Επείγει η πάλη ενάντια στη στεγαστική κρίση

 

Τα πανάκριβα ενοίκια τσακίζουν τους προϋπολογισμούς
των λαϊκών νοικοκυριών και κόβουν τα πόδια στα 
νέα παιδιά και τα νέα ζευγάρια

Το στεγαστικό πρόβλημα συνεχίζει να είναι από τα μεγαλύτερα προβλήματα που αντιμετωπίζει ο εργαζόμενος ελληνικός λαός αυτή τη στιγμή όσον αφορά την επιβίωσή του. Είναι ένα πρόβλημα πολυπαραγοντικό, οφείλεται δηλαδή σε πολλές αιτίες. Για παράδειγμα, μια αιτία –η οποία μάλιστα σχολιάζεται λίγο στον δημόσιο διάλογο– είναι και η μεγάλη αύξηση των μονογονεϊκών και μονοπρόσωπων νοικοκυριών. Από την άλλη, το απόθεμα σπιτιών ιδίως της Αθήνας είναι πολύ γηρασμένο. Η μέση ηλικία του είναι 40-50 ετών. Η μαζική οικοδόμηση στο Λεκανοπέδιο έγινε την εποχή της αντιπαροχής, δεκαετίες ’60-’80, κάτι που σημαίνει ότι το κόστος ανακαίνισης/ανακατασκευής αυτών των σπιτιών είναι πλέον πολύ υψηλό. Πολλοί μικροϊδιοκτήτες αδυνατούν να το αντιμετωπίσουν ή δεν έχουν ιδιαίτερο κίνητρο να το κάνουν. Η κύρια αιτία όμως του στεγαστικού προβλήματος είναι η πολιτική όλων των μνημονιακών κυβερνήσεων και ιδίως της τωρινής, πολιτική που μετέτρεψε την κατοικία από δικαίωμα σε εμπόρευμα και εργαλείο κερδοσκοπίας. 

Ενώ ακόμα και το ΔΝΤ κρούει την κώδωνα του κινδύνου –δεδομένου ότι το στεγαστικό επιδεινώνει και το δημογραφικό της χώρας–, η κυβέρνηση Μητσοτάκη περιορίζεται σε ημίμετρα. Βλέπε επιστροφή ενός ενοικίου, φορολογικά κίνητρα για να ανοίξουν κάποια κλειστά σπίτια, χαμηλότοκα δάνεια σε νέα ζευγάρια για να αγοράσουν σπίτι, επιδότηση ανακαίνισης κ.ά. Τα περισσότερα κυβερνητικά μέτρα εστιάζουν στην πλευρά της ζήτησης. Αυτό όμως, εφόσον δεν αυξάνεται σοβαρά η προσφορά κατοικιών, μπορεί και να αυξάνει περαιτέρω τα ενοίκια, επιδεινώνοντας την κατάσταση.

Οι νεοφιλελεύθεροι κανίβαλοι και τα ολιγαρχικά αφεντικά τους δεν κρύβουν ότι από καιρό επεδίωκαν τη μείωση του ποσοστού ιδιοκατοίκησης στη χώρα μας. Ξέρουν πολύ καλά ότι με 85% ιδιοκατοίκηση, που ήταν προ μνημονίου, δεν μπορεί να γίνει χοντρό κερδοσκοπικό παιχνίδι στα ακίνητα. Και ένας εργάτης με δικό του σπίτι έχει άλλη διεκδικητική ή αμυντική δύναμη.

Αυτή η κατάσταση με το στεγαστικό πρέπει ν’ αλλάξει, και ν’ αλλάξει γρήγορα, γιατί είναι μια άμεση απειλή εξαθλίωσης του ελληνικού λαού. Χρειάζεται ένα πλατύ, ενωτικό, δυναμικό κίνημα που να απαιτεί άμεσες και ριζικές λύσεις, ξεκινώντας από δύο κεντρικά αιτήματα: 1) Πλαφόν στα ενοίκια με βάση τα πραγματικά εισοδήματα. 2) Μαζική οικοδόμηση λαϊκής στέγης από δημόσιο φορέα με δημόσια επένδυση. 

 

Πάρις Δάγλας