ΟΙ ΑΓΡΙΝΙΩΤΕΣ ΚΟΜΜΟΥΝΙΣΤΕΣ-ΤΡΟΤΣΚΙΣΤΕΣ (1925-1944)

(γ΄ μέρος)

Πάνος Αναστασίου              Μήτσος Καπετανάκης

Στο γ΄ μέρος του αφιερώματός μας στους Αγρινιώτες Κομμουνιστές-Τροτσκιστές (1925-1944) κλείνουμε την εξιστόρησή μας με το δραματικό αλλά και ηρωικό τέλος των αλησμόνητων συντρόφων μας. Ένα τέλος που τους ανέβασε μια για πάντα στο βάθρο των τιμημένων μαρτύρων του επαναστατικού κινήματος στην Ελλάδα!

Την άνοιξη-καλοκαίρι του 1944, λίγους μήνες πριν από το τέλος της Κατοχής, η αντεπαναστατική σταλινική ηγεσία του ΚΚΕ, βάσει συγκεκριμένου σχεδίου, εξαπέλυσε ένα δολοφονικό όργιο εις βάρος των συντρόφων μας, με σκοπό: α) Να τους εκδικηθεί για τις τεράστιες επιτυχίες τους όλη την προηγούμενη περίοδο μέσα στο εργατικό κίνημα του Αγρινίου, που αντικειμενικά εξέθεταν την ολότελα λανθασμένη πολιτική και τακτική του ΚΚΕ. β) Να αποτρέψει την επανενεργοποίησή τους, που σίγουρα, μέσα στις ευνοϊκές συνθήκες του τέλους της Κατοχής, θα ασκούσε τεράστια επίδραση στον εργατόκοσμο της πόλης, ο οποίος εμπιστευόταν και εκτιμούσε βαθιά τους συντρόφους μας. γ) Να αποσιωπήσει κάθε κριτική έναντι της πολιτικής του ΚΚΕ, που ετοιμαζόταν να παραδώσει την εξουσία και πάλι στην αστική τάξη με το τέλος του πολέμου – μια προδοσία την οποία οι σύντροφοί μας θα ήταν οι πρώτοι που θα την ξεσκέπαζαν ενώπιον του λαού. Ουσιαστικά, η τρομοκρατία αποσκοπούσε και στην προληπτική φίμωση και των ίδιων των μελών του ΚΚΕ και γενικά του αντιστασιακού κόσμου της περιοχής.

Και αυτό το άνανδρο εγκληματικό δολοφονικό πογκρόμ είχε σαν κατάληξη να πέσουν κάτω από τις σφαίρες των εκτελεστικών αποσπασμάτων του σταλινισμού 15 από τους πιο εκλεκτούς και δοκιμασμένους στην πάλη Αγρινιώτες επαναστάτες (οι 2 στην Αθήνα), συν 2 ακόμα που εκτελέστηκαν μόνο και μόνο επειδή ήταν συγγενείς τους και, επιπλέον, συν ένα μέλος του ΚΚΕ που εκτελέστηκε γιατί είχε στενές σχέσεις με τους συντρόφους μας και διαμαρτυρήθηκε για την εξόντωσή τους.

Στην ακί του στοχάστρου - ΒΟΛΗ ΚΑΤΑ ΒΟΛΗ

                                            Του Γιάννη Βερούχη (1931-2010)

1)      Η Ιστορία μας

Στο γράψιμο της ιστορίας ο καθένας έλκεται από τους ομοίους του. Οι μαχητές γράφουν για τους μαχητές, τους αγώνες τους και τις θυσίες τους. Και αντίθετα οι άμαχοι, οι δειλοί, οι βολεμένοι, -όπως συχνά βλέπουμε-, αυτοί υμνούν τους ομοίους τους, και διακατέχονται από μια βαθιά απέχθεια για τους αφοσιωμένους αγωνιστές και τις θυσίες τους.

Τροτσκιστής σημαίνει μαχητής. Κατά συνέπεια η ιστορία των Τροτσκιστών, είναι μια ιστορία μαχητών που μπορεί να γραφεί όμως, μόνο από αγωνιστές τροτσκιστές με μαχητικό πνεύμα και διάθεση.

Και αυτή η Ιστορία των Ελλήνων Τροτσκιστών –που έχουν λαμπρή ιστορία με ιερές και αιματοβαμμένες παρακαταθήκες- πρέπει να γραφεί και είναι αυτή που μας λείπει: Γιατί είναι μια  αναγκαιότητα της επαναστατικής προετοιμασίας.

Ένα επιτακτικό εργατικό αίτημα

Οι εργαζόμενοι στην «Αλουμίνιον της Ελλάδας» (πρώην ΠΕΣΙΝΕ, ιδιοκτησίας του μεγαλοκαπιταλιστή Μυτιληναίου) στα Άσπρα Σπίτια Βοιωτίας διεκδικούν τις απώλειες που υπέστησαν από τις μειώσεις μισθών πριν από δύο χρόνια. Η εργοδοσία απαντάει με τον «μπαμπούλα» των εισαγωγών κινέζικου αλουμινίου, που ανταγωνίζεται την εγχώρια παραγωγή με δυσβάσταχτους όρους για αυτή. Οι καπιταλιστές πάντα χρησιμοποιούν δικαιολογίες, όπως τώρα με την κρίση, για να χτυπήσουν τα εργατικά δικαιώματα. Οι εργάτες οφείλουν να υπερασπίζονται τη ζωή τους και με την κατάλληλη οργάνωση να μην υποκύπτουν στους εκβιασμούς. Στην προκειμένη περίπτωση, όμως, των εισαγόμενων κινέζικων προϊόντων, η ευρωπαϊκή εργατική τάξη αντιμετωπίζει έναν θανάσιμο κίνδυνο. Τα κινέζικα προϊόντα με το εξευτελιστικό κόστος διαλύουν την προηγμένη ευρωπαϊκή βιομηχανία. Η ελληνική εργατική τάξη βρίσκεται στην πρώτη γραμμή του κινδύνου, λόγω των σχέσεων των εφοπλιστών με τον κινέζικο σταλινοκαπιταλισμό. Γι' αυτό, στην προμετωπίδα των αιτημάτων του εργατικού μας κινήματος πρέπει να μπει και το σύνθημα: μποϊκοτάζ στα κινέζικα προϊόντα και πάλη για την οριστική απαγόρευση εισαγωγής τους.

Σ.Κ.

Τροτσκιστική επιτυχία στην Αργεντινή

Στις πρόσφατες εκλογές της Αργεντινής, οι τροτσκιστές, που κατέβηκαν με την ονομασία Μέτωπο της Αριστεράς και των Εργατών (FIT), αναδείχθηκαν σε 4η πολιτική δύναμη της χώρας. Στις προεδρικές εκλογές, κατέβηκε σαν υποψήφιος πρόεδρος ο Νικόλας δελ Κάνιο και πήρε 800.000 ψήφους, με ποσοστό 3,3%. Αν συνυπολογιστούν και οι παράλληλες κοινοβουλευτικές εκλογές (το αργεντίνικο εκλογικό σύστημα είναι αρκετά περίπλοκο), συνολικά 1 εκατομμύριο Αργεντίνοι ψήφισαν τα αγωνιστικά-ταξικά ψηφοδέλτια των τροτσκιστών και εξελέγησαν 3 βουλευτές. Στις βασικές βιομηχανικές περιοχές, Μπουένος Άιρες και Κόρδοβα, οι τροτσκιστές ξεπέρασαν το 5,5%. Πρόκειται αναμφίβολα για μια χαρμόσυνη είδηση για τα εργατικά κινήματα της Λατινικής Αμερικής αλλά και για τους πρωτοπόρους επαναστάτες σε όλο τον κόσμο.

Από τη σύνταξη

ΤΙΜΟΥΜΕ την εξέγερση του Πολυτεχνείου

- Στις 17 Νοεμβρίου φέτος συμπληρώνονται 42 χρόνια από την ηρωική εξέγερση του Πολυτεχνείου. Μια εξέγερση που αποτέλεσε την κορύφωση της αντιστασιακής δράσης του ελληνικού λαού ενάντια στη δικτατορία.

Είναι αίσχος να καπηλεύονται το Πολυτεχνείο 

αυτοί που τότε το συκοφαντούσαν

Τι δεν λέγεται για τα τέλη κυκλοφορίας

Πώς να φτιάξεις την κυκλοφορία σε μια πόλη

που οι εργαζόμενοί της δουλεύουν με απάνθρωπα

ωράρια και εργασιακές σχέσεις;

Η κυβέρνηση φαίνεται να έχει μία μόνο απάντηση στα οικονομικά προβλήματα του κράτους και αυτή είναι να «στεγνώσει» ακόμα περισσότερο τις τσέπες των Ελλήνων πολιτών. Τελευταία εξέλιξη, που περιμένουμε βέβαια ακόμα να οριστικοποιηθούν οι λεπτομέρειές της, είναι οι αλλαγές στα τέλη κυκλοφορίας αυτοκινήτων. Αυξήσεις στα τέλη των νεότερων μοντέλων, οριακές μειώσεις στα παλαιά αυτοκίνητα, κατάργηση απαλλαγών σε υβριδικά και πετρελαιοκίνητα. Ακόμα συζητιούνται και άλλα μέτρα, πάντα εισπρακτικού χαρακτήρα, όπως η επιβολή «τέλους δακτυλίου» σε όσους

Να υπερασπιστούμε την ελληνική ναυτεργασία

Η Πανελλήνια Ναυτική Ομοσπονδία (ΠΝΟ) κήρυξε απεργία και την ανέστειλε μετά από τέσσερις ημέρες. Στην ουσία, ήταν άλλη μια φυγομαχία της ηγεσίας της ΠΝΟ, μπροστά στη μάχη επιβίωσης που δίνουν οι εναπομείναντες Έλληνες ναυτικοί, στα πλοία της ακτοπλοΐας.

Τα αιτήματα της απεργίας ήταν δύο. Η σωτηρία του Ναυτικού Απομαχικού Ταμείου, που είναι υπό κατάρρευση, και η κυβέρνηση θέλει να το κλείσει ουσιαστικά. Και το να μην αλλάξει το

Οι Έλληνες ναυτεργάτες πρέπει να παλέψουν

για την ίδια την ύπαρξή τους. Και αυτό πρέπει

να το κάνουν κόντρα στις συμβιβασμένες ηγεσίες της ΠΝΟ.

καθεστώς των οργανικών συνθέσεων στα πλοία της ελληνικής ακτοπλοΐας, που διατηρούν ακόμα Έλληνες ναυτεργάτες στα πληρώματά τους. Και τα δύο ζητήματα είναι σημαντικά, αλλά το δεύτερο φυσικά είναι το κορυφαίο. Στην ουσία, βέβαια, συσχετίζονται μεταξύ τους. Το βούλιαγμα του ΝΑΤ μπορεί να ξεκίνησε από τη χρησιμοποίησή του από το κράτος για σκοπούς άσχετους με την αποστολή του, αλλά κρίθηκε τελικά από το γεγονός ότι χιλιάδες Έλληνες ναυτεργάτες πετάχθηκαν έξω απ’ τα καράβια και από το γεγονός ότι οι εφοπλιστές δεν πλήρωναν εισφορές.

Με την άρση του καμποτάζ, και στα κρουαζιερόπλοια πλέον