Δραματικές συνέπειες για το μέλλον της χώρας θα έχει η καθεστωτική πολύπλευρη επίθεση στο επάγγελμα του εκπαιδευτικού
Υπάρχει κίνδυνος σε λίγα χρόνια τα σχολεία να ξεμείνουν από νέους
εκπαιδευτικούς. Αυτό είναι το αποτέλεσμα της μεθοδευμένης απαξίωσης
του δημόσιου σχολείου και των εκπαιδευτικών, με απώτερο στόχο
την κατηγοριοποίηση και άμεση ή έμμεση ιδιωτικοποίηση της
δημόσιας παιδείας. Οι συνέπειες για την κοινωνία είναι δραματικές
Τα στοιχεία που δημοσιεύθηκαν στον αστικό Τύπο δείχνουν μεγάλη μείωση στις αιτήσεις εκπαιδευτικών για προσλήψεις στα δημόσια σχολεία. Σε συνδυασμό με τις συνταξιοδοτήσεις, σε λίγα χρόνια δεν θα υπάρχουν νέοι εκπαιδευτικοί για να πάνε να δουλέψουν στα σχολεία, ιδιαίτερα σε ειδικότητες που μπορούν να βρουν και άλλη εργασιακή διέξοδο (φυσικομαθηματικοί, πληροφορικάριοι, μηχανικοί κ.ά.).
Οι αιτίες για το φαινόμενο είναι πολλές. Η πρωταρχική –αν και όχι η βαθύτερη– είναι βέβαια οι χαμηλοί μισθοί (από 850 ευρώ τον μήνα περίπου για έναν νεοδιόριστο μέχρι 1.500 ευρώ περίπου για πάνω από 30 χρόνια εργασίας). Σε συνδυασμό με το υψηλό κόστος διαβίωσης, οι απολαβές αυτές καθιστούν δύσκολη τη ζωή των εκπαιδευτικών, ειδικά αν εργάζονται μακριά από τη βάση τους και έχουν να αντιμετωπίσουν ενοίκια, μετακινήσεις κ.ά.
Η βαθύτερη αιτία όμως που κάνει το δημόσιο σχολείο ανεπιθύμητο ή δυσβάσταχτο για τους εργαζόμενους σε αυτό είναι η διαρκής, συστηματική και πολύπλευρη απαξίωσή του από το ίδιο το αστικό σύστημα. Η απαξίωση ξεκινάει από την υλικοτεχνική υποδομή των σχολείων. Γι’ αυτήν υπεύθυνοι είναι οι δήμοι, που αδυνατούν αντικειμενικά να ανταποκριθούν στις ανάγκες, με αποτέλεσμα τα σχολεία και οι εκπαιδευτικοί να κινδυνεύουν να γίνουν έρμαια του κάθε «χορηγού», δηλαδή, καπιταλιστή που θέλει έτσι να αποκτήσει λόγο και στη λειτουργία του σχολείου, ή «γαλαντόμου» γονέα, που έχει τη δυνατότητα να «βοηθήσει», για τους δικούς του ιδιοτελείς σκοπούς βέβαια, για να ασκεί διάφορες πιέσεις στους εκπαιδευτικούς.
Στις βαθύτερες αιτίες ανήκει και η απόπειρα εξάρτησης και τρομοκράτησης των εκπαιδευτικών μέσω της αξιολόγησης και η έντεχνη στοχοποίησή τους από την κυρίαρχη προπαγάνδα ως υπεύθυνων για τις παθογένειες της παιδείας μέσα στην αστική κοινωνία.
Η άρχουσα τάξη έχει στόχο την κατηγοριοποίηση και άμεση ή έμμεση ιδιωτικοποίηση της δημόσιας εκπαίδευσης. Για να το πετύχει θέλει εκπαιδευτικούς υποταγμένους και φοβισμένους. Αυτός είναι και ο στόχος της λεγόμενης αξιολόγησης. Η σχετική διαδικασία, που ήδη προωθείται στα σχολεία, δείχνει ότι μόνο σκοπό την ενίσχυση του εκπαιδευτικού και του έργου του δεν έχει. Πέρα από τον ελεγκτικό της χαρακτήρα, είναι και μια καλή «φάμπρικα» για τις ψηφιακές πλατφόρμες του Υπουργείου Παιδείας και των καπιταλιστών-προμηθευτών που βρίσκονται πίσω τους.
Η τελευταία απειλή εις βάρος των εκπαιδευτικών λέγεται συνταγματική αναθεώρηση. Ο στόχος είναι να ανοίξει ο δρόμος για απολύσεις, ιδιαίτερα όσων εκπαιδευτικών αγωνίζονται ενεργά ενάντια σε αυτή την πολιτική.
Η στοχοποίηση των εκπαιδευτικών ως «προνομιούχων» εργαζόμενων, «τεμπέληδων», «ανίκανων» βρίσκει ανταπόκριση στα πιο αντιδραστικά στρώματα της κοινωνίας. Το εκπαιδευτικό έργο είναι δύσκολο γιατί έχει να κάνει με παιδιά και εφήβους και τα προβλήματα που «βγάζουν» λόγω της ηλικίας και των κοινωνικών συνθηκών ζωής. Το αποτέλεσμα είναι να δημιουργούνται καταστάσεις στα σχολεία που οι εκπαιδευτικοί είναι δύσκολο έως αδύνατο να αντιμετωπίσουν, ενώ πολλές φορές έχουν γίνει μέχρι και στόχος φυσικής βίας. Είναι φυσικό μετά να υπάρχουν τάσεις φυγής από την εκπαίδευση.
Η εκστρατεία απαξίωσης του δημόσιου σχολείου και των εκπαιδευτικών έχει τεράστιες κοινωνικές συνέπειες.Από τη διεύρυνση των κοινωνικών ανισοτήτων και την έλλειψη πραγματικής μόρφωσης μέχρι την πλήρη εξαφάνιση οποιασδήποτε προοπτικής για την παραγωγική και πολιτιστική ανασυγκρότηση της χώρας. Η πολιτική αυτή στην ουσία εξυπηρετεί το παρασιτικό μοντέλο της μετατροπής της Ελλάδας σε τριτοκοσμικό «παράδεισο» για την αστική τάξη της.
Οι εκπαιδευτικοί δεν είναι εκ γενετής ταξικά συνειδητοί ή εξ ορισμού δίκαιοι. Έχουν τις αδυναμίες του ανθρώπου της καπιταλιστικής κοινωνίας. Μπροστά στην επίθεση που δέχονται όμως δεν έχουν άλλη επιλογή από το να αντιδράσουν, με τη σκέψη, την αγωνιστική διάθεση, την οργάνωση. Σε αυτή τη βάση θα βρουν σύμμαχο τα στρώματα που υποφέρουν από την ίδια πολιτική η οποία απαξιώνει τους ίδιους και την παιδεία. Στρώματα τα οποία αποτελούν και την τεράστια κοινωνική πλειοψηφία.
Η ανάσχεση της «νεοφιλελεύθερης» διάλυσης της δημόσιας παιδείας έχει μέγιστη σημασία για όλη την κοινωνία. Και μπαίνει σαν άμεσο καθήκον στους εκπαιδευτικούς, που είναι οι άμεσοι στόχοι αυτής της πολιτικής.
Σ. Κρόκος
