Ινδία: Εκατομμύρια εργαζόμενοι κατέβηκαν σε γενική απεργία στις 12 Φεβρουαρίου ενάντια στην αντεργατική πολιτική της κυβέρνησης Μόντι. Η εργασιακή «μεταρρύθμιση» του Μόντι περιλαμβάνει μείωση του κατώτατου μισθού, ακόμα χειρότερες προδιαγραφές υγιεινής και ασφάλειας, απελευθέρωση των απολύσεων, αύξηση των ελαστικών σχέσεων εργασίας, περιορισμό του απεργιακού δικαιώματος κ.ά. Στην απεργία συμμετείχαν κυρίως εργαζόμενοι στο δημόσιο, τραπεζοϋπάλληλοι, εργαζόμενοι στην αμυντική βιομηχανία, εργάτες γης αλλά και ορισμένα μεγάλα εργοστάσια.
Γερμανία: Προειδοποιητικές απεργίες για την υπογραφή νέας συλλογικής σύμβασης πραγματοποίησαν οι δημόσιοι υπάλληλοι σε επίπεδο κρατιδίων στις 13-14 Ιανουαρίου. Οι απεργίες επηρέασαν περισσότερο την υγεία και την εκπαίδευση αλλά και τη δημόσια διοίκηση και τη δικαιοσύνη. Στο ίδιο πλαίσιο απήργησαν στις 20 Ιανουαρίου και οι εργαζόμενοι της κρατικής εταιρείας των αυτοκινητοδρόμων. Γέφυρες και τούνελ έκλεισαν σε πολλά σημεία της χώρας. Τελικά η συνδικαλιστική γραφειοκρατία υπέγραψε για αυξήσεις 5,8% σε βάθος 27 μηνών – κάτω από τις ανάγκες των εργαζομένων και τις απώλειες που έχουν υποστεί από τον πληθωρισμό.
Βέλγιο: 5ήμερη απεργία ξεκίνησαν στις 26 Ιανουαρίου οι σιδηροδρομικοί ενάντια στις άσχημες συνθήκες εργασίας, τις αντιδραστικές αλλαγές που επιχειρεί η κυβέρνηση στον σιδηρόδρομο (είσοδος ιδιωτών, περικοπές κ.ά.) και την αύξηση του ηλικιακού ορίου συνταξιοδότησης.
Κίνα: Σε απεργία κατέβηκαν οι εργάτες του εργοστασίου ηλεκτρικού εξοπλισμού της BYD στην πόλη Σιάν στις 5 Φεβρουαρίου. Η απεργία πυροδοτήθηκε από την περικοπή του μπόνους που αποτελεί σημαντικό τμήμα του μισθού των εργατών (αμοιβή βάσει ποσότητας παραγωγής).
Αργεντινή: Γενική απεργία ενάντια στο «πακέτο» μεσαιωνικών αντεργατικών μέτρων του ακροδεξιού προέδρου Μιλέι πραγματοποιήθηκε στις 19 Φεβρουαρίου. Οι συγκοινωνίες, η εκπαίδευση, οι τράπεζες, η αποκομιδή απορριμμάτων νέκρωσαν, οι περισσότερες πτήσεις ακυρώθηκαν, ενώ η υγεία και τα λιμάνια υπολειτούργησαν.
Από τη σύνταξη
