 |
| Βασιλική Σκαμπαρδώνη, Έλενα Κατσαρού, Σταυρούλα Μπουκοβάλα, Αναστασία Νάσιου, Αγάπη Μπουνόβα: οι πέντε εργάτριες που δολοφονήθηκαν στο εργοστάσιο Βιολάντα στα Τρίκαλα επειδή ο εργοδότης τους τσιγκουνεύτηκε λίγα χιλιάρικα για μια κατάλληλη εγκατάσταση καυσίμων. Είναι θύματα της τάξης μας και τις τιμούμε! |
Η Ημέρα της Γυναίκας, η 8η Μαρτίου, αυτή τη χρονιά για τη χώρα μας είναι μια μέρα βαρύτατου πένθους. Πέντε νέες γυναίκες, πέντε νέες μανάδες, δολοφονήθηκαν από εγκληματική «αμέλεια» του εργοδότη τους μέσα στο εργοστάσιο που δούλευαν κατά τη διάρκεια της νυχτερινής βάρδιας. Ενώ η νύχτα για τους περισσότερους από εμάς είναι η ώρα της ξεκούρασης, για αυτές τις γυναίκες ήταν η ώρα του μεροκάματου και της συνέχισης της ολοήμερης εργασίας τους για τη φροντίδα της οικογένειάς τους.
Αυτές οι γυναίκες θα ήταν ακόμα «αόρατες» αν δεν συνέβαινε το τραγικό αυτό γεγονός της δολοφονίας τους. Κανείς μα κανείς, πολιτικοί, κόμματα, συνδικαλιστικοί φορείς, φεμινιστικές οργανώσεις, δεν ασχολούνται, πέρα από φραστικές αναφορές, με τις γυναίκες εργάτριες. Τις γυναίκες αυτές που, όταν κλείνουν οι πόρτες των εργοστασίων και αρχίζει η βάρδια τους, αντιμετωπίζουν την πιο σκληρή και στυγνή εκμετάλλευση. Χωρίς φωνή για να υπερασπιστούν τα στοιχειώδη εργατικά τους δικαιώματα (είναι συνηθισμένο στα περισσότερα εργοστάσια, όπως και στη Βιολάντα, να τις εκβιάζουν ότι, αν συμμετάσχουν σε σωματείο, θα απολυθούν), με τις οικονομικές υποχρεώσεις των οικογενειών τους να στέκονται σαν λαιμητόμος από πάνω τους. Προσφέρουν την –εξαντλητική συνήθως– εργασία τους όχι για να έχουν κάποιο έξτρα εισόδημα αλλά για να επιβιώσουν. Εργατικά ατυχήματα, κατά κανόνα αδήλωτα, εξοντωτικά ωράρια και τρομοκρατία είναι η καθημερινότητά τους. Η δολοφονία των πέντε γυναικών δεν ήταν μια «κακιά στιγμή» ή ένα τυχαίο γεγονός· ήταν αποτέλεσμα της στυγνής εκμετάλλευσης του πιο σημαντικού κομματιού της ελληνικής εργατικής τάξης, των εργατών των εργοστασίων, και κυρίως των γυναικών.
Σε κρίσιμες και δραματικές συνθήκες, αποκαλύπτεται ο πραγματικός ρόλος του καθενός. Το αστικό κράτος και τα αστικά κόμματα είναι δεδομένο ότι όχι απλά αδιαφορούν για τις συνθήκες εργασίας των γυναικών, αλλά κάνουν ό,τι μπορούν για να χειροτερεύουν αυτές τις συνθήκες προς όφελος των εργοδοτών. Οι περίφημοι «πατριώτες», πίσω από ένα στυγνό εργασιακό έγκλημα είδαν «δολιοφθορά» εναντίον του επίσης «πατριώτη» Έλληνα καπιταλιστή από «ξένα κέντρα», βγάζοντάς τον λάδι. Φαίνεται ότι, όταν ο καπιταλιστής είναι Έλληνας, αυτόματα σταματάει να είναι και εγκληματίας. Αυτοί που μιλούν εξ ονόματος των γυναικών, οι φεμινιστικές οργανώσεις, που είναι έτοιμες ανά πάσα στιγμή να καταγγείλουν την έμφυλη βία κατά των γυναικών, όταν η βία προέρχεται από εργοδότη, όταν δολοφονούνται εργάτριες, τι κάνουν; Τι έκαναν; Εκκωφαντική σιωπή και απόλυτη απουσία. Φαίνεται πως οι γυναίκες χάνουν την ιδιότητα του φύλου τους όταν είναι εργάτριες και μάνες. Η «πατριαρχία» είναι βολικός και ακίνδυνος αντίπαλος, αλλά ο καπιταλισμός που δολοφονεί γυναίκες όχι.
Οι Ελληνίδες εργάτριες δεν είναι αόρατες, η Ελληνίδα εργάτρια είναι μια ηρωική μορφή, που αξίζει την αναγνώριση και τον σεβασμό όλων. Είναι αυτή που έχει μπει μπροστά στους μέχρι τώρα εργατικούς και κοινωνικούς αγώνες. Είναι οι γυναίκες αυτές που δουλεύουν ασταμάτητα και στο σπίτι και στη δουλειά. Είναι αυτές που έχουν μάθει να πολεμάνε και να κερδίζουν. Είναι αυτές που θα τα φτιάξουν όλα από την αρχή, και στον χώρο της δουλειάς και στην κοινωνία, είναι αυτές που με το έμφυτό τους αίσθημα της αυτοθυσίας, για τα παιδιά και τις οικογένειές τους, θα περάσουν την κοινωνία στο επόμενο βήμα της και θα φτιάξουν ένα καλύτερο κόσμο. Αθάνατες!
Μαρία Καράβολα
