ΕΠΙ ΤΟΥ ΠΙΕΣΤΗΡΙΟΥ 1
Η απρόκλητη, γκανγκστερική επίθεση των ΗΠΑ-Ισραήλ στο Ιράν, ενώ βρίσκονταν σε εξέλιξη διαπραγματεύσεις μεταξύ των δύο πλευρών, δείχνει ότι στο ιστορικό του αδιέξοδο ο ιμπεριαλιστικός καπιταλισμός δεν θα διστάσει να τινάξει τον πλανήτη στον αέρα. Μοναδική διέξοδος ένα διεθνές αντιπολεμικό, αντιιμπεριαλιστικό, αντικαπιταλιστικό κίνημα που θα παλέψει για τα συμφέροντα των λαών και την επιβίωση της ανθρωπότητας. Καμιά εμπλοκή της χώρας μας σε πολέμους και επεμβάσεις!
ΕΠΙ ΤΟΥ ΠΙΕΣΤΗΡΙΟΥ 2
Η αξιοσημείωτη επιτυχία των κινητοποιήσεων για τα τρία χρόνια από το έγκλημα των Τεμπών στις 28 Φεβρουαρίου επιβεβαιώνει ότι: ο εργαζόμενος ελληνικός λαός παραμένει προσηλωμένος στην πάλη για δικαιοσύνη και δημοκρατία και η καθεστωτική συγκάλυψη του εγκλήματος δεν θα περάσει! Αυτές οι μαζικές συγκεντρώσεις επηρεάζουν ήδη και τον κοινωνικό και πολιτικό συσχετισμό στη χώρα μας σε μια θετική κατεύθυνση.
1. Ενώ η καπιταλιστική παρακμή μάς αναγκάζει να ζούμε με τον φόβο ακόμα μεγαλύτερων πολέμων και τον παραλογισμό των ανεξέλεγκτων εξοπλισμών, ενώ οι ιμπεριαλιστικές επεμβάσεις ή απειλές επεμβάσεων πολλαπλασιάζονται (Ιράν, Βενεζουέλα, Κούβα, Γροιλανδία, Παλαιστίνη κ.λπ.), η χώρα μας μπαίνει σε μια κρίσιμη πολιτικά φάση που θα κρίνει την πορεία της για τα επόμενα χρόνια. Στην πραγματικότητα έχει ανοίξει η συζήτηση για τον χρόνο διεξαγωγής των επόμενων εκλογών, που πολύ πιθανόν να είναι και πρόωρες, και με την έννοια αυτή έχει ξεκινήσει μια μακρά προεκλογική περίοδος. Στη συζήτηση αυτή υπεισέρχονται μια σειρά παράμετροι, όπως ο κατακερματισμός και η παράλυση της αντιπολίτευσης, οι προαναγγελίες νέων κομμάτων και η πρόθεση του καθεστώτος Μητσοτάκη να αναθεωρήσει το σύνταγμα σε μια άκρως αντιδραστική κατεύθυνση. Το τελευταίο ασφαλώς θα εξαρτηθεί από το αν αυτό το αντιλαϊκό-αντιδημοκρατικό καθεστώς θα καταφέρει να κερδίσει μια τρίτη τετραετία.
Την ίδια στιγμή, βέβαια, ο μέσος Έλληνας μισθωτός ή μικρομεσαίος παραμένει επικεντρωμένος σε πιο «πεζά» πράγματα: αν θα του φτάσουν τα χρήματα για να βγάλει τον μήνα, μήπως πρέπει να βρει δεύτερη ή και τρίτη δουλειά, πόσο ακόμα θα ακριβύνουν τα βασικά αγαθά και υπηρεσίες, πώς θα γλυτώσει από το ανελέητο κυνηγητό της εφορίας και των τραπεζών, πώς θα ανταποκριθεί στη διογκούμενη ψηφιακή γραφειοκρατία κ.ο.κ.
Και δίπλα σε όλα αυτά τρέχουν και μια σειρά άλλα γεγονότα, που το καθένα έχει την ιδιαίτερη σημασία του και επηρεάζει τη γενικότερη κατάσταση:
α) Η δολοφονία πέντε εργατριών στην μπισκοτοβιομηχανία Βιολάντα στα Τρίκαλα από εγκληματικές «παραλείψεις» του εργοδότη σε ζητήματα ασφαλείας αποκάλυψε πόσο φτηνή παραμένει η ζωή των εργατών για το σύστημα. Τα λίγα χιλιάρικα που θα κόστιζε μια σωστή μελέτη και εγκατάσταση του συστήματος τροφοδοσίας καυσίμων «ζυγίζουν» περισσότερο στο μυαλό του μέσου τυχοδιώκτη Έλληνα καπιταλιστή από τις ζωές των εργατών του. Και το άθλιο αυτό κράτος των μεγαλοαστικών συμμοριών έχει φροντίσει να διαλύσει την επιθεώρηση εργασίας, να μην υπάρχει μηχανισμός πλήρους καταγραφής των εργατικών ατυχημάτων, να μην μπορούν να μπουν τα σωματεία μέσα στους χώρους εργασίας. Ενώ χαλάει και τον κόσμο να μην πάρει πολιτικές διαστάσεις το ζήτημα των εργατικών ατυχημάτων-δολοφονιών. Ποιος είπε ότι είναι πολιτικό το ζήτημα; Η κακιά η ώρα ήταν…! Όπως στα Τέμπη…
β) Παρά την υποχώρηση του ζητήματος των Τεμπών από την πρώτη γραμμή της επικαιρότητας, για τους γνωστούς λόγους (συστηματική συγκάλυψη από το καθεστώς, λανθασμένη επιλογή της Μαρίας Καρυστιανού να προχωρήσει στην ίδρυση κόμματος κ.ά.), τίποτα δεν έχει τελειώσει σε σχέση με αυτό το κρατικό έγκλημα. Η διαφαινόμενη –την ώρα που γράφονται αυτές οι γραμμές– επιτυχία των συγκεντρώσεων της 28ης Φεβρουαρίου για τη συμπλήρωση τριών χρόνων από το έγκλημα υπογραμμίζει ότι στη συνείδηση του ελληνικού λαού η απαίτηση για δικαιοσύνη παραμένει ψηλά. Και συνδέεται με το ευρύτερο ζήτημα της δημοκρατίας. Καθώς και με τα ζητήματα των δημόσιων αγαθών, της διαφθοράς του καθεστώτος κ.ά. Η έναρξη της κύριας δίκης μέσα στον Μάρτιο και άλλα γεγονότα θα δώσουν ευκαιρίες για να συνεχίσει το κίνημα των Τεμπών, το οποίο παραμένει μια σημαντική παράμετρος στον αγώνα για τη γενικότερη αφύπνιση του εργαζόμενου ελληνικού λαού.
γ) Η δημοσιοποίηση μιας σειράς φωτογραφιών από τις τελευταίες στιγμές των 200 κομμουνιστών που εκτελέστηκαν την Πρωτομαγιά του 1944 στην Καισαριανή από τους Ναζί κατακτητές –στους οποίους τους παρέδωσε το μεταξικό καθεστώς– προκάλεσε ένα πρωτοφανές κύμα συγκίνησης μέσα στον ελληνικό λαό. Ανέβασε το ηθικό του κόσμου της αριστεράς. Ενεργοποίησε συνειδησιακά όλο τον δημοκρατικό και προοδευτικό κόσμο. Στρίμωξε την αντίδραση, στις διάφορες εκδοχές της. Ανάγκασε μια κυβέρνηση που επιχειρεί διαρκώς να πολώνει με την αντι-αριστερή προπαγάνδα και στηρίζεται και σε ψήφους ακροδεξιών να αναγνωρίσει την ιστορική σημασία αυτών των φωτογραφιών – και να σπεύσει να τις αγοράσει. Το σημαντικότερο, θύμισε αυτά για τα οποία είμαστε περήφανοι σαν λαός, αυτά που πρέπει και στις τωρινές δύσκολες συγκυρίες να αποτελέσουν ξανά οδηγό μας: τους μεγάλους αγώνες, τις θυσίες για ανώτερους σκοπούς, την προσωπική στάση αξιοπρέπειας και αυταπάρνησης, την εξύψωση του ανθρώπου μέσα από την πάλη για ελευθερία.
2. Ξεκινώντας από το τελευταίο, δεν είναι τυχαίο ότι ένα ξαναζωντάνεμα του ιστορικού παρελθόντος μέσα από κάποιες φωτογραφίες «ηλέκτρισε» σε τέτοιον βαθμό τον ελληνικό λαό. Δεν έχει να κάνει με το παρελθόν· έχει να κάνει με το παρόν και το μέλλον. Ο εργαζόμενος ελληνικός λαός βρίσκεται σε μια αναζήτηση γενικότερης διεξόδου: προσωπικής, κοινωνικής, πολιτικής, τελικά ιστορικής. Η σκληρή καθημερινότητα, με την ανασφάλεια, την υπερεργασία, τη διάλυση του κοινωνικού ιστού, τη διαφθορά, την τοξικότητα και τον αυταρχισμό της εξουσίας, απλά δεν παλεύεται! Ακόμα και άνθρωποι απολίτικοι, ή με συντηρητικές απόψεις, το αισθάνονται. Αυτό που έχει λείψει δεν είναι τόσο τα χρήματα, η αγοραστική αξία των εισοδημάτων. Έχει λείψει η ελπίδα, η αίσθηση προοπτικής, η κοινωνικότητα και η κοινωνική συνοχή, η περηφάνια του μέσου εργαζόμενου. Το σημερινό καθεστώς όχι μόνο δεν έχει να προσφέρει τίποτε πάνω σε αυτά, αλλά θέλει να τα τσακίσει εντελώς. Το ερώτημα είναι: τι κάνουμε, πώς αντιδρούμε, πώς πάμε παρακάτω;
Δεν υπάρχει άλλος δρόμος από την αφύπνιση, οργάνωση και κινητοποίηση των πιο συνειδητών και σκεπτόμενων κομματιών του εργαζόμενου λαού. Δεν μπορούμε να υπολογίζουμε σε βοήθεια από τα κόμματα της κοινοβουλευτικής «αντιπολίτευσης», ενώ το συνδικαλιστικό κίνημα βρίσκεται επίσης σε αδύναμη κατάσταση. Αλλά τα θετικά παραδείγματα υπάρχουν, αν θέλουμε να τα αξιοποιήσουμε.
Οι αγρότες, ύστερα από σχεδόν δύο μήνες στα μπλόκα, είχαν ορισμένα κέρδη στον αγώνα τους. Παρά τις αδυναμίες (π.χ. όσον αφορά τα αιτήματα και την κλιμάκωση), το γεγονός ότι έβγαλαν μπροστά φρέσκα, άφθαρτα ηγετικά στοιχεία και κέρδισαν τη συμπάθεια των εργαζομένων των πόλεων υπήρξε καθοριστικό. Επιπλέον, στους κλάδους που οι εργάτες είναι αποφασισμένοι και συσπειρωμένοι στα σωματεία τους επιτυγχάνονται νίκες – με πρόσφατο παράδειγμα τους ναυτεργάτες της ακτοπλοΐας. Ακόμα, βλέπουμε την αντίσταση των εργαζομένων των δημόσιων νοσοκομείων, που παλεύουν ενάντια στη διάλυση της δημόσιας υγείας και, παρά την καταστολή που δέχονται, έχουν εξευτελίσει τον ανεκδιήγητο υπουργό Υγείας Α. Γεωργιάδη. Τέλος, τη στιγμή που γράφονται αυτές οι γραμμές, έχουν ανακοινωθεί ήδη εκατοντάδες συγκεντρώσεις για τα Τέμπη στις 28/2 – και η διάθεση για μαζικό κατέβασμα ενισχύεται.
Μόνο από αυτόν τον δρόμο μπορεί να αλλάξει ο κοινωνικός συσχετισμός. Και μόνο αν αρχίσει να αλλάζει ο κοινωνικός συσχετισμός μπορούμε να περιμένουμε και αισιόδοξες πολιτικές εξελίξεις. Ο πολιτικός-εκλογικός σχεδιασμός της πιο δεξιάς κυβέρνησης του τελευταίου μισού αιώνα πρέπει να ανατραπεί πάση θυσία. Αν ο Μητσοτάκης πάει «ατουφέκιστος» στις κάλπες, υπάρχουν σοβαρές πιθανότητες να κερδίσει τρίτη θητεία – και όλοι καταλαβαίνουμε τι θα σημάνει αυτό. Αν όμως η λαϊκή οργή εκφραστεί στο πεζοδρόμιο, αποφασιστικά, τολμηρά, μπορεί ν’ ανοίξει ο δρόμος για άλλες εξελίξεις. Ο εργαζόμενος ελληνικός λαός συνειδησιακά είναι πιο αριστερά από αυτό που εκφράζεται στο πολιτικό σκηνικό και στο επίπεδο της δημοσιότητας. Με εμπιστοσύνη, λοιπόν, στις κρυμμένες δυνάμεις του ελληνικού λαού και της εργατικής του τάξης, να εντείνουμε τις προσπάθειές μας για να απομονωθεί κοινωνικά και να ηττηθεί το αντιδημοκρατικό-αντιλαϊκό καθεστώς. Που είναι πιο αδύναμο απ’ ό,τι φαίνεται. Μόνο μέσα στην πάλη θα ανακτηθεί η αισιοδοξία του λαού μας και θα δημιουργηθούν οι συνθήκες για να βγουν νέες αγωνιστικές ηγεσίες, αντάξιες της ιστορίας του.
26.2.2028
Η Συντακτική Επιτροπή
