Οι πρόσφατες βουλευτικές εκλογές στην Κύπρο έβγαλαν σημαντικές αλλαγές του πολιτικού τοπίου. Για πρώτη φορά έμεινε εκτός βουλής η ΕΔΕΚ, το σοσιαλδημοκρατικό κόμμα που είχε ιδρύσει ο Βάσος Λυσσαρίδης, ενώ και το ΔΗΚΟ, που θεωρείται το κατ’ εξοχήν μακαριακό κόμμα, πέρασε στην τέταρτη θέση, με το ακροδεξιό ΕΛΑΜ (κάποτε παράρτημα της Χρυσής Αυγής) να ανεβαίνει στην τρίτη. Στις δύο πρώτες θέσεις παρέμειναν τα δύο παραδοσιακά πιο ισχυρά κυπριακά κόμματα, ο δεξιός ΔΗΣΥ και το αριστερό ΑΚΕΛ, με το τελευταίο να σημειώνει μικρή άνοδο ύστερα από υποχώρηση πολλών χρόνων. Ένα κόμμα «κατά της διαφθοράς», το ΑΛΜΑ, και η Άμεση Δημοκρατία του ευρωβουλευτή Φειδία Παναγιώτου κέρδισαν επίσης εκπροσώπηση στο κοινοβούλιο. Το σύστημα της Κύπρου είναι προεδρικό, οπότε δεν είναι σίγουρο ότι θα γίνουν αλλαγές στη σύνθεση της κυβέρνησης.
Ασφαλώς είναι απαραίτητο να αναπτυχθεί πάλη ενάντια στην άνοδο ενός υπερ-αντιδραστικού εθνικιστικού ρεύματος, που, όπως και το 1974, μόνο δεινά μπορεί να φέρει. Από εκεί και πέρα, ο πολιτικός κατακερματισμός δείχνει ότι η ελληνοκυπριακή κοινωνία αναζητά νέους προσανατολισμούς, εν μέσω: αδιεξόδων για τις μεγάλες φιλοδοξίες της ελληνοκυπριακής αστικής τάξης μετά την ανακάλυψη των υδρογονανθράκων στην περιοχή, αυξανόμενων πιέσεων της Τουρκίας στην Πράσινη Γραμμή, πολέμων στην ευρύτερη περιοχή, αδιεξόδου όσον αφορά την επίλυση του κυπριακού ζητήματος αλλά και ανακατατάξεων στο βόρειο, τουρκοκυπριακό κομμάτι του νησιού (βλ. μεγάλες πρόσφατες απεργίες).
Α.Α.
