Του Γιάννη Βερούχη
της ελληνικής
αστικής τάξης
● Αλίμονο σ’ αυτούς που θα παλέψουν με την κυρίαρχη εκμεταλλεύτρια κοινωνική τάξη, που θα την κάνουν να κινδυνεύσει και δεν θα την αποτελειώσουν σαν τάξη. Γιατί τότε δεν θα μπορεί να υπάρξει πιο άγριο θηρίο, πιο αιμοβόρο, και πιο εκδικητικό από αυτήν.
● Μια φωτογραφία από τον εμφύλιο πόλεμο. Ακόμα κι αυτές οι ταλαιπωρημένες κι άρρωστες γριούλες –με τις τοπικές τους ενδυμασίες–, που είχαν ανάγκη προστασίας, βρέθηκαν εξόριστες: Στις σκηνές, στην παγωνιά του χειμώνα, στις άγριες ανεμοδαρμένες ράχες της απομονωμένης στο κέντρο του Αιγαίου ερημονησίδας του Άη Στράτη. Για να μην δραπετεύσουν… οι επικίνδυνες…
Γράφτηκε τον Ιούνιο του 2000
2) Να πεθάνετε
γρήγορα.
«Από τη δουλειά
στο νεκροταφείο».
 |
| Ο Σιράκ, ο πολιτικός εκπρόσωπος της γαλλικής αστικής τάξης, η οποία ευθύνεται πολιτικά για τον πρόσφατο θάνατο των έντεκα χιλιάδων ηλικιωμένων- συνταξιούχων Γάλλων. Των οποίων ο θάνατος αποδόθηκε στη ζέστη... |
Για τις αιτίες αυτής της κτηνωδίας, οι κυβερνήσεις της άρχουσας αστικής τάξης της κάθε ευρωπαϊκής χώρας, μίλησαν για την έλλειψη κλιματιστικών μηχανημάτων,… και περί συντονισμού υγειονομικών υπηρεσιών… κ.λπ. κ.λπ.
● Το πρόβλημα όμως δεν βρίσκεται εκεί, αλλά έχει τις ρίζες του στο βάθος των εκμεταλλευτικών σχέσεων μεταξύ των κοινωνικών τάξεων. Και αυτό θέλουμε να δούμε, με την μεγαλύτερη δυνατή καθαρότητα, απλότητα και συντομία…
Γιατί αν παρατηρήσουμε με προσοχή όλες τις «κοινωνιολογικές»…! και «επιστημονικές»…! έρευνες για το ασφαλιστικό-συνταξιοδοτικό ζήτημα, από όλες τις κυβερνήσεις του ευρωπαϊκού καπιταλισμού, και όλα τα συμπεράσματά τους, θα δούμε ότι όλα σχεδόν είναι πανομοιότυπα, διότι έχουν τον ίδιο σκοπό…
▬ Ο οποίος είναι, οι εργαζόμενοι που πληρώνουν σε όλη τη ζωή τους για την συσσώρευση των αποθεματικών κεφαλαίων των ασφαλιστικών τους ταμείων, όταν σταματάνε την δουλειά να τους επιστρέφονται με τη μορφή της μηνιαίας σύνταξης όσο το δυνατόν λιγότερα, και να ζουν όσο το δυνατόν λιγότερα χρόνια: Ώστε τα αποθεματικά κεφάλαια των ασφαλιστικών ταμείων τους να μένουν στην ληστρική διάθεση των τραπεζών, των ασφαλιστικών εταιρειών, και ολόκληρης της αστικής τάξης της κάθε ευρωπαϊκής χώρας.
▬ Γι’ αυτό και το πραγματικό σύνθημα της κάθε κυβέρνησης του ευρωπαϊκού καπιταλισμού για την εργατική τάξη του –που δεν τολμάει όμως να ομολογήσει δημόσια–, είναι το φοβερά απάνθρωπο και τερατώδες σύνθημα… «από τη δουλειά στο νεκροταφείο».
● Να δούμε όμως προσεκτικά την βάση της μεθοδολογίας αυτού του αποκρουστικού ανοσιουργήματος, αυτού του καπιταλιστικού σχεδίου για το κέρδος, που θα μπορούσε να συλλάβει ο νους μόνο μιας παγκόσμιας «εταιρείας δολοφόνων».
● Το πρώτο μέρος: Είναι η αύξηση του υποχρεωτικού ορίου εργασίας, ώστε με βάση τον μέσο όρο ζωής, να μικραίνει αυτόματα το χρονικό διάστημα της συνταξιοδοτικής ζωής.
● Το δεύτερο μέρος: Είναι ο συντομότερος δυνατός βιολογικός θάνατος του συνταξιούχου από την στιγμή της συνταξιοδότησής του. Και αυτός ο θάνατος –δηλαδή ο ουσιαστικός φόνος εκ προμελέτης της αστικής τάξης– είναι σχεδιασμένος σε τέσσερα σημεία:
1) Με την συνεχή και ουσιαστική μείωση της σύνταξης: Ώστε να χειροτερεύει συνεχώς η διατροφή, η στέγαση, η ένδυση και η μετακίνηση, και ο συνταξιούχος να βυθίζεται συνεχώς στην αγχώδη ζωή των στερήσεων, της δυστυχίας και της αγωνίας.
2) Με την συνεχή παρεμπόδιση της φαρμακευτικής υποστήριξης των συνταξιούχων.
3) Με την συνεχώς αυξανόμενη αδιαφορία της νοσοκομειακής περίθαλψης, προς τους «ξοφλημένους» γέρους και γριές…
Και 4) το αποκρουστικότερο, είναι τα μέσα της διαπαιδαγώγησης της κοινωνίας από την αστική τάξη, για την εγκατάλειψη, την αδιαφορία και την απομόνωση των ηλικιωμένων και συνταξιούχων.
Την απομόνωση αυτών που έβγαλαν τα πλούτη που απολαμβάνει η αστική τάξη, και που ανέθρεψαν τους σημερινούς εργαζόμενους, και που τελικά έγιναν οι περιφρονημένοι «παλιόγεροι και παλιόγριες» της κοινωνίας.
● Στη Γαλλία πρόσφατα πέθαναν έντεκα χιλιάδες συνταξιούχοι από την εγκατάλειψη και αδιαφορία της γαλλικής κοινωνίας, η οποία διαπαιδαγωγήθηκε από την γαλλική αστική τάξη. Γι’ αυτό και το ομαδικό αυτό έγκλημα είναι δικό της έγκλημα, που καρποφόρησε με την περικοπή πολλών χιλιάδων συντάξεων.
● Όλα αυτά όμως δεν συμβαίνουν μόνο στη Γαλλία. Και στην Ελλάδα εμφανίζονται τα σπέρματα της ίδιας έρπουσας αστικής διαπαιδαγώγησης για την εγκατάλειψη των ηλικιωμένων, που αποβλέπει και εδώ στον ίδιο βαθύτερο σκοπό. Που είναι ο θάνατός τους και η διακοπή της συνταξιοδότησής τους.
Και αυτή η διαπαιδαγώγηση αρχίζει μεθοδικά από την νεολαία, που είναι και το μέρος της κοινωνίας με την μεγαλύτερη δεκτικότητα της αστικής διαπαιδαγώγησης. Και γίνεται ύπουλα, και συνήθως σαν μια ατομική στάση προοδευτισμού, και ανύψωσης της ατομικής ανεξαρτησίας, και καταπολέμησης του συντηρητισμού…!
▬ Κανένα ψέμα όμως δεν μπορεί να αντέξει τελικά μπροστά στην αλήθεια.
Γι’ αυτό, για παράδειγμα… το να κάθεται κανείς στο λεωφορείο και να κάνει ότι δεν βλέπει μια υπερήλικη γερόντισσα σε ερειπιώδη κατάσταση που στέκει με αγωνία όρθια: Δεν είναι στάση ούτε ανύψωσης της ατομικής ανεξαρτησίας ούτε καταπολέμησης του συντηρητισμού. Αλλά είναι στάση ανύψωσης της αναισθησίας και καταπολέμησης του πολιτισμού.
▬ Δεν έχουμε λοιπόν, παρά σαν πρώτο ελάχιστο βήμα να αντισταθούμε όσο μπορούμε σε κάθε μορφή βαρβαρότητας της αστικής κοινωνίας, και να περιφρουρήσουμε το δικαίωμα να είμαστε άνθρωποι.
Αθήνα, 31 Αυγούστου 2003
ΛΕΖΑΝΤΑ
Ο Σιράκ, ο πολιτικός εκπρόσωπος της γαλλικής αστικής τάξης, η οποία ευθύνεται πολιτικά για τον πρόσφατο θάνατο των έντεκα χιλιάδων ηλικιωμένων-συνταξιούχων Γάλλων. Των οποίων ο θάνατος αποδόθηκε στη ζέστη…
3) Τα δημόσια
νοσοκομεία
● Ανέκαθεν υποστηρίζαμε από προσωπική μας πείρα καθώς και άλλων συντρόφων μας ότι: Τα καλύτερα νοσοκομεία –και παρά τις ελλείψεις τους– είναι τα δημόσια. Ότι τα «φακελάκια» δεν έχουν την έκταση που διαδίδεται, και ότι τα ιδιωτικά νοσοκομεία υπερέχουν μόνο σε ξενοδοχειακή φιγούρα και στην μικροαστική ικανοποίηση ότι «ασχολούνται μαζί σου»…
▬ Ο αστικός Τύπος συνεχώς θάβει κυριολεκτικά τα δημόσια νοσοκομεία και υμνεί τα ιδιωτικά. Όταν όμως ο νέος υπουργός Υγείας Α. Παπαδόπουλος επισκέφθηκε αιφνιδιαστικά τα εξωτερικά ιατρεία τριών μεγάλων δημοσίων νοσοκομείων της Αθήνας: Τότε ακόμα και η καπιταλιστική έχιδνα, η «Καθημερινή», αναγκάστηκε στο κύριο άρθρο της «Η εξυγίανση του ΕΣΥ» να γράψει μεταξύ άλλων και τα εξής:
«…Οι γιατροί είναι άριστοι και το επίπεδο ιατρικής περιθάλψεως και εμπειρίας σαφώς ανώτερο των ιδιωτικών θεραπευτηρίων»… Και συνεχίζει: «Υπάρχουν και άλλες όψεις… είναι η εικόνα των χειρουργείων στα επείγοντα περιστατικά, τα βράδια της εφημερίας, όταν τα ασθενοφόρα μοιάζουν με αδιάκοπη αλυσίδα και οι γιατροί ξεπερνούν τα ανθρώπινα όρια αντοχής…».
Γράφτηκε τον Απρίλιο του 2000
ΣΗΜΕΙΩΣΗ ΤΗΣ ΣΥΝΤΑΞΗΣ
Συνεχίζουμε, με αναδημοσίευση παλιών κομματιών (που διατηρούν όλη τους την επικαιρότητα και την πολιτική σημασία), τη σπουδαία αυτή στήλη, που έγραφε ο αλησμόνητος σύντροφος, δάσκαλος και ηγέτης Γιάννης Βερούχης.
