Αθάνατοι οι 200 ήρωες της Πρωτομαγιάς του 1944!

Τα χρόνια είχαν περάσει. Η ιστορία υπήρχε, φώναζε στις συνειδήσεις μας, αλλά ο ελληνικός λαός είχε αρχίσει να λησμονεί. Ορισμένοι άνθρωποι, αυτό που λέμε πρωτοπορία, είχαν ζωντανή στη σκέψη τους τη θυσία των 200 ηρώων αγωνιστών.

Στο προλεταριακό κίνημα, από στόμα σε στόμα, ακούγαμε διηγήσεις. Ότι στον θάνατο εμπρός τραγούδαγαν. Ότι δεν δείλιασαν. Στον ιδεολογικό πόλο των οπαδών του Λέοντα Τρότσκυ από γενεά σε γενεά μαθαίναμε ότι έψαλαν τον ύμνο της Διεθνούς.

 

Εμπρός της γης οι κολασμένοι 

Της πείνας σκλάβοι εμπρός εμπρός

Το δίκιο απ’ τον κρατήρα βγαίνει

σα βροντή σαν κεραυνός…

 

Ναι, με τούτο τον επαναστατικό θούριο οι μαρξιστές οπαδοί του Λέοντα Τρότσκυ βάδιζαν στον θάνατο. Με μια κραυγή. «Ζήτω η 4η Διεθνής». Αλλά και τα μέλη του προλεταριακού Αρχειομαρξισμού, με αυτούς τους στίχους ανέβαιναν προς τον θάνατο στο θυσιαστήριο. Σημείωνε η «Πάλη των Τάξεων» του 1944 σε μια νεκρολογία: «“Ζήτω ο Κομμουνισμός. Ζήτω η νέα επαναστατική Μαρξιστική Διεθνής. Ζήτω το Κομμουνιστικό Αρχειομαρξιστικό Κόμμα Ελλάδας”. Και με το τραγούδι της Διεθνούς βάδισε στο θάνατο».

Ανάλογη συμπεριφορά ανέδειξαν όχι μόνο οι Τροτσκιστές και οι Αρχειομαρξιστές ή οι αγωνιστές άλλων τάσεων. Την ίδια ατρόμητη συμπεριφορά είχαν και οι διακόσιοι. Μπορεί οι αγωνιστές του ΚΚΕ να έλεγαν τον εθνικό ύμνο της Ελλάδας, αλλά η συμπεριφορά τους ήταν επική. Δεν έχει να προσάψει κανένας οτιδήποτε για κάποιον από αυτούς, εμπρός στους δολοφόνους μακελάρηδες ναζιστές. Το λάβαρο της ιδεολογίας τους, τη σημαία του κόμματός τους, την ύψωσαν από όλες τις πλευρές.

Αυτά μας είχαν μεταφερθεί, προφορικά και γραπτά. Αλλά κάτι σαν ηλεκτρισμός διαπέρασε τη σκέψη μας σαν αντικρίσαμε εκείνο το πρωινό του Φλεβάρη του 2026 τις γνωστές φωτογραφίες. Οι φωτογραφίες που τράβηξε ο Γερμανός υπολοχαγός Χέρμαν Χόιερ και διέσωσε ο Βέλγος συλλέκτης Τιμ Ντε Κραενέ, που μαζεύει αντικείμενα από το σφαγείο της ανθρωπότητας που το λέμε Β΄ Παγκόσμιος Πόλεμος, συνεκλόνισαν τον ελληνικό λαό.

Ανεξάρτητα από πολιτική, ιδεολογική αντίληψη, κάθε τίμιος Έλληνας αισθάνθηκε ρίγη υπερηφάνειας αντικρίζοντας τους αγωνιστές που οδηγούνταν στο θυσιαστήριο της Καισαριανής.

Τα σώματα, παρ’ όλες τις κακουχίες πολυετών φυλακίσεων, εξοριών, βασανιστηρίων, τα βλέπουμε αγέρωχα καθώς βαδίζουν προς τη θυσία. 

Είναι προφανές ότι το ηθικό μας ανάστημα αναπτερώθηκε. Είδαμε τους συντρόφους μας όπως μας έλεγαν οι παλαιοί. Δεν τους αντικρίσαμε κακόμοιρους, δειλούς. Όχι! Ήταν όπως μας έλεγαν.

Και οι σημερινοί πρωτοπόροι εργάτες αισθάνθηκαν μια ενέργεια πυρηνική να τους διαπερνά. Δεν είμαστε επαναστάτες μαρξιστές από μια αλλόκοτη τύχη. Δεν ακολουθούμε τις ιδέες του Μαρξισμού από μια επαναστατημένη συμπεριφορά. Πίσω μας, εμπρός μας, πλάι μας, ταξιδεύουν αγωνιστές που δολοφονήθηκαν στην Καισαριανή, στο Κούρνοβο, στη Σωτηρία. Έχουμε βραχεί στα ξερονήσια του Αιγαίου. Η αλμύρα του Αιγαίου και του Κρητικού Πελάγους ακουμπά τις ιδέες και φέρνει μαζί της την επαναστατική ορμή.

Είμαστε υπερήφανοι για τη θυσία των 200 αγωνιστών στο Σκοπευτήριο. Ξέρουμε ότι πολλούς τους έφεραν κατευθείαν από το Χαϊδάρι και ότι οι περισσότεροι ήλθαν από την Ακροναυπλία. Ποιος τους παρέδωσε στους κατακτητές Ναζί; Δεν είναι οι αστοί που τους είχαν κλείσει στις φυλακές και στο μπουντρούμι της Ακροναυπλίας; Δεν είναι αυτοί οι Έλληνες που άλλαξαν αφεντικό χωρίς καμιά ντροπή; Δεν άνοιξαν τις φυλακές. Υπάρχει μεγαλύτερο έγκλημα;

Εμπρός μας ανοίγεται ένα ιστορικό καθήκον. Να μην υποστείλουμε τις σημαίες του αγώνα και των ιδεών. Εμπρός στις ανείπωτες δυστυχίες του σημερινού ελληνικού λαού, τις άθλιες εργασιακές συνθήκες, την εκμηδένιση της μεσαίας τάξης που φτωχοποιείται, έχουμε το καθήκον να συμπτύξουμε τις γραμμές μας. Να τις αυξήσουμε. Να τιμήσουμε τους προγόνους μας.

Ως ύστατο χαίρε σημειώνουμε ότι τιμούμε και τους 200 νεκρούς. Θα μπορούσαμε να γράψουμε τα ονόματα των έντεκα δολοφονημένων Αρχειομαρξιστών και Τροτσκιστών. Δεν το κάνουμε τώρα, για να δείξουμε ότι την ιστορική αυτή στιγμή η τιμή και των 200 ηρώων είναι το κύριο. ΑΘΑΝΑΤΟΙ!

 

Αριστείδης Λάμπρου