Η εξωτερική πολιτική της κυβέρνησης Μητσοτάκη, αλλά και γενικά της εγχώριας άρχουσας τάξης, έχει τώρα ως κύριο «αφήγημα» ότι: είναι προς το συμφέρον της Ελλάδας να εμφανίζεται ως το βασικότερο στήριγμα και ο στενότερος σύμμαχος των ΗΠΑ –αλλά και του Ισραήλ– στην περιοχή. Να θυμίσουμε μόνο ότι πριν από λίγα χρόνια, ελέω Μνημονίου, η εγχώρια μεγαλοαστική τάξη κοίταζε να ταυτίζεται απόλυτα με τη Γερμανία. Και γινόταν προσπάθεια να αυξηθεί η γερμανική οικονομική παρουσία στην Ελλάδα. Λίγο πιο πίσω, το μεγάλο «Ελντοράντο» του ελληνικού καπιταλισμού ήταν η Κίνα. «Να γίνουμε πύλη της Κίνας προς την Ευρώπη» ήταν το σύνθημα τότε. Βλέπε και παράδοση του σημαντικότερου λιμανιού της χώρας στους Κινέζους. Ακόμα λίγο πιο πίσω, επιχειρήθηκε η στενή διασύνδεση με τη Ρωσία και τους ρωσικούς ενεργειακούς πόρους (βλ. σχέδια για αγωγό Μπουργκάς-Αλεξανδρούπολη, South Stream κ.ά.). Παράλληλα, ο ελληνικός καπιταλισμός διαφήμιζε την «πολυδιάστατη» εξωτερική του πολιτική και ιδίως τις στενές του σχέσεις με τους Άραβες!
Με δυο λόγια: η εξωτερική πολιτική των ελληνικών αστικών κυβερνήσεων διακρίνεται πάντα από τον τυχοδιωκτισμό, τον παρασιτισμό, το αρπακολατζίδικο πνεύμα που είναι εγγενή στοιχεία του εγχώριου καπιταλισμού. Και είναι θράσος να ισχυρίζονται ότι με τέτοια κόλπα αυξάνουν και το διεθνές «κύρος» της χώρας!
Π.Δ.
