Η συντηρητική κυβέρνηση σε ρόλο παιδονόμου

 

Ενοχλεί η κατανάλωση αλκοόλ από νέα παιδιά,
δεν ενοχλεί η εξόντωσή τους από το στρες και την
εντατικοποίηση της εκπαίδευσης

Η κυβέρνηση μπορεί να είναι πολύ απασχολημένη με το πώς θα υπερασπιστεί τα συμφέροντα των εγχώριων εφοπλιστών και πετρελαιάδων στην Αραβία, ωστόσο συνεχίζει το «εθνοσωτήριο» έργο της σε όλους τους τομείς. Τώρα βάλθηκε να πειθαρχήσει και να νουθετήσει τη νεολαία. Κάθε «εξάρτηση», παθογένεια κ.λπ. της νεολαίας πρέπει να αντιμετωπιστεί, με τον μόνο τρόπο που ξέρουν οι «νεοφιλελεύθεροι» (που δεν είναι καθόλου φιλελεύθεροι): απαγορεύσεις και πρόστιμα. 

Έτσι, τίθεται σε εφαρμογή ένα δρακόντειο πλαίσιο απαγόρευσης πώλησης καπνικών προϊόντων και αλκοόλ σε ανηλίκους. Θα απαγορεύεται, ακόμα και συνοδεία γονέων, η είσοδος ανηλίκων σε νυχτερινά κέντρα και μπαρ. Εξαίρεση θα υπάρχει μόνο για ορισμένες εκδηλώσεις συλλόγων, σχολείων κ.λπ., με πολλούς περιορισμούς και αναλυτική δήλωση σε ψηφιακή πλατφόρμα. Για την τήρηση όλων αυτών προβλέπεται και η σχετική ψηφιακή γραφειοκρατία, που αφ’ ενός παραβιάζει τα προσωπικά δεδομένα και αφ’ ετέρου θα είναι ένας πονοκέφαλος για τα αντίστοιχα καταστήματα. Επίσης, ετοιμάζεται η απαγόρευση πρόσβασης σε κοινωνικά δίκτυα για τους νέους κάτω των 15, με περιορισμούς ίσως και για τις ηλικίες 16-18.

Η «οριζόντια» μέθοδος της κυβέρνησης δεν επιτρέπει καμιά ουσιαστική συζήτηση. Ναι, το τσιγάρο έχει μια άμεση συσχέτιση με βαρύτατες ασθένειες. Και η εξάρτηση από τα κοινωνικά δίκτυα έχει γίνει μεγάλο πρόβλημα, με επιπτώσεις στην κοινωνικότητα της νέας γενιάς, στην ψυχοκοινωνική και μορφωτική της ανάπτυξη. Όμως, δεν μπορείς στα σοβαρά να απαγορεύεις μια μπίρα ή ένα ποτήρι κρασί σε έναν 17χρονο που έχει δικαίωμα ψήφου, που είναι δηλαδή πολίτης. Ούτως ή άλλως, και το τσιγάρο και το αλκοόλ γίνονται λιγότερο δημοφιλή στους νέους όσο περνούν τα χρόνια. 

Συν τοις άλλοις: πόσες από αυτές τις απαγορεύσεις μπορεί πραγματικά να εξασφαλιστεί ότι δεν θα παρακαμφθούν; Ποτέ και πού λειτούργησε μια πολιτική «μηδενικής ανοχής» απέναντι σε «κακές συνήθειες» της νεολαίας; Μήπως δεν είναι στη φύση της νεολαίας να παραβαίνει κανόνες; Να έλκεται από το… απαγορευμένο; 

Το βασικό σε μια δημοκρατία είναι η συζήτηση, η ενημέρωση, η εμπλοκή των ίδιων των ενδιαφερόμενων στην κατανόηση και αντιμετώπιση ενός προβλήματος. Και όρια και απαγορεύσεις χρειάζονται ενίοτε, αλλά πάντα μαζί με ανεκτικότητα και έμφαση στην ολιστική προσέγγιση. Όλα τα άλλα είναι νεοσυντηρητικές εμμονές που αποσκοπούν στη διάδοση ενός πνεύματος κοινωνικού αυταρχισμού – και στη συγκράτηση συντηρητικών ψηφοφόρων.

 

Πάρις Δάγλας