Ένας αφανής αγώνας που δικαιώθηκε πρόσφατα ήταν ο αγώνας των φοιτητών των καθηγητικών σχολών για τα επαγγελματικά τους δικαιώματα. Σχολές που είχαν κάποτε μεγάλο κύρος και υψηλό επίπεδο, όπως οι φιλοσοφικές, έφθασαν να θεωρούνται από τις τελευταίες επιλογές των μαθητών. Κι αυτό γιατί, μετά την κατάργηση της επετηρίδας από τον Αρσένη το 1998 και την περαιτέρω μείωση των διορισμών στη δημόσια εκπαίδευση τα επόμενα χρόνια, δεν προσέφεραν πλέον επαγγελματική διέξοδο. Από το 2022 η κυβέρνηση της ΝΔ επεχείρησε το τελειωτικό χτύπημα στις καθηγητικές σχολές. Το νέο νομικό πλαίσιο όριζε ότι τα πτυχία των σχολών αυτών δεν θα περιελάμβαναν πλέον την παιδαγωγική επάρκεια.
Οι απόφοιτοί τους θα έπρεπε να παρακολουθήσουν τουλάχιστον δύο εξάμηνα επιπλέον μαθήματα παιδαγωγικού χαρακτήρα, και μάλιστα εκτός της σχολής τους, πιθανώς από ιδιωτικό φορέα και με αμοιβή (!), για να έχουν «δικαίωμα» να διδάξουν στη δημόσια εκπαίδευση. Με την απόσπαση της παιδαγωγικής επάρκειας, σχολές που ήταν ανέκαθεν προσανατολισμένες στην προετοιμασία εκπαιδευτικών για το δημόσιο σχολείο έχαναν τον ίδιο τον λόγο της ύπαρξής τους.Ευτυχώς όμως οι κινητοποιήσεις των φοιτητών είχαν αποτέλεσμα και η κυβέρνηση, προς ώρας τουλάχιστον, έκανε πίσω. Το ότι οι νεοφιλελεύθεροι πήγαιναν να διαλύσουν τελείως τις φιλοσοφικές, φυσικομαθηματικές και άλλες σχολές, δείχνει το μίσος τους όχι μόνο για τη δημόσια εκπαίδευση αλλά για την ίδια τη γνώση.
Α.Α.
