσης των λαών και του δικαιώματος να επιλέξουν το δικό τους κοινωνικό και πολιτικό μοντέλο, είναι αναγκαία η συσπείρωση όλων των δημοκρατικών αντιιμπεριαλιστικών δυνάμεων του κόσμου ενάντια στην ιμπεριαλιστική επέμβαση των ΗΠΑ στη Λατινική Αμερική. 

Μόνο η ενότητα των λαών της Λατινικής Αμερικής μπορεί να σταματήσει την επιθετικότητα των ΗΠΑ. Να σταματήσουν οι επιθέσεις κατά της Βενεζουέλας και των άλλων λατινοαμερικάνικων χωρών! Έξω τα αμερικανικά στρατεύματα από την Καραϊβική!

 

Χρήστος Χατζής