Λέων Τρότσκυ ΤΑ ΕΓΚΛΗΜΑΤΑ ΤΟΥ ΣΤΑΛΙΝ (αποσπάσματα)

2ο μέρος

● Όλα τα μέλη του πολιτικού γραφείου του κόμματος των Μπολσεβίκων της εποχής του Λένιν –εκτός του ίδιου του Λένιν που πέθανε νωρίς, το 1924- κατηγορήθηκαν από τον Στάλιν σαν προδότες και εκτελέστηκαν.

● Από τα μέλη της κεντρικής επιτροπής των Μπολσεβίκων, που διηύθυνε την επανάσταση του 1917: Εκτός από λίγους, όπως ο Λένιν και έξι άλλοι που πέθαναν νωρίς, από τους υπόλοιπους που ήταν και οι πολλοί, άλλοι εκτελέστηκαν σαν προδότες, άλλοι πρόλαβαν και αυτοκτόνησαν, άλλων εξαφανίστηκε κάθε ίχνος τους, και έμεινε ζωντανός μόνο ένας. Ο εκτελεστής-δολοφόνος Στάλιν…

● Όταν η κάστα των προνομιούχων γραφειοκρατών νόμισε ότι συνέτριψε εντελώς την αντιπολίτευση του Τρότσκυ, και ότι εδραιώθηκε πάνω στο κόμμα των Μπολσεβίκων και στον Ρωσικό λαό, ο Στάλιν οργάνωσε το 1934 το 17ο Συνέδριο του κόμματος, που το ονόμασε «Συνέδριο των Νικητών».

Από τα 139 όμως, τακτικά και αναπληρωματικά μέλη της Κεντρικής Επιτροπής του κόμματος που εξέλεξε αυτό το συνέδριο, έως το 1938 -δηλαδή σε 4 χρόνια- είχαν εκτελεστεί σαν προδότες τα 98 μέλη. Και από τους 1.966 συνέδρους του 17ου Συνεδρίου, στο ίδιο χρονικό διάστημα εκτελέστηκαν σαν προδότες οι 1.108. (Στοιχεία από τη μυστική έκθεση του 20ού Συνεδρίου του Κ.Κ.Σ.Ε. του 1956, σελίδες 35-36). Και από τους υπόλοιπους όμως συνέδρους του 17ου Συνεδρίου καθώς και εκλεγμένους κεντρικούς επιτρόπους, που δεν εκτελέστηκαν, η συντριπτική πλειοψηφία πέθαναν εξόριστοι σαν προδότες στους παγετώνες της Σιβηρίας…

● Ποια ήταν όμως η λογική και το κίνητρο της δικτατορίας και των εγκλημάτων της προνομιούχου σταλινικής γραφειοκρατίας; Η διαφύλαξη και η επέκταση των προνομίων της…

Στην ακί του στοχάστρου ΒΟΛΗ ΚΑΤΑ ΒΟΛΗ

  Του Γιάννη Βερούχη (1931-2010)

Ο πρωτόγονος φόβος

●Εδώ θα ασχοληθούμε με τον φόβο από την πλευρά της κοινωνιολογίας. Δηλαδή τον προερχόμενο από τις σχέσεις των κοινωνικών τάξεων.

▬ Σε κάθε κοινωνία χωρισμένη σε τάξεις, η εκμεταλλεύτρια κοινωνική τάξη επιβάλλει την κυριαρχία της πάνω στην υποταγμένη εκμεταλλευόμενη τάξη με τη φυσική βία. Την οποία όμως δεν είναι αναγκασμένη πάντοτε να ασκεί κάθε στιγμή διότι της αρκεί η υπενθύμιση των συνεπειών της βίας δια του φόβου της βίας.

Οπότε ο φόβος είναι το βασικό ταξικό ψυχολογικό μέσο επιβολής και υποταγής. Έτσι κρατιόταν υποταγμένη η τάξη των δούλων, έτσι η τάξη των δουλοπάροικων, και έτσι κρατιέται και η εργατική τάξη μας στο σημερινό αστικό κοινωνικό σύστημα. Σε ολόκληρη την κοινωνία αυτό δεν φαίνεται αμέσως καθαρά. Όταν όμως αρχίσουμε να εξετάζουμε κάθε κύτταρο του κοινωνικού συστήματος χωριστά, π.χ. ένα εργοστάσιο ή κάθε ομαδικό χώρο εργασίας, τότε θα δούμε εκεί: Ότι το μέσο της επιβολής των συμφερόντων του εργοδότη είναι ο φόβος. Ο φανερός ή κρυφός φόβος, ο πρωτόγονος φόβος της απόλυσης, της δυσμένειας κ.λπ. κ.λπ.

Συνεχίζουμε την πάλη για επιβίωση κόντρα στα μνημόνια

Η πρωτοπορία του ελληνικού λαού, οι εργαζόμενοι του Λεκανοπεδίου, γύρισε την πλάτη στις εθνικιστικές σειρήνες, αποτρέποντας μια επικίνδυνη στροφή της κατάστασης σε πιο αντιδραστική κατεύθυνση. Η απειλή για τον λαό μας είναι η μόνιμη εξαθλίωση που έχουν φέρει τα μνημόνια και η εξάρτηση από το χρέος, που είναι επιλογές και του ντόπιου κεφαλαίου. Απέναντι σε αυτή την απειλή, ο ελληνικός λαός δεν έχει πει την τελευταία του λέξη.

 «Δανειστές» και εργοδοσία θέλουν «έξοδο από το δανειακό πρόγραμμα» με την εργατική τάξη σκυφτή και τον λαό φοβισμένο. Όμως, χωρίς στοιχειώδη στήριξη του βιοτικού επιπέδου, το ξανακύλισμα σε νέα μεγάλη ύφεση είναι θέμα χρόνου.

ΟΙ ΕΡΓΑΤΙΚΕΣ ΚΙΝΗΤΟΠΟΙΗΣΕΙΣ ΤΟΥ ΜΗΝΑ ΙΑΝΟΥΑΡΙΟΣ 2018

9 Ιανουαρίου: Εμποροϋπάλληλοι πραγματοποίησαν κινητοποίηση έξω απ’ το κατάστημα «The Mart» στην περιοχή του Αγίου Ιωάννη Ρέντη ενάντια στην απόλυση εργαζόμενου. Επανέλαβαν την κινητοποίηση στις 23/1. Την ίδια ημέρα (9/1) κινητοποιήθηκαν εργαζόμενοι λογιστές έξω από την εταιρεία KPMG στο Χαλάνδρι Αττικής για παρόμοιο λόγο, την απόλυση εργαζόμενου απ’ την επιχείρηση.

12 Ιανουαρίου: Οι εργαζόμενοι στο σούπερ μάρκετ «MARKET IN» (πρώην Καρυπίδης) του Βόλου έκαναν κινητοποίηση έξω απ’ τα δικαστήρια της πόλης όπου εκδικαζόταν η έφεσή τους για τα δεδουλευμένα τους. Παρόμοια κινητοποίηση έγινε στις 26 του μήνα από τους εργαζόμενους της ίδιας επιχείρησης στα Γιάννενα.

ΔΙΕΘΝΗ ΝΕΑ

Γερμανία: Σε κυλιόμενες απεργιακές κινητοποιήσεις βρίσκονται από τις 8 Ιανουαρίου τα 3,9 εκατομμύρια μέλη της IG-Metal, του ισχυρότερου συνδικάτου της Ευρώπης. Διεκδικούν 6% αυξήσεις στους μισθούς και δικαίωμα του εργαζόμενου σε μειωμένο ωράριο (28 ώρες εβδομαδιαίως) επί δύο χρόνια, για οικογενειακούς λόγους (ανατροφή παιδιών κ.λπ.). Το δεύτερο αίτημα, πάντως, αξιοποιείται από την εργοδοσία, με συνυπεύθυνη τη γραφειοκρατική ηγεσία του συνδικάτου, για να νομιμοποιηθεί η «ελαστικοποίηση» του εργάσιμου χρόνου, που σχεδόν πάντα σημαίνει και συνολική μείωση εισοδήματος για τους εργάτες. Πάντως, το κλίμα στη βάση ευνοεί πολύ πιο προωθημένα αιτήματα και πολύ πιο δυναμικούς αγώνες.

ΝΑ ΑΝΤΙΣΤΑΘΟΥΜΕ ΣΤΗ ΧΩΡΙΣ ΤΕΛΟΣ ΜΕΙΩΣΗ ΤΩΝ ΣΥΝΤΑΞΕΩΝ

Συντάξεις πείνας ίσον μισθοί πείνας, αλλά και αύξηση της ανεργίας

Οι απόμαχοι της δουλειάς αντιστέκονται στην εξαθλίωσή τους, 

και θα αντισταθούν ακόμα πιο δυναμικά – με μεγάλες συγκεντρώσεις,

 αλλά και σε μέτωπο με τους εν ενεργεία εργαζομένους, που και αυτών

 τα ασφαλιστικά δικαιώματα ισοπεδώνονται

Στην αρχή των μνημονίων, το 2010, οι εγκληματικοί αστικοί εγκέφαλοι που τα σχεδίασαν και τα εφάρμοσαν δεν χτύπησαν τις συντάξεις, πέραν της κατάργησης των δώρων, φοβούμενοι την αντίδραση του μεγάλου αριθμού των συνταξιούχων (γύρω στα 2 εκατομμύρια). Όσο προχωρούσαν όμως τα μνημονιακά μέτρα, έφτασε και η σειρά των απόμαχων της δουλειάς. Πρώτα ήταν ο νόμος Λοβέρδου, το 2012, και μετά ο νόμος Κατρούγκαλου, το 2016, που αύξησαν τα όρια ηλικίας συνταξιοδότησης, αρχικά στα 62 και μετά στα 67 χρόνια. Έχει ήδη ψηφιστεί η γενική μείωση των συντάξεων από το 2019, μέσω της περικοπής των «προσωπικών διαφορών». Έτσι, οι συνολικές περικοπές θα φτάσουν σε ορισμένες περιπτώσεις και το 70% σε σχέση με την αρχική σύνταξη.

ΔΥΝΑΜΙΤΗΣ ΣΤΑ ΘΕΜΕΛΙΑ ΤΟΥ ΣΥΣΤΗΜΑΤΟΣ Η ΠΑΓΚΟΣΜΙΑ ΑΝΙΣΟΤΗΤΑ

Οι πλούσιοι πλουσιότεροι από ποτέ, εις βάρος της μεγάλης πλειοψηφίας της ανθρωπότητας

Ο πλούτος της ανθρωπότητας καταλήγει σε όλο και μεγαλύτερο 

ποσοστό σε τραπεζικές θυρίδες και φορολογικούς παραδείσους για την ελίτ

Σύμφωνα με την έκθεση της OXFΑM, μιας μη κυβερνητικής οργάνωσης, που δημοσιεύτηκε μία ημέρα πριν από την έναρξη του Παγκόσμιου Οικονομικού Φόρουμ στο Νταβός, υπάρχει μια ραγδαία αύξηση της κοινωνικής ανισότητας σε παγκόσμιο επίπεδο.

Από το 2010 μέχρι σήμερα έχουμε αύξηση στα κέρδη των εταιρειών, άρα και των πλουσίων επενδυτών τους, κατά 13% σε ετήσια βάση, με κορύφωση τη χρονιά 2016-2017. Είναι ξεκάθαρο, λοιπόν, ότι η οικονομική κρίση δεν αφορά την ανώτερη οικονομική ελίτ. Στο 1% του πληθυσμού κατέληξαν τα 4/5 του παγκόσμιου πλούτου το 2017. Οι τρεις πλουσιότεροι άνθρωποι του κόσμου κατέχουν πλούτο που είναι ίσος με αυτόν του μισού φτωχότερου πληθυσμού του πλανήτη. Το 50% του παγκόσμιου πληθυσμού δεν είχε το παραμικρό όφελος από τη λεγόμενη «ανάπτυξη» της περασμένης χρονιάς. Η «ανάπτυξη» και η αύξηση των κερδών δεν οφείλονται πραγματικά στην αύξηση της παραγωγής, αλλά στην εντατικοποίηση της εκμετάλλευσης.