Η ήττα της απρόκλητης επέμβασης ΗΠΑ-Ισραήλ κατά του Ιράν είναι μονόδρομος, αν θέλουμε να μπει ένα φρένο στον εφιάλτη των διαρκών πολέμων όπου μας σπρώχνει η παρακμή του παγκόσμιου καπιταλισμού. Ένα παγκόσμιο μαζικό αντιπολεμικό κίνημα είναι επιτακτική ανάγκη!
1. Ευρισκόμενο σε βαθιά ιστορική παρακμή, το παγκόσμιο ιμπεριαλιστικό καπιταλιστικό σύστημα απειλεί να τινάξει στον αέρα τον πλανήτη. Να εξαπλώσει παντού τη φρίκη του πολέμου. Να ματοκυλήσει την ανθρωπότητα. Ειδικότερα, ο αμερικανικός ιμπεριαλισμός –παρά τις αρχικές «ειρηνόφιλες» διακηρύξεις του Τραμπ– προκειμένου να αποτρέψει την απώλεια της παγκόσμιας ηγεμονίας του πολλαπλασιάζει τις επεμβάσεις του, ανοίγει νέα πολεμικά μέτωπα. Στην περίπτωση της Μέσης Ανατολής, βρίσκει τον ιδανικό σύμμαχο στο Ισραήλ του ακροδεξιού Νετανιάχου, που, μετά την εκστρατεία εθνοκάθαρσης στη Γάζα, θεωρεί ότι ήρθε η ώρα να ξεμπερδέψει με τον πιο επικίνδυνο εχθρό του, το Ιράν. Για να καταλάβουμε σε ποιο επίπεδο παράνοιας έχει φτάσει ο παρακμιακός καπιταλισμός, υπάρχουν άνθρωποι σε καίριες θέσεις της ισραηλινής και της αμερικανικής κυβέρνησης που πιστεύουν στ’ αλήθεια ότι επίκειται η οικοδόμηση του Τρίτου Ναού, η έλευση του Αντίχριστου ή του Μεσσία, και ότι γενικά πρέπει να ρισκάρουμε την εξαφάνιση της ανθρωπότητας για να εκπληρωθεί κάποιος μεταφυσικός μύθος της αρχαιότητας!
Βέβαια, δεν γίνεται για αυτό ο πόλεμος. Ο πόλεμος κατά του Ιράν γίνεται για να ανακοπεί η άνοδος της Κίνας, να διαταραχθούν οι εμπορικοί της δρόμοι και η ζωτικής σημασίας τροφοδοσία της με ιρανικό πετρέλαιο. Υπάρχουν, ωστόσο, και άλλοι λόγοι, όπως: η ανάγκη ΗΠΑ-Ισραήλ να απαλλαγούν από το μόνο συγκροτημένο κράτος της Μέσης Ανατολής που μπορεί να βάλει φρένο στα σχέδιά τους για την περιοχή· η ανάγκη των ΗΠΑ να στηρίξουν τον κυρίαρχο ρόλο του δολαρίου στην παγκόσμια διακίνηση πετρελαίου· και η τάση των ΗΠΑ να αξιοποιούν τους πολέμους (βλ. και Ουκρανία) για να καθυποτάξουν πλήρως την Ευρώπη.
Σε κάθε περίπτωση, με την εγκληματική και απρόκλητη επίθεση κατά του Ιράν άνοιξε το κουτί της Πανδώρας.Είναι δύσκολο να προβλέψουμε ακριβώς τι θα ξεπηδήσει από αυτό. Θάνατος, καταστροφή, ερείπια σίγουρα, για ένα πολύ μεγάλο κομμάτι της Μέσης Ανατολής τουλάχιστον. Πιθανότατα μια νέα παγκόσμια ύφεση, στοιχεία της οποία υπήρχαν ούτως ή άλλως και πριν την έναρξη της επίθεσης στο Ιράν. Επίσης, μια αναδιάταξη του συσχετισμού δυνάμεων μεταξύ ΗΠΑ-Κίνας-Ρωσίας-Ευρώπης κ.λπ., ανάλογα και με την έκβαση του πολέμου. ΗΠΑ και Ισραήλ συναντούν αντίσταση που δεν περίμεναν. Ωστόσο, είναι δύσκολο ο αμερικανικός ιμπεριαλισμός να αποχωρήσει παραδεχόμενος απλά την ήττα του – το διακύβευμα είναι πολύ υψηλό. Αυτό αυξάνει την πιθανότητα είτε παράτασης του πολέμου είτε και εμπλοκής χερσαίων δυνάμεων. Καταλαβαίνουμε τι θα σήμαινε κάτι τέτοιο…
Η θέση μας απέναντι σε αυτόν τον πόλεμο μόνο μία μπορεί να είναι: να αποτύχει, να ηττηθεί η αμερικανο-ισραηλινή επέμβαση! Να αποχωρήσουν τα αμερικανικά στρατεύματα από την περιοχή του Κόλπου! Να σταματήσουν οι επιθέσεις του Ισραήλ στο Ιράν, στον Λίβανο, στα παλαιστινιακά εδάφη. Μόνο η ήττα της αμερικανο-ισραηλινής επέμβασης μπορεί να λειτουργήσει αποτρεπτικά, σε έναν βαθμό τουλάχιστον, για νέους μεγάλους πολέμους.
Όποια άποψη και να έχουμε για το ιρανικό καθεστώς, ο πόλεμος δεν είναι για τον «εκδημοκρατισμό» του Ιράν. Αυτό, άλλωστε, το έχει ξεκαθαρίσει ο ίδιος ο Τραμπ! Η ανατροπή του αυταρχικού-θεοκρατικού καθεστώτος του Ιράν είναι υπόθεση του ιρανικού λαού. Καμία βίαιη εξωτερική επέμβαση για «αλλαγή καθεστώτος» δεν έφερε πουθενά περισσότερη δημοκρατία, περισσότερα δικαιώματα και ευκαιρίες για τους λαούς. Τα παραδείγματα ειδικά από την περιοχή της Μέσης Ανατολής είναι και πρόσφατα και αποστομωτικά. Αλλά τι συζητάμε εδώ; Οι στενότεροι σύμμαχοι των ΗΠΑ στην περιοχή είναι καθεστώτα μεσαιωνικού-φυλετικού τύπου, όπως η Σαουδική Αραβία και τα κράτη του Κόλπου, όπου είναι ανύπαρκτη ακόμα και η λέξη δημοκρατία.
2. Ο πόλεμος στο Ιράν θέτει επιτακτικά καθήκοντα σε όλους τους λαούς, ιδίως στα πιο συνειδητά κομμάτια τους. Ανεξαρτήτως των εξελίξεων στα πεδία των μαχών, επείγει η ανάπτυξη ενός παγκόσμιου, πολύμορφου αντιπολεμικού κινήματος! Που θα έχει εκ των πραγμάτων αντιιμπεριαλιστικά αλλά και δυνάμει αντικαπιταλιστικά χαρακτηριστικά. Και αυτό δεν έρχεται σε σύγκρουση με το ότι πρέπει να επιδιωχθεί η μεγαλύτερη δυνατή μαζικότητα και ευρύτητα. Άλλωστε, σήμερα, ακόμα και κόσμος πολύ πέραν της αριστεράς καταλαβαίνει ότι το πρόβλημα είναι βαθύτερο, ότι το «σύστημα» γενικά έχει ρετάρει· ότι δεν έχει ειρηνικές, δημοκρατικές, φιλολαϊκές λύσεις για κανένα ζήτημα.
Με ένα τέτοιο κίνημα θα «συναντηθούν» εκ των πραγμάτων και το εργατικό κίνημα και μια σειρά άλλα κινήματα, με κοινές διεκδικήσεις. Για παράδειγμα, ειδικά στις ευρωπαϊκές χώρες, πρέπει να μπει επιτακτικά το ζήτημα της επανακρατικοποίησης των συστημάτων ενέργειας· του ελέγχου των τιμών στα βασικά αγαθά· της επίλυσης του στεγαστικού ζητήματος· αλλά και το ζήτημα της παραγωγικής ανασυγκρότησης με δημόσιες επενδύσεις, μια που η αποβιομηχάνιση έχει γίνει υπαρξιακή απειλή για την ιστορική ήπειρό μας.
Παράλληλα, αρνούμαστε τη στρατιωτικοποίηση των οικονομιών, τη λιτότητα και τη διάλυση της κοινωνικής πρόνοιας για να χρηματοδοτηθούν υπερ-εξοπλισμοί. Και αντιστεκόμενοι στην αυξανόμενη καταστρατήγηση των δημοκρατικών δικαιωμάτων μέσα σε κάθε χώρα ξεχωριστά, προάγουμε και την αντίληψη ότι οι διαφορές μεταξύ των χωρών πρέπει να λύνονται με ειρηνικά-δημοκρατικά μέσα.
Αυτή τη στιγμή οι ευρωπαϊκές κυβερνήσεις είναι επιφυλακτικές στο να συμμετάσχουν ενεργά στον πόλεμο. Υπάρχουν φυσικά διαφορετικές «αποχρώσεις», με την ισπανική κυβέρνηση να είναι η καλύτερη περίπτωση – και την κυβέρνηση Μητσοτάκη η χειρότερη, αφού ουσιαστικά συμμετέχει στον πόλεμο!
Σε αυτήν τη στάση των ευρωπαϊκών κυβερνήσεων αντανακλάται ουσιαστικά και μια πραγματικότητα: ότι οι ευρωπαϊκοί λαοί δεν θέλουν τον πόλεμο! Δεν είναι καθόλου προετοιμασμένοι να πάνε να πεθάνουν στον Περσικό ή στην Ουκρανία ή οπουδήποτε αλλού για τα συμφέροντα των μεγάλων μονοπωλίων. Και μπορεί οι πόλεμοι να πυροδοτούν κυρίως συντηρητικά-εθνικιστικά αντανακλαστικά, ωστόσο ορισμένες πολιτικές διεργασίες σε χώρες όπως Γαλλία, Ισπανία, Ιταλία αλλά και ΗΠΑ, δίνουν ελπίδες ότι: οι εργατικές τάξεις, ο εργαζόμενος κόσμος, η νεολαία μπορούν να αντισταθούν στη βαρβαρότητα και να αλλάξουν τον συσχετισμό δύναμης.
3. Στη χώρα μας η άθλια κυβέρνηση Μητσοτάκη έκανε το αντίθετο αυτού που επιτάσσει ακόμα και η κοινή λογική: στη βάση της αξιοθρήνητης ιδέας ότι το να ακολουθείς τυφλά τον «ισχυρό» σου προσφέρει «ασφάλεια», κυρίως όμως για τα συμφέροντα των Ελλήνων εφοπλιστών και πετρελαιάδων στην Αραβία, έμπλεξε την Ελλάδα στον πόλεμο! Νομιμοποίησε ουσιαστικά την αμερικανο-ισραηλινή επέμβαση και επικρότησε τις στοχευμένες δολοφονίες ηγετών του Ιράν. Ακόμα χειρότερα, η ελληνική πυροβολαρχία Πάτριοτ που βρίσκεται στη Σαουδική Αραβία κατέρριψε ιρανικούς πυραύλους, πράξη που ισοδυναμεί με συμμετοχή της χώρας μας στον πόλεμο! Όλα αυτά ενώ το 80% του ελληνικού λαού, βάσει δημοσκοπήσεων, τάσσεται κατά του πολέμου. Η κυβέρνηση λέει ότι η δράση των ελληνικών Πάτριοτ στη Σαουδική Αραβία είναι αμυντική (!), και κομπάζει ότι η Ελλάδα προσφέρει «προστασία» από τη Βουλγαρία μέχρι τον Περσικό Κόλπο. Λεονταρισμοί τυχοδιωκτών, που, όπως έχει δείξει πολλές φορές η ελληνική ιστορία, τίποτα καλό δεν προμηνύουν για τον ελληνικό λαό.
Η πτώση αυτής της άκρως επικίνδυνης κυβέρνησης γίνεται τώρα ακόμα περισσότερο αναγκαία. Και δεν είναι μόνο η συμμετοχή στον πόλεμο. Πριν καλά καλά πέσουν οι πρώτοι πύραυλοι στο Ιράν, στη χώρα μας εκτοξεύθηκαν οι τιμές των καυσίμων, πυροδοτώντας νέο κύμα ακρίβειας. Τα «μέτρα» που ανακοίνωσε η κυβέρνηση (πλαφόν όχι στην τιμή των καυσίμων αλλά στο ποσοστό κέρδους, συν fuel pass) έχουν δοκιμαστεί και στο πρόσφατο παρελθόν, με πλήρη αποτυχία. Για μια ακόμη φορά, τα καρτέλ αφήνονται ασύδοτα να μας γδάρουν. Ουσιαστικά επιδοτείται η ακρίβεια, αντί να μειωθούν πραγματικά οι τιμές με διατίμηση. Την ίδια στιγμή που εφοπλιστές, ενεργειάδες, διαχειριστές ακινήτων κ.ά. αντιμετωπίζουν το σφαγείο του Ιράν ως «ευκαιρία», ο κόσμος στενάζει από το απλησίαστο στεγαστικό κόστος, τα πρόστιμα, το κυνηγητό της εφορίας, των τραπεζών και των servicers.
Οι συνεχόμενες αποκαλύψεις για τα σκάνδαλα των υποκλοπών και του ΟΠΕΚΕΠΕ και η έναρξη της δίκης για το έγκλημα των Τεμπών υπενθυμίζουν το τεράστιο έλλειμμα δικαιοσύνης και δημοκρατίας στη χώρα μας.
Ο ελληνικός λαός δεν μπορεί να περιμένει πότε θα ξυπνήσει η όποια αντιπολίτευση και τι θα γίνει με τους επίδοξους ιδρυτές κομμάτων. Τη διάθεση για κοινωνική αντιπολίτευση ο κόσμος την έδειξε στις μεγάλες συγκεντρώσεις για τα Τέμπη στις 28 Φεβρουαρίου – ασχέτως αν τις έθαψαν τα μέσα ενημέρωσης επ’ αφορμή του πολέμου. Προκύπτει ακόμα και από τις δημοσκοπήσεις – σε μία πρόσφατη, το 68% δήλωσε ότι θέλει κυβερνητική αλλαγή. Η λαϊκή κινητοποίηση είναι μονόδρομος: για να δείξουμε την αντίθεσή μας στον πόλεμο, για να απαιτήσουμε να μη συμμετάσχει με κανέναν τρόπο η χώρα μας σε αυτόν, για να υπερασπιστούμε βασικά δημοκρατικά δικαιώματα, για να απαιτήσουμε μέτρα κατά της ακρίβειας. Να αρνηθούμε τον ελεεινό εκβιασμό περί «σταθερότητας»! Η πτώση της πολεμοκάπηλης, αντιλαϊκής, αυταρχικής κυβέρνησης δεν είναι ρίσκο «αστάθειας». Αλλά κίνηση υπεράσπισης της ειρήνης στην περιοχή και των πιο στοιχειωδών δικαιωμάτων του ελληνικού λαού.
25.3.2026
Η Συντακτική Επιτροπή
