Σοσιαλιστική Προοπτική Μαρτίου-Απριλίου 2018

Μόνο η εργατική μας τάξη μπορεί να βγάλει τη χώρα από το σημερινό αδιέξοδο

Και αυτό μπορεί να το κάνει αν οργανωθεί, ανακτήσει το ηθικό της και αναδείξει νέες ηγεσίες, κατάλληλες για να οδηγήσουν τους νέους μας αγώνες σε νίκες. Ας μην περιμένουμε να μας χαριστεί τίποτα. Οι ξένοι και ντόπιοι κεφαλαιοκράτες, μαζί με όλα τα υπηρετικά τους κόμματα, απεργάζονται μια «έξοδο από τα μνημόνια» που κυρίαρχο στοιχείο της θα είναι η «κανονικοποίηση της φτώχειας». Δεν θα τους περάσει!

 Τα αποτελέσματα των ιταλικών εκλογών και ο εμπορικός πόλεμος που κήρυξε ο Τραμπ κατά Κίνας και Ευρωπαϊκής Ένωσης σημαίνουν: παράταση της υπαρξιακής κρίσης της Ε.Ε. και μεγάλη φαγωμάρα μέσα στο παγκόσμιο καπιταλιστικό στρατόπεδο. 

Δείτε την εφημερίδα σε μορφή PDF

Σοσιαλιστική Προοπτική Μαρτίου-Απριλίου 2018

Οι συλλογικές συμβάσεις θα επανέλθουν μόνο με αγώνες

Όσο πλησιάζει η «έξοδος από το δανειακό πρόγραμμα» τόσο περισσότερο η κυβέρνηση θολώνει την υπόσχεσή της περί επαναφοράς των συλλογικών συμβάσεων. Κι αυτό τη στιγμή που ο ΣΕΒ και διάφοροι εργοδοτικοί φορείς δίνουν τα ρέστα τους για να διατηρηθεί το σημερινό καθεστώς της εργασιακής ζούγκλας. Η κυβέρνηση, διά στόματος Αχτσιόγλου, λέει τώρα ότι: οι συλλογικές συμβάσεις θα επεκτείνονται στο σύνολο των αντίστοιχων κλάδων υπό την προϋπόθεση ότι, με βάση στοιχεία που θα αντλούνται από το σύστημα «ΕΡΓΑΝΗ», ο εργοδοτικός φορέας που συνάπτει μια συλλογική σύμβαση είναι «αντιπροσωπευτικός». Αντιπροσωπεύεται, δηλαδή, σε αυτόν η πλειοψηφία των εργοδοτών ενός κλάδου. Κατ’ αρχάς, δεν μπορεί κανείς να αντλήσει τέτοια στοιχεία από το «ΕΡΓΑΝΗ», γιατί αυτό εξετάζει την κίνηση του εργατικού δυναμικού από μήνα σε μήνα, δεν δίνει δηλαδή μια συνολική εικόνα. Κατά δεύτερον, στους περισσότερους κλάδους δεν υπάρχουν πλέον εργοδοτικές ενώσεις, γιατί τις διέλυσαν οι ίδιοι οι εργοδότες, ακριβώς για να αποφύγουν οποιαδήποτε συζήτηση για αυξήσεις. Κατά τρίτον, όλα αυτά είναι υπό την αίρεση της «συμφωνίας των δανειστών».

Πρέπει να πούμε την αλήθεια στην εργατική μας τάξη. Η επαναφορά των στοιχειωδών δικαιωμάτων μας δεν θα μας χαριστεί από κανέναν. Οι συλλογικές συμβάσεις θα κατακτηθούν μόνο με οργάνωση, δυνάμωμα των συνδικάτων και μεθοδικά προετοιμασμένους απεργιακούς αγώνες.

Π.Δ.

Χάθηκε ένα μνημείο της φύσης, αλλά όχι από φυσικά αίτια

Όλοι γνωρίζουμε τα μνημεία των ανθρώπων. Όμως υπάρχουν και τα μνημεία της φύσης, η οποία δημιουργεί στο πέρασμα του χρόνου υπέροχους σχηματισμούς. Σχηματισμούς που βοηθούσαν και στη ζωή των κατοίκων, ή σχηματισμούς απλεθη.﷽﷽﷽﷽﷽﷽α στηναντΘύαμη στην περιοχώςώςώς φυσικής ομορφιάς, ή και τα δύο μαζί. Τέτοιο ήταν και το Θεογέφυρο, ένας δημιούργημα της αρχέγονης διαδρομής του ποταμού Θύαμι στην περιοχή της Ζίτσας στην Ήπειρο. Ένα φυσικό γεφύρι. Ένα φυσικό πέρασμα για δεκάδες ή εκατοντάδες χρόνια, δεν γνωρίζουμε πόσο, από τη μια στην αντίπερα όχθη. Χρήσιμο για τη ζωή, όμορφο για την ψυχή. Στα χρόνια μας ορίστηκε από την πολιτεία Μνημείο της Φύσης, δηλαδή προστατευόμενο. Στα χρόνια μας επίσης το μνημείο χάθηκε. Το νερό το έφτιαξε, το νερό το χάλασε, είπαν κάποιοι. Ίσως να θύμωσε το ποτάμι γιατί όλοι κοίταγαν επάνω, το γεφύρι, και όχι κάτω, το ποτάμι, που ήταν μολυσμένο. Όχι όχι, δεν θυμώνουν τα ποτάμια… Παρεμβάσεις της πολιτείας και των τοπικών αρχών στο μνημείο και γύρω από αυτό, χωρίς την κατάλληλη μελέτη, καθώς και η αδιαφορία σχετικά με την προστασία του, οδήγησαν το μνημείο στο τέλος.

Μ.Χ.

«Η μάχη της δραχμής»

Ένα άρθρο από την

«Πάλη των Τάξεων»

Η «Πάλη των Τάξεων» ήταν η μαχητική εφημερίδα των Ελλήνων Κομμουνιστών-Τροτσκιστών της προπολεμικής περιόδου. Έβγαινε δύο και αργότερα τρεις φορές την εβδομάδα, σε πολλές χιλιάδες φύλλα. Αναδημοσιεύουμε ένα άρθρο της, του 1931, όταν η χώρα είχε χτυπηθεί από την παγκόσμια οικονομική κρίση («Μεγάλο Κραχ»). Η τότε κυβέρνηση Βενιζέλου προτιμούσε να ταράξει τον λαό στην πείνα (και το εργατικό κίνημα στην τρομοκρατία, με το «Ιδιώνυμο»), παρά να υποτιμήσει τη δραχμή. Αν και τελικά αναγκάστηκε να προχωρήσει στην υποτίμηση, τον Απρίλιο του 1932.

Τότε το έλεγαν «η μάχη της δραχμής». Σήμερα ο ελληνικός λαός υποβάλλεται και πάλι σε απάνθρωπες θυσίες, προκειμένου «να μη φύγουμε από το ευρώ». Η ουσία είναι η ίδια.

Πετρελαϊκές «αρπαχτές» απειλούν το περιβάλλον

Συνέχεια στην έρευνα και εξόρυξη υδρογονανθράκων, με καινούργια «οικόπεδα», δίνει η κυβέρνηση. Μετά τις δηλώσεις του αρμόδιου υπουργού ότι σκοπός της κυβέρνησης είναι να γίνει η Ελλάδα «ενεργειακός κόμβος», ήρθε και η ψήφιση της σύμβασης από συμπολίτευση και αντιπολίτευση –πλην ΚΚΕ– για χερσαία εξόρυξη υδρογονανθράκων στα «οικόπεδα» Άρτας-Πρέβεζας-Αιτωλοακαρνανίας.

Για τον φόβο των Ιουδαίων, έχουν ξεκινήσει την εκστρατεία «ενημέρωσης» στις

Η Σταύρωσή μας

Εάν αναζητούσαμε ένα καλλιτεχνικό έργο που να εκφράζει τη βαρβαρότητα και την οδυνηρότητα των μέτρων που επιβάλλουν οι μεγαλοκαπιταλιστές πάνω στην ανυπεράσπιστη ελληνική εργατική τάξη και τον εργαζόμενο ελληνικό λαό, θα επιλέγαμε τη «Σταύρωση» του μεγαλύτερου ζωγράφου της γερμανικής Αναγέννησης, του Ματίας Γκρίνεβαλντ.

Η μόνη βασική διαφορά, όμως, με τη «Σταύρωση» του Ματίας Γκρίνεβαλντ είναι ότι σ’ αυτή τη σύγχρονη σταύρωση, στη δική μας σταύρωση: Οι σύγχρονοι σταυρωμένοι εργαζόμενοι δεν πρόκειται να περιμένουν τη δικαίωσή τους εις τους αιώνας των αιώνων και εις τους ουρανούς…

Αλλά θα απαντήσουν πάνω στη γη, και εδώ και τώρα, και με το δίκαιο και αποδεδειγμένο ιστορικά, πραγματικό κομμουνιστικό σύνθημα του Ιησού Χριστού: «Μάχαιραν έδωσες, μάχαιραν θα λάβεις»…

Από τη σύνταξη

Οι γυναίκες αγωνίζονται και νικούν

Κούρδισσα μαχήτρια του YPJ

Από τον ηρωικό αγώνα των εργατριών της κλωστοϋφαντουργίας στην Αμερική, που ζητούσαν την ισότητα στους μισθούς και τις εργασιακές σχέσεις με τους άντρες συναδέλφους τους, σε ανάμνηση του οποίου καθιερώθηκε η 8η Μαρτίου ως Ημέρα της Γυναίκας, έχει περάσει πάνω από ένας αιώνας. Σε αυτά τα χρόνια οι γυναίκες ποτέ δεν έπαψαν να αγωνίζονται, να διεκδικούν και να οραματίζονται έναν κόσμο ασφαλή και δίκαιο για αυτές και τα παιδιά τους. Έδιναν και δίνουν παραδείγματα ηρωικών αγώνων ενάντια σε κάθε αδικία, υποτίμηση και διαχωρισμό.

Ένα τέτοιο παράδειγμα ήταν και ο αγώνας των εργατριών της Ford στη Αγγλία το 1968. Μόλις 187 εργάτριες, που έραβαν τα υφασμάτινα καθίσματα των αυτοκινήτων, μετά από έναν επίμονο, σκληρό και ενάντια σε όλους (εργοδότες, κυβέρνηση, επίσημους συνδικαλιστές) αγώνα, κατάφεραν να γονατίσουν αυτόν τον οικονομικό κολοσσό, εξασφαλίζοντας ισότητα στους μισθούς και κατοχυρώνοντας τη νίκη τους με ψήφιση νόμου από το αγγλικό κοινοβούλιο.

Στις μέρες μας, ένας από τους πιο λαμπρούς αγώνες που δίνεται από γυναίκες είναι ο αγώνας που δίνουν οι Κούρδισσες αντάρτισσες