Να μπλοκάρουμε, με την ψήφο και τους αγώνες, τις αντιδραστικές αλλαγές που θέλει να περάσει στο σύνταγμα το καθεστώς Μητσοτάκη
Με τις προτάσεις της για την αναθεώρηση του συντάγματος, που
απευθύνονται στην παρούσα και την επόμενη βουλή, η κυβέρνηση
Μητσοτάκη επιχειρεί να παγιώσει τις αντιλαϊκές και αντιδημοκρατικές
αλλαγές που προωθεί στην ελληνική κοινωνία
Με πρόσχημα, όπως πάντα, τον «εκσυγχρονισμό», η κυβέρνηση κατέθεσε στη βουλή πρόταση αναθεώρησης του συντάγματος, με την οποία επιχειρεί να κεφαλαιοποιήσει και σε νομοθετικό επίπεδο την πολυετή προσπάθειά της για αντιδραστική, αντιδημοκρατική και νεοφιλελεύθερη επαναθεμελίωση της ελληνικής κοινωνικής και πολιτικής πραγματικότητας.
Ανάμεσα στα 34 άρθρα που προτείνει να αναθεωρηθούν, οι σημαντικότερες αλλαγές που προτείνονται είναι οι εξής:
● Άρθρο 16: «Τα πανεπιστήμια να μπορούν να είναι και ιδιωτικά». Εμβληματική για τους νεοφιλελεύθερους αλλαγή, με γνωστούς σκοπούς: νέες μπίζνες στις πλάτες των οικογενειών αλλά και «αγορά» πτυχίων από τους γόνους των «αρίστων».
● Άρθρο 17: «Δυνατότητα μεταφοράς συντελεστή δόμησης». Εκτρωματική πολεοδομική διάταξη που μέχρι τώρα υπήρχε μόνο σε κοινούς νόμους, αλλά πολλές φορές είχε κηρυχθεί αντισυνταγματική από το Συμβούλιο της Επικρατείας.
● Άρθρο 29: Άκρως επικίνδυνοι περιορισμοί στην ίδρυση και τη λειτουργία των κομμάτων. Η διατύπωση της πρότασης είναι: «Τα κόμματα λαμβάνουν υπ’ όψιν αρχές δημοκρατικής λειτουργίας. Νόμος ορίζει τις προϋποθέσεις ίδρυσης και λειτουργίας πολιτικού κόμματος». Μέχρι τώρα το σύνταγμα δεν προέβλεπε την ψήφιση τέτοιου νόμου.
● Άρθρο 44: «Τα ερωτήματα των δημοψηφισμάτων πρέπει να είναι διατυπωμένα με εύληπτο και κατανοητό τρόπο για τους πολίτες». Το δημοψήφισμα του 2015 αποτελεί ακόμα εφιάλτη για το αστικό ταξικό στρατόπεδο, που προσπαθεί να αποτρέψει τυχόν επανάληψή του.
● Άρθρο 47: «Να καταργηθεί η δυνατότητα χορήγησης αμνηστίας για πολιτικά εγκλήματα». Αν και οι εποχές τέτοιων πολιτικών διώξεων μοιάζουν μακρινές, η κατάργηση της δυνατότητας της βουλής να χορηγεί με νόμο αμνηστία μόνο αντιδραστική μπορεί να χαρακτηριστεί.
● Άρθρο 51: «Επιστολική ψήφος και για τους κατοίκους εσωτερικού». Επέκταση ενός άκρως διαβλητού τρόπου ψηφοφορίας, που συν τοις άλλοις μετατρέπει την ψήφο σε μια απολύτως εξωκοινωνική και εξατομικευμένη διαδικασία.
● Άρθρο 54: «Το εκλογικό σύστημα θα πρέπει να διασφαλίζει εύλογη αναλογικότητα και κυβερνησιμότητα της χώρας». Με απλά λόγια, απαγόρευση της απλής και άδολης αναλογικής και επιβολή ενός συστήματος με μπόνους για το πρώτο κόμμα και υψηλά όρια εισόδου των μικρών κομμάτων στη βουλή.
● Άρθρο 78: «Κίνητρα για σταθερό φορολογικό καθεστώς σε στρατηγικές για την εθνική οικονομία ιδιωτικές επενδύσεις». Τεράστιο παράθυρο για νέες φοροαπαλλαγές στο πολύ μεγάλο ιδιωτικό κεφάλαιο.
● Άρθρο 79: «Ο προϋπολογισμός οφείλει να διασφαλίζει τη βιώσιμη δημοσιονομική λειτουργία». Δηλαδή διαιώνιση των μνημονιακών λογικών ατέρμονης λιτότητας και μόνιμης αποχής του κράτους από αναπτυξιακές επενδύσεις και κοινωνικές δαπάνες.
● Άρθρο 86: Στο περίφημο αυτό άρθρο «περί ευθύνης υπουργών» προτείνεται η ανάκριση να γίνεται πλέον από εισαγγελέα εφετών (και όχι από τη βουλή), ανώτατοι δικαστές να υποβάλουν στη βουλή πρόταση ποινικής δίωξης (αν κρίνουν ότι υπάρχουν επαρκείς ενδείξεις) και εν τέλει η πλειοψηφία της ολομέλειας της βουλής να αποφασίζει τη δίωξη. Και πάλι, δηλαδή, ο τελικός λόγος θα ανήκει στην κυβερνητική πλειοψηφία, αν και σε πιο ώριμο στάδιο.
● Άρθρο 90: Η επιλογή της ηγεσίας των ανωτάτων δικαστηρίων προτείνεται να γίνεται όχι πια από την κυβέρνηση αλλά από «ειδική κοινοβουλευτική επιτροπή» (όπου προφανώς και πάλι θα επικρατεί η κυβερνητική πλειοψηφία) μεταξύ τριών προσώπων που θα έχουν προτείνει για κάθε θέση οι ολομέλειες των αντίστοιχων δικαστηρίων.
● Άρθρο 102: «Δυνατότητα επιβολής τοπικών φόρων από τους οργανισμούς τοπικής αυτοδιοίκησης, με αποφάσεις των οργάνων τους». Ενώ μέχρι σήμερα, με βάση το άρθρο 78 του συντάγματος, φόρο μπορεί να επιβάλει μόνο η βουλή με νόμο, το δικαίωμα αυτό επιδιώκεται να χορηγηθεί και σε ένα απλό δημοτικό ή περιφερειακό συμβούλιο, με προφανείς κινδύνους χαρατσώματος και δημιουργίας ιδιόμορφων φορολογικών «νησίδων».
● Άρθρο 103: «Υποχρέωση αξιολόγησης των δημοσίων υπαλλήλων, με νόμο που θα μπορεί να προβλέπει ακόμα και την οριστική παύση τους». Επιχειρείται δηλαδή αυτό το εμβληματικό για την παρούσα κυβέρνηση μέτρο τρομοκράτησης των δημοσίων υπαλλήλων να λάβει μόνιμο και θεμελιακό χαρακτήρα, με σκοπό την πλήρη τους καθυπόταξη.
Με εξαίρεση τις αλλαγές στα άρθρα 86 και 90 (ευθύνη υπουργών και ηγεσία δικαιοσύνης), όπου κάτω από το τεράστιο βάρος του κινήματος των Τεμπών προτείνονται κάποιες βελτιώσεις σε σχέση με το σημερινό καθεστώς, όλες οι άλλες αλλαγές είναι σε τελείως αντιλαϊκή κατεύθυνση.
Γι’ αυτό και, έχοντας υπόψη ότι, για να γίνει αναθεώρηση του συντάγματος απαιτείται η έγκριση τόσο της σημερινής όσο και της επόμενης βουλής (με ψήφους 151 και 180 ή αντίστροφα), θα πρέπει να εμποδίσουμε αυτές τις αλλαγές, τόσο με τη σημερινή έμπρακτη στάση μας, όσο και με την ψήφο μας όταν θα γίνουν εκλογές.
Βασίλης Παπανικολάου
