Το εξαιρετικό κείμενο του Γάλλου συγγραφέα, σε συνδυασμό με τις πολύ καλές ερμηνείες των ηθοποιών, προσέφεραν άφθονο γέλιο αλλά και προβληματισμό, καθώς ο Μολιέρος μέσα από το έργο του κατάφερε να δώσει το στίγμα μιας ολόκληρης εποχής (στην οποία η εμπορική-αστική τάξη αποκτούσε την οικονομική υπεροχή, ενώ η φεουδαρχική-αριστοκρατική τάξη είχε παρακμάσει και ζούσε παρασιτικά εις βάρος της πρώτης)· μια εποχή που, όσο και αν μας φαίνεται μακρινή, ίσως και ξένη με την πρώτη ματιά, γέννησεφαινόμενα τα οποία επανεμφανίζονται μέχρι και τις ημέρες μας, αν και με διαφορετική μορφή. Για παράδειγμα, η κεντρική θεματική του έργου, δηλαδή, ο μιμητισμός του αστού Ζουρντέν και η υιοθέτηση από αυτόν του αριστοκρατικού τρόπου ζωής (ντυσίματος, λογικής, συνείδησης, λεξιλογίου κ.λπ.), που φτάνει στα όρια του γελοίου αλλά και του επιβλαβούς για τον ίδιο, βρίσκει το ανάλογό του σήμερα στην υιοθέτηση από τις λαϊκές τάξεις των αξιών, των πεποιθήσεων, της κουλτούρας και της ηθικής της κυρίαρχης αστικής τάξης. Με δυο λόγια, τα φαινόμενα της αλλοτρίωσης επανεμφανίζονται.
Εκτός του κειμένου και των ερμηνειών απολαύσαμε την παράσταση και για έναν ακόμα λόγο: Γιατί υπάρχουν ακόμα άνθρωποι –και μάλιστα νεαρά παιδιά, αφού μερικοί από τους συντελεστές ήταν μαθητές του δημοτικού και του γυμνασίου– με πραγματικό μεράκι, αγάπη και γνήσια χαρά για το θέατρο. Η βραδιά αυτή ήταν στα μάτια μας μια λαμπρή απόδειξη ότι μπορεί να υπάρχει αξιόλογο θέατρο, και τέχνη γενικότερα, πραγματικά λαϊκή, από τον λαό και για τον λαό. Γι’ αυτό και πρέπει το κράτος, οι περιφέρειες και οι δήμοι να στηρίξουν και υλικά τέτοιες προσπάθειες. Η ομολογία του ηθοποιού-πρωταγωνιστή στο τέλος της παράστασης ότι δεν έχουν λάβει ουσιαστικά την παραμικρή οικονομική αρωγή από τον δήμο και η έκκλησή του προς τους δημοτικούς άρχοντες που παρευρίσκονταν να διορθώσουν αυτή την κατάσταση ήταν απόλυτα δικαιολογημένη. Γι’ αυτό και καταχειροκροτήθηκε από σύσσωμο το κοινό!
Ιωάννης Νικολάου-Μπράζιος
