ΟΙ ΑΔΕΛΦΟΤΗΤΕΣ ΤΩΝ ΑΠΟΔΗΜΩΝ ΚΑΙ Η ΕΡΗΜΩΣΗ ΤΗΣ ΥΠΑΙΘΡΟΥ

 

Καλά τα πανηγύρια το καλοκαίρι στο χωριό και οι 
εκδηλώσεις στις πόλεις, αλλά οι οργανώσεις των αποδήμων
θα πρέπει να επικεντρώσουν τη δράση τους στο πώς
θα μείνουν ζωντανά τα χωριά, στο πώς δεν θα 
ερημώσει τελείως η επαρχία

Μετά το ’50, εξαιτίας της φτώχειας και των επιπτώσεων του εμφυλίου πολέμου, όλες οι μεγάλες πόλεις, με πρώτη και καλύτερη την Αθήνα, γέμισαν από εσωτερικούς μετανάστες. 

Η Ήπειρος είναι μια από τις περιοχές που έχασαν μεγάλο μέρος του πληθυσμού τους τότε. Έτσι, και εξαιτίας αυτής της εσωτερικής μετανάστευσης στην Αθήνα και σε άλλες μεγάλες πόλεις, δημιουργήθηκαν σύλλογοι αποδήμων επονομαζόμενοι «Αδελφότητες». Οι σύλλογοι αυτοί από τη μία είχαν στόχο να απαλύνουν τον πόνο της (εσωτερικής) ξενιτιάς, να στηρίξουν όσο ήταν δυνατόν την ένταξη των εσωτερικών μεταναστών στο νέο περιβάλλον και από την άλλη δρούσαν ως συνδετικός κρίκος ανάμεσα στα χωριά και τα αστικά κέντρα, με εκδρομές και διοργάνωση μουσικών και άλλων πολιτιστικών εκδηλώσεων για τη διατήρηση της παράδοσης. 

Η συγκεντροποίηση του κεφαλαίου

 Τα στοιχεία από το Χρηματιστήριο της Αθήνας δείχνουν την αυξανόμενη συγκεντροποίηση των κεφαλαίων, την επικράτηση των πλέον αρπακτικών από αυτά αλλά και την ουσιαστική στασιμότητα του εγχώριου καπιταλισμού. Μέσα σε 20 χρόνια το 14% των εταιρειών έφτασε να κατέχει το 83% των αξιών, από 57% που ήταν πριν. 20 εταιρείες κατέχουν αξίες 151,5 δις ευρώ, από τα 180 δις που είναι το συνολικό ύψος των αξιών. Τόσο ήταν όμως το συνολικό ποσό και πριν 20 χρόνια. Το στοιχείο αυτό είναι, δηλαδή, και ένας δείκτης της στασιμότητας της εγχώριας καπιταλιστικής οικονομίας. Σε αυτήν κυριαρχούν τα γνωστά κεφάλαια των κατασκευαστών, προμηθευτών ενέργειας κ.ά., ενώ μικρότερα κεφάλαια συνθλίβονται. Η αναλογία διαγραφών-εισαγωγών στο Χρηματιστήριο είναι 40-17. Οι μικρότερες εταιρείες δεν αντέχουν τον ανταγωνισμό, τις υψηλές τιμές ενέργειας και τις γενικότερες συνέπειες της ακρίβειας, που δεν αφορούν μόνο τους καταναλωτές.

Ανταπόκριση από τη Μεσσηνία

 Ο δρόμος που φτιάχνεται στην περιοχή, από Καλαμάτα προς Πύλο–Μεθώνη, 70 χιλιόμετρα, καταστρέφει ήδη βουνά, λόφους και χωράφια. Χωριά κοντά στην Πύλο έχουν αποκλειστεί από την πρόσβαση σε αυτήν, ενώ ήδη άρχισε να εμφανίζεται το πρόβλημα του νερού, λόγω της υπερκατανάλωσης από τον ΑΚΤΩΡΑ, την εταιρεία που κατασκευάζει τον δρόμο, και από την τουριστική αποικία της COSTA NAVARINO. Πρόσφατα κάτοικοι ενός απ’ αυτά τα χωριά διαμαρτυρήθηκαν γιατί ο ΑΚΤΩΡΑΣ πήρε, με άδεια του δήμου, δεξαμενή 75.000 κυβικών μέτρων νερού, ενώ το χωριό έχει ήδη πρόβλημα ύδρευσης. Δεν χρειάζεται να είναι κανείς ειδικός για να καταλάβει ότι το ανάγλυφο της περιοχής δεν σηκώνει τέτοιας διάστασης δρόμο.

Λογοκρισία και απολύσεις στην ΕφΣυν

 Εδώ και περίπου έναν χρόνο ο καπιταλιστής (εφοπλιστής) Μελισσανίδης απέκτησε το 51% της Εφημερίδας των Συντακτών, που για αρκετά χρόνια είχε λειτουργήσει υπό ένα καθεστώς αυτοδιαχείρισης. Οι αρχικές δεσμεύσεις του νέου μεγαλομετόχου ότι δεν θα υπάρξουν απολύσεις (παρά μόνο για «σπουδαίο λόγο) και ότι η εφημερίδα θα διατηρήσει τη συντακτική ανεξαρτησία που τη χαρακτήριζε ξεχάστηκαν γρήγορα. Εδώ και τέσσερις μήνες περίπου, 60 συντάκτες της εφημερίδας κατήγγειλαν με ανακοίνωσή τους κρούσματα λογοκρισίας. Στην πραγματικότητα, λογοκρίνονται δημοσιεύματα για μεγάλες εταιρείες που θα μπορούσαν να εκληφθούν ως αρνητικά, ακόμα και αν πρόκειται για απλή παράθεση είδησης! Και στο μεταξύ, πολλαπλασιάζονται οι απολύσεις. Το τελευταίο κρούσμα ήταν η απόλυση του καλού και γνωστού αριστερού δημοσιογράφου Γιάννη Κιμπουρόπουλου. Ήταν από αυτούς που αντιτάχθηκαν πιο σθεναρά στο καθεστώς της λογοκρισίας. Είχαν προηγηθεί και ακολούθησαν οι απολύσεις και άλλων συντακτών και γενικά εργαζομένων στην εφημερίδα. 

Κίνδυνος από το σχέδιο για «ευρωπαϊκές» εταιρείες

 

Ο πανευρωπαϊκός οργανωτής των αντεργατικών επιθέσεων, η Ευρωπαϊκή Ένωση δηλαδή, ξαναχτύπησε! Προωθεί ένα σχέδιο βάσει του οποίου μια εταιρεία θα μπορεί να επιλέγει ως έδρα οποιαδήποτε χώρα μέλος της ΕΕ θέλει, και μάλιστα με ταχύρρυθμη διαδικασία, ανεξάρτητα από τη χώρα ή τις χώρες στις οποίες έχει δραστηριότητες. Αυτό πρακτικά θα της επιτρέπει να επιλέγει το κατώτερο «πακέτο» μισθών και εργασιακών δικαιωμάτων που υπάρχει ανάμεσα στις χώρες μέλη της Ε.Ε. Έτσι αυτή η «ευρωπαϊκή» εταιρεία θα μπορεί να παρακάμπτει εθνικές νομοθεσίες και ειδικότερα εργασιακή και συνδικαλιστική νομοθεσία, νομοθεσία για θέματα ασφάλειας και υγιεινής, περιβαλλοντική νομοθεσία κ.ο.κ. Στο σχέδιο αυτό δεν υπάρχει καμιά δέσμευση για συλλογικές συμβάσεις, συνδικαλιστικά δικαιώματα κ.λπ.