Εργατικά «ατυχήματα» Οι αιτίες και το κυβερνητικό θράσος

 

Η κυβέρνηση βγάζει και γλώσσα για τα εργατικά
«ατυχήματα»-δολοφονίες, ενώ έχει διαλύσει κάθε
μηχανισμό καταγραφής και πρόληψης

Η έκρηξη στη βιομηχανία «ΒΙΟΛΑΝΤΑ» στα Τρίκαλα είναι το πλέον πολύνεκρο εργατικό «ατύχημα» των τελευταίων χρόνων. Πέντε εργάτριες, ανάμεσά τους μανάδες, τινάχτηκαν στον αέρα, προσπαθώντας να βγάλουν το μεροκάματο της επιβίωσης σε νυχτερινό ωράριο. Όλες οι γνωματεύσεις των ειδικών μιλάνε για έκρηξη λόγω κρίσιμων «παραλείψεων» ασφαλείας και έλλειψης συντήρησης των εγκαταστάσεων. Δηλαδή, εγκληματική ευθύνη του εργοδότη.

Το θέμα είναι ότι οι ειδήσεις για τραυματισμούς και θανάτους εργαζομένων την ώρα της δουλειάς είναι σχεδόν καθημερινές. Μετά τη «ΒΙΟΛΑΝΤΑ» έχουν σημειωθεί άλλα δύο θανατηφόρα ατυχήματα και 4 τραυματισμοί.

Η βασική, γενεσιουργός αιτία των εργατικών «ατυχημάτων» είναι ότι στους εργασιακούς χώρους αυτό που  μετράει είναι το κέρδος των εργοδοτών και όχι η υγεία και η ασφάλεια των εργαζομένων. Τα μέτρα υγιεινής και ασφάλειας έχουν πρόσθετο κόστος και θεωρούνται περιττό βάρος από τους εργοδότες. Σε αυτή τη συνθήκη να προσθέσουμε την παραδοσιακή ασυδοσία, την έλλειψη εκπαίδευσης και οργάνωσης της εργασίας και το τυχοδιωκτικό πνεύμα που αποτελούν εγγενή στοιχεία της εγχώριας αστικής τάξης. Και ακόμα, τις τελευταίες δεκαετίες, τη χρήση φτηνής, ανειδίκευτης, τριτοκοσμικής βασικά, εργασίας ακόμα και σε δουλειές που απαιτούν εξειδίκευση.

Η κατάσταση αυτή αποτυπώνεται ακόμα και στα εξ αντικειμένου ελλιπή επίσημα στοιχεία. Παρόλο που το 70% των συμβάντων δεν καταγράφονται γιατί θεωρούνται «ήσσονος σημασίας», τα εργατικά ατυχήματα έχουν αυξηθεί από το 2019 μέχρι το 2025, στα χρόνια της νεοφιλελεύθερης επιδρομής δηλαδή, κατά 68%: από 7.357 σε 12.359 ετησίως.

Η κυβερνητική συμμορία ψεύδεται ασύστολα όταν ισχυρίζεται ότι η Ελλάδα έχει από τα πιο χαμηλά ποσοστά εργατικών ατυχημάτων στην Ευρώπη. Μεγάλο ποσοστό των ατυχημάτων δεν καταγράφεται με διάφορες αιτιολογίες («παθολογικά αίτια», ατυχήματα σε αγρότες, ελεύθερους επαγγελματίες, εργαζόμενους με «μπλοκάκι», εργάτες γης, αδήλωτη εργασία), ή δεν καταγράφεται λόγω «μη δήλωσής» τους από τους ίδιους τους εργαζόμενους – από τον φόβο του εργοδότη προφανώς.

Η εργατική τάξη πρέπει μόνη της να προστατεύσει τον εαυτό της από την εργοδοτική ασυδοσία. Η πάλη αυτή ξεκινάει από την προσωπική συνειδητή στάση απέναντι σε κάθε εργοδότη, οφείλει ωστόσο να είναι οργανωμένη, μέσα από τα σωματεία. Μόνο τα συλλογικά όργανα των εργαζομένων μέσα από τη δράση τους, με τις αντίστοιχές επιτροπές κ.λπ., μπορούν να είναι ασπίδα προστασίας της ζωής και της υγείας μας στους χώρους δουλειάς.

 

Σ. Κρόκος