Προς μια Επιθεώρηση Εργασίας ανοιχτά εργοδοτική

 

Με το νομοσχέδιο επιδιώκεται το Σώμα Επιθεώρησης
Εργασίας να καταστεί πλήρες υποχείριο των 
εργοδοτών

Η Επιθεώρηση Εργασίας είναι ένας οργανισμός που. τα τελευταία ειδικά χρόνια της νεοφιλελεύθερης διακυβέρνησης έχει απαξιωθεί συστηματικά και αποψιλωθεί από προσωπικό και υποδομή, όπως καταγγέλλουν οι ίδιοι οι εργαζόμενοί της. Τώρα η κυβέρνηση επιδιώκει την πλήρη υποταγή του οργανισμού στα εργοδοτικά συμφέροντα.

Τα νομοσχέδιο που ετοιμάζει προβλέπει: ανάθεση του ελέγχου των χώρων εργασίας σε ιδιωτικές εταιρείες, δυνατότητα του εργοδότη να διακόπτει τον έλεγχο, να καταγγέλλει τον επιθεωρητή και να ζητάει την εξαίρεσή του, γνωστοποίηση του ελέγχου στον εργοδότη πριν αυτός γίνει, ανάθεση του σχεδιασμού των ελέγχων σε «κλειστό» κύκλωμα της διοίκησης και, τελευταίο αλλά όχι έσχατο σε σημασία, «προκαθορισμένο εύρος έρευνας». Αυτό σημαίνει ότι ο έλεγχος θα αφορά μόνο τα κτίρια, την υποδομή, τον εξοπλισμό της επιχείρησης. Δεν θα αφορά την τήρηση των εργασιακών δικαιωμάτων, τη συμπεριφορά του εργοδότη, δεν θα αφορά δηλαδή τον εργαζόμενο σαν άνθρωπο. Και αυτή η εξέλιξη, που αλλάζει ουσιαστικά τον χαρακτήρα του ελέγχου των χώρων εργασίας, δρομολογείται μέσω της εξομοίωσης της Επιθεώρησης Εργασίας με σχετικές τεχνικές ελεγκτικές υπηρεσίες.

Πρόκειται για την επιτομή της νεοφιλελεύθερης μετατροπής του σώματος των επιθεωρητών εργασίας σε υποχείριο των εργοδοτών. Η μετατροπή αυτή προετοιμάστηκε όχι μόνο με τη διαρκή απαξίωση του οργανισμού αλλά και με την ανακήρυξή του σε «Ανεξάρτητη Αρχή» από τον πρώτο υπουργό Εργασίας των κυβερνήσεων Μητσοτάκη, τον Χατζηδάκη. Είναι γνωστό ότι οι «Ανεξάρτητες Αρχές» είναι ανεξάρτητες από τον οποιοδήποτε κοινωνικό έλεγχο και πλήρως εξαρτημένες από το μεγάλο κεφάλαιο.

Η εργατική τάξη δεν εμπιστεύεται την Επιθεώρηση Εργασίας, αφ’ ενός γιατί ξέρει ότι, ως θεσμός του αστικού κράτους, δεν μπορεί να πάει κόντρα στους εργοδότες αλλά και λόγω της ανεπαρκούς παρουσίας της στους χώρους δουλειάς. Ωστόσο, η πλήρης και ανοιχτή υποταγή της στις εργοδοτικές διαθέσεις δεν είναι καθόλου ασήμαντη. Και μάλιστα την εποχή που τα εργατικά ατυχήματα έχουν γίνει καθημερινότητα και ακόμα υπάρχει ο «απόηχος» από τη δολοφονία πέντε εργατριών στη βιομηχανία «Βιολάντα» στα Τρίκαλα. Γι’ αυτό, μαζί με την οργάνωση στους χώρους δουλειάς που είναι το μοναδικό πραγματικό μέσο προστασίας της υγείας και της ζωής των εργαζομένων, πρέπει να υπάρξει και μαζική αποδοκιμασία του νομοσχεδίου που ετοιμάζει η κυβέρνηση και το οποίο μετατρέπει την Επιθεώρηση Εργασίας σε πλήρες εξάρτημα της εργοδοτικής αυθαιρεσίας.

Σ. Κρόκος