Η Σταύρωσή μας

Εάν αναζητούσαμε ένα καλλιτεχνικό έργο που να εκφράζει τη βαρβαρότητα και την οδυνηρότητα των μέτρων που επιβάλλουν οι μεγαλοκαπιταλιστές πάνω στην ανυπεράσπιστη ελληνική εργατική τάξη και τον εργαζόμενο ελληνικό λαό, θα επιλέγαμε τη «Σταύρωση» του μεγαλύτερου ζωγράφου της γερμανικής Αναγέννησης, του Ματίας Γκρίνεβαλντ.

Η μόνη βασική διαφορά, όμως, με τη «Σταύρωση» του Ματίας Γκρίνεβαλντ είναι ότι σ’ αυτή τη σύγχρονη σταύρωση, στη δική μας σταύρωση: Οι σύγχρονοι σταυρωμένοι εργαζόμενοι δεν πρόκειται να περιμένουν τη δικαίωσή τους εις τους αιώνας των αιώνων και εις τους ουρανούς…

Αλλά θα απαντήσουν πάνω στη γη, και εδώ και τώρα, και με το δίκαιο και αποδεδειγμένο ιστορικά, πραγματικό κομμουνιστικό σύνθημα του Ιησού Χριστού: «Μάχαιραν έδωσες, μάχαιραν θα λάβεις»…

Από τη σύνταξη

Η επέκταση του λιμανιού του Πειραιά

Το Κεντρικό Αρχαιολογικό Συμβούλιο κήρυξε το λιμάνι του Πειραιά αρχαιολογικό χώρο και ως εκ τούτου θέτει σε αμφισβήτηση την επένδυση των Κινέζων σ’ αυτό και τη γενικότερη κυριαρχία τους.

Η αρχαιολογία φυσικά είναι η επιφάνεια του ζητήματος. Στην ουσία πίσω απ’ την εξέλιξη βρίσκονται ιμπεριαλιστικοί ανταγωνισμοί. Οι Αμερικανοί, και ως έναν βαθμό οι Ευρωπαίοι, έχουν θορυβηθεί απ’ την κινέζικη διείσδυση στην Ευρώπη. Η κυβέρνηση του ΣΥΡΙΖΑ, απ’ ό,τι φαίνεται, ευθυγραμμίζεται σταδιακά με το δυτικό στρατόπεδο. Σ’ αυτή την πίεση πρέπει να αναζητηθεί η βαθύτερη αιτία αυτής της εξέλιξης.

Θάνατος ηλικιωμένου εργάτη από «ατύχημα»

Σύμφωνα με δελτίο πληροφόρησης που στάλθηκε στην εφημερίδα μας, ένας εργάτης 66 ετών στην Ελευσίνα, που δούλευε στα οκτάμηνα προγράμματα του δήμου για να συμπληρώσει τα ένσημά του και να βγει στη σύνταξη, πέθανε από ανακοπή καρδιάς την ώρα της δουλειάς.

Αυτές είναι οι συνέπειες των αντεργατικών νόμων για την ασφάλιση, που εκπληρώνουν έναν βασικό στόχο της αστικής τάξης: τη δουλειά μέχρι το... νεκροταφείο. Στον άτυχο εργάτη δεν είχε γίνει κανένας ιατρικός έλεγχος.

Ανταπόκριση από τη Μεσσηνία

Οι εκλογές για τους δήμους και τις περιφέρειες έχουν αρχίσει να κυριαρχούν στη ζωή της επαρχίας. Απ’ τους υποψήφιους που έχουν από τώρα ξαμοληθεί για ψήφους κανένας δεν πιστεύουμε ότι μπορεί να δώσει ουσιαστική λυση στα προβλήματα της υπαίθρου. Όλοι, με τον ένα ή τον άλλο τρόπο, υπηρετούν την πολιτική που την ερημώνει, οικονομικά κατ’ αρχήν αλλά και κοινωνικά και πολιτιστικά.

Με αφορμή τις δολοφονίες στη Νέα Ζηλανδία

Η τρομοκρατική επίθεση εις βάρος μουσουλμάνων στη Νέα Ζηλανδία, με 50 νεκρούς και 50 τραυματίες, έφερε και πάλι στο προσκήνιο το ζήτημα της τρομοκρατίας με ρατσιστικό, εθνοφυλετικό ή θρησκευτικό, χαρακτήρα. Οπαδοί της «λευκής ανωτερότητας» ή «καθαρότητας», φανατικοί ισλαμιστές, διαφόρων ειδών φασιστοειδή δολοφονούν αθώους ανθρώπους φαντασιωνόμενοι ότι έτσι γίνονται «ήρωες» της αντίστοιχης «φυλής», θρησκείας ή «ιδεολογίας». Δεν πρόκειται εδώ για ατομικές περιπτώσεις.

Περιπλέκεται το Brexit

Οι αστικές φυλλάδες παρουσιάζουν περίπου μια εικόνα χάους για την Αγγλία του Brexit, όπως και την εικόνα μιας Αγγλίας που εκλιπαρεί την Ευρωπαϊκή Ένωση για μια συμφωνία. Ας κρατήσουμε αποστάσεις από αυτή την «ειδησεογραφία». Κατ’ αρχάς, η οικονομική κατάσταση της χώρας είναι σταθερή, με ρεκόρ χαμηλής ανεργίας και σχεδόν αμελητέα φυγή κεφαλαίων προς το παρόν. Κατά δεύτερον, μπορεί το κοινοβούλιο να αδυνατεί να συμφωνήσει σε ένα συγκεκριμένο σχέδιο για το Brexit, αλλά αυτό έχει και άλλη ανάγνωση: σε αντίθεση με την Ελλάδα του 2010-2015, τα εκβιαστικά διλήμματα δεν πιάνουν, και οι βουλευτές ψηφίζουν όντως κατά συνείδηση. Κατά τρίτον, η πρωθυπουργός Μέι παραμένει δεσμευμένη στην υλοποίηση του Brexit.

Το Μπρουνέι και η κτηνωδία της αστικής κοινωνίας

Ο σεΐχης του Μπρουνέι, ενός μικροσκοπικού μουσουλμανικού κρατιδίου της Νοτιοανατολικής Ασίας, πλούσιου σε πετρέλαιο, ανακοίνωσε πρόσφατα ότι από εδώ και στο εξής όσοι καταδικάζονται για ομοφυλοφιλία ή «μοιχεία» στη χώρα του θα λιθοβολούνται δημοσίως μέχρι θανάτου. Η βαρβαρότητα και η μισανθρωπία του φανατικού Ισλάμ αποκαλύπτεται για μια ακόμη φορά. Το ακόμα πιο φρικαλέο, όμως, είναι ότι ο μεσαιωνικός αυτός δυνάστης χαίρει ιδιαίτερης αποδοχής και εκτίμησης σε όλους τους οικονομικούς, πολιτικούς και καλλιτεχνικούς (!) κύκλους της παγκόσμιας μεγαλοαστικής κοινωνίας.