Η εγκληματική και απρόκλητη επίθεση ΗΠΑ-Ισραήλ στο Ιράν συναντά μεγάλα εμπόδια και δεν έχει πετύχει μέχρι τώρα τους σκοπούς της. Η παγκόσμια αντιπολεμική κινητοποίηση δυναμώνει. Ο συσχετισμός δυνάμεων θα γίνει ευνοϊκότερος και στο διεθνές επίπεδο.
1. Η νέα δικογραφία για τον ΟΠΕΚΕΠΕ, που εμπλέκει 11 βουλευτές, 5 πρώην βουλευτές, έναν πρώην υπουργό και μία πρώην υφυπουργό της Νέας Δημοκρατίας, σε συνδυασμό με την υπόθεση Λαζαρίδη, εγκαινίασε έναν νέο κύκλο φθοράς της αντιλαϊκής-αντιδημοκρατικής κυβέρνησης Μητσοτάκη. Και ισοδυναμεί με την έναρξη μιας άτυπης προεκλογικής περιόδου, με εκτιμήσεις για πρόωρες εκλογές, πιθανώς το φθινόπωρο του 2026. Οι αποκαλύψεις αυτές πάνω σε ζητήματα διαφθοράς ήταν η σταγόνα που ξεχείλισε το ποτήρι. Και το «ποτήρι» είναι η πεποίθηση που έχει σχηματίσει πλέον η πλειοψηφία του ελληνικού λαού ότι: αυτή η κυβέρνηση υπάρχει για να ληστεύει τον λαό και να γεμίζει τις τσέπες των καρτέλ, των φιλικών της επιχειρηματιών που παίρνουν όλο το χρήμα και των «δικών της παιδιών» που παίρνουν όλα τα «πόστα», ακόμα κι αν δεν έχουν το παραμικρό προσόν.
Στις αγροτικές επιδοτήσεις, στις επιδοτήσεις μέσω των αναπτυξιακών νόμων, στις απευθείας αναθέσεις, στους διορισμούς σε δημόσιες θέσεις εκτός ΑΣΕΠ κ.λπ. δεν μιλάμε πλέον για συνήθη «ρουσφέτια». Αλλά για ένα ολόκληρο σύστημα που, πέρα από το οικονομικό κομμάτι, δουλεύει και σαν πολιτικός μηχανισμός για τη διατήρηση με κάθε κόστος του Μητσοτάκη στην εξουσία.
2. Παρότι δεν μπορεί να υπάρχει καπιταλισμός χωρίς διαφθορά –πόσω μάλλον ένας καπιταλισμός με έντονα τυχοδιωκτικά και παρασιτικά χαρακτηριστικά όπως ο ελληνικός–, εδώ έχουμε ένα ποιοτικό άλμα. Γιατί η διαφθορά συνδέεται άμεσα, οργανικά με μια τεράστια μεταφορά πλούτου από τα κατώτερα και μικρομεσαία στρώματα προς τη συγκεντροποιημένη μεγαλοαστική τάξη και τα διάφορα πελατειακά δίκτυα που στηρίζουν την κυβέρνηση.
Ας πάρουμε για παράδειγμα την ακρίβεια. Η κυβέρνηση την αποδίδει σταθερά σε «εξωγενείς» παράγοντες: πότε είναι ο κορωνοϊός, πότε το Ουκρανικό, πότε το Μεσανατολικό κ.ο.κ. Η αλήθεια είναι ότι η κυβέρνηση στηρίζει συνειδητά την ακρίβεια, για να γιγαντώνει τα καρτέλ και να γεμίζει το δημόσιο ταμείο με χρήματα από την έμμεση φορολογία, χρήματα που πάλι καταλήγουν στα καρτέλ. Με τον πόλεμο στον Περσικό, για μια ακόμη φορά δεν παίρνει κανένα μέτρο για να πέσουν οι τιμές, όπως κάνουν π.χ. η Κύπρος και η Ισπανία, που μειώνουν ή μηδενίζουν ΦΠΑ και ειδικούς φόρους σε σειρά βασικών προϊόντων. Η κυβέρνηση Μητσοτάκη απλώς εθίζει τον ελληνικό λαό στη νοοτροπία του επαίτη, ένα 40άρι εδώ για καύσιμα, ένα 50άρικο εκεί για τους χαμηλοσυνταξιούχους και τα παιδιά κ.ο.κ. Σε αυτή τη λογική ήταν τα «μέτρα στήριξης» που ανακοίνωσε η κυβέρνηση προκειμένου να αποπροσανατολίσει από το σκάνδαλο του ΟΠΕΚΕΠΕ. Ουσιαστικά, από τα 12 δις πλεόνασμα (από τη λεηλασία του λαϊκού εισοδήματος) μας «επιστρέφουν» μισό δις. Αυτή είναι η πραγματικότητα. Και από πάνω έχουν το θράσος να μιλάνε και για «μείωση φόρων»!
Παραπέρα, στο ζήτημα της ενέργειας, η κυβέρνηση μας έχει υποχρεώσει να πληρώνουμε πανάκριβα καύσιμα και ρεύμα και την ίδια στιγμή δίνει τεράστιες επιδοτήσεις στις ενεργειακές εταιρείες και καταργεί κάθε περιβαλλοντικό ή άλλο περιορισμό προκειμένου να κάνει τη χώρα «μπαταρία της Ευρώπης». Κατέβηκε νομοσχέδιο που προβλέπει ανάπτυξη φωτοβολταϊκών ακόμα και σε περιοχές αυξημένης περιβαλλοντικής προστασίας (NATURA), ενώ από το δημόσιο χρήμα θα προσφερθούν 1,3 δις στην αύξηση μετοχικού κεφαλαίου της –ιδιωτικοποιημένης πλέον– ΔΕΗ ώστε να εξακοντιστούν οι «πράσινες» επενδύσεις. Με δυο λόγια, ανεμογεννήτριες σε κάθε ραχούλα, φωτοβολταϊκά σε κάθε κάμπο, κι όλα αυτά απόλυτα υποταγμένα στις εξαγωγές. Ο ελληνικός λαός βέβαια θα συνεχίσει να πληρώνει τσουχτερά την ενέργεια, γιατί οι εσωτερικές λιανικές τιμές θα παραμείνουν εξαρτημένες από το εγκληματικό χρηματιστηριακό μοντέλο και τις εισαγωγές πανάκριβου φυσικού αερίου.
Στο στεγαστικό, η κατάσταση με τα απρόσιτα ενοίκια χειροτερεύει. Ο ελληνικός λαός δεν έχει αυξηθεί τόσο ώστε να υπάρχει ζήτηση σπιτιών που δεν καλύπτεται. Ίσα ίσα, έχει μειωθεί. Το στεγαστικό ζήτημα είναι αποτέλεσμα της καθεστωτικής πολιτικής που έχει μετατρέψει την κατοικία από δικαίωμα και κοινωνικό αγαθό σε επενδυτικό προϊόν. Servicers και εταιρείες διαχείρισης ακινήτων έχουν θησαυρίσει.
Αλλά στον ίδιο παρονομαστή κινείται και η αντιμετώπιση του δημόσιου τομέα. Η κυβέρνηση που διόρισε όλους τους ΟΝΝΕΔίτες μετακλητούς, «επιστημονικούς συνεργάτες», «συμβούλους», συχνά με πλαστά ή ανύπαρκτα δικαιολογητικά, τρομοκρατεί τους εργαζόμενους του δημοσίου με την «αξιολόγηση» και πάει να τους φορτώσει όλα τα προβλήματα του δημοσίου. Τι ελκυστικότητα έχει πλέον το δημόσιο για εργασία, όταν και οι μισθοί είναι οι χαμηλότεροι στην Ευρώπη; Πώς απαντά η κυβέρνηση σε αυτό; Με ακόμη λιγότερα χρήματα για τις κοινωνικές υπηρεσίες (βλ. Μεσοπρόθεσμο Πρόγραμμα 2026-2029), ώστε να συρρικνωθούν κι άλλο, και να επιταχυνθεί η ιδιωτικοποίηση.
3. Όλα τα παραπάνω ο ελληνικός λαός αρχίζει τώρα και τα συνειδητοποιεί σε όλη τους την έκταση. Αυτό καταγράφεται πλέον και στις δημοσκοπήσεις, όπου η βουτιά της κυβέρνησης είναι μεγαλύτερη από ό,τι την περίοδο των μεγάλων διαδηλώσεων για τα Τέμπη.
Οι εσωτερικές πολιτικές εξελίξεις, όμως, επηρεάζονται σιγά σιγά και από τα μεγάλα διεθνή γεγονότα και τη στάση που κρατάει σε αυτά η κυβέρνηση Μητσοτάκη. Η οποία μέχρι αυτή τη στιγμή είναι το πιο πιστό στήριγμα του Ισραήλ και των ΗΠΑ στην περιοχή. Το είπε ανοιχτά ο Τραμπ και δεν το έκρυψε ο Νετανιάχου. Τη στιγμή που η παγκόσμια κοινή γνώμη στρέφεται όλο και περισσότερο κατά των επιδιώξεων της ακροδεξιάς κυβέρνησης του Ισραήλ και καταδικάζει τον απρόκλητο πόλεμο κατά του Ιράν, η κυβέρνηση της ΝΔ κομπάζει ότι ως χώρα θα επωφεληθούμε από τη συμμαχία με τους «ισχυρούς». Δεν προβληματίζεται καθόλου από το γεγονός ότι οι περισσότερες χώρες-μέλη της Ε.Ε. κράτησαν αποστάσεις από την επίθεση στο Ιράν. Χλευάζει τη στάση της Ισπανίας, η οποία έχει κερδίσει τον έπαινο όλων των φίλων της ειρήνης ανά τον κόσμο. Δεν προβληματίζεται από το γεγονός ότι και ο αμερικανικός λαός κατά πλειοψηφία δεν θέλει τον πόλεμο. Ποιος λογικός άνθρωπος αυτή τη στιγμή πιστεύει ότι μια πολιτική ουράς στον Νετανιάχου και τον Τραμπ μπορεί να μας πάει μακριά;
Αντίθετα με αυτή την κατάπτυστη πολεμοκάπηλη στάση, σε όλες τις περιοχές του πλανήτη δυναμώνει η αντιπολεμική διάθεση· δυναμώνει η τάση υπεράσπισης των δικαιωμάτων των λαών, ενάντια στις ιμπεριαλιστικές επεμβάσεις. Ακόμα και συντηρητικοί αναλυτές λένε ότι η επίθεση του Τραμπ στο Ιράν είναι αδιέξοδη· θα μειώσει την επιρροή των ΗΠΑ και θα σπρώξει περισσότερες χώρες στην αγκαλιά της Κίνας.
Αυτές οι σκέψεις περνάνε σταδιακά και στη συνείδηση του ελληνικού λαού. Θα επηρεάσει και αυτό τους συσχετισμούς στη χώρα μας. Είναι μια γενική ιστορική αλήθεια ότι τα συντηρητικά στρώματα ακολουθούν τη δύναμη. Αλλά ο δυνατός δεν κερδίζει πάντα, και εν προκειμένω στον πόλεμο του Περσικού μέχρι στιγμής χάνει.
4. Η εργατική μας τάξη, τα καταπιεζόμενα στρώματα του ελληνικού λαού, παρότι εκδηλώνουν με κάθε ευκαιρία την απέχθειά τους για την κυβέρνηση Μητσοτάκη, δεν είναι ακόμα έτοιμα να επιβάλουν την πτώση της με αγώνες. Οι λόγοι είναι πολλοί: απορρόφηση από τη δύσκολη καθημερινή διαβίωση, ανησυχία για τους κινδύνους από τις διεθνείς εξελίξεις και πάνω απ’ όλα απουσία κατάλληλων πολιτικών και συνδικαλιστικών «εργαλείων». Όμως αυτή είναι μόνο η μία πλευρά του νομίσματος. Η άλλη είναι ότι και οι μεσαίες και ανώτερες τάξεις δεν έχουν την ίδια σιγουριά για την κυβέρνηση όσο μέχρι πρόσφατα. Κυριαρχεί σιγά σιγά η αίσθηση ότι αυτή τη φορά το καθεστώς Μητσοτάκη δεν θα μπορέσει να κάνει «διαχείριση ζημιάς». Οι συζητήσεις π.χ. για το αναπόφευκτο μιας κυβέρνησης συνεργασίας γίνονται ανοιχτά ακόμα και σε επιτελεία που στήριξαν αυτή την κυβέρνηση. Τα καθεστωτικά επιτελεία είναι πιο μαζεμένα. Κραδαίνουν, βέβαια, τον κίνδυνο της «αστάθειας», προπαγανδίζουν υπέρ των οικονομικών «επιτυχιών» της κυβέρνησης, αλλά οι τόνοι είναι σαφώς κατεβασμένοι. Και αυτή ακόμα η ψοφοδεής κοινοβουλευτική αντιπολίτευση αρχίζει κάπως να ξυπνάει. Να σκληραίνει τουλάχιστον τους χαρακτηρισμούς και την πολεμική της στην κυβέρνηση.
Οι πολιτικές εξελίξεις είναι δεδομένες· θα αναγκάσουν με τον έναν ή τον άλλο τρόπο το πιο συνειδητό κομμάτι του εργαζόμενου λαού να πάρει θέση και να προσπαθήσει να επηρεάσει αυτές ακριβώς τις εξελίξεις. Η πτώση του αντιλαϊκού-αντιδημοκρατικού καθεστώτος Μητσοτάκη και το άνοιγμα μιας πιο αισιόδοξης προοπτικής δεν μπορεί να διασφαλιστεί με τον λαό απόντα. Για να καταγραφεί ένας ευνοϊκότερος πολιτικός συσχετισμός, θα πρέπει πρώτα ο λαϊκός παράγοντας να έχει διαμορφώσει έναν ευνοϊκότερο κοινωνικό συσχετισμό: με τους αγώνες, με την κατακραυγή απέναντι στη διαφθορά, την ακρίβεια και τον αυταρχισμό, με την τολμηρή και μαχητική στάση στους εργασιακούς χώρους, στη γειτονιά, στους κάθε είδους κοινωνικούς χώρους. Με δύναμη από το κίνημα των Τεμπών, από το αντιπολεμικό κίνημα, από όλους τους μικρούς και μεγάλους αγώνες της προηγούμενης περιόδου, αυτή τη φορά μπορούμε να κάνουμε την πλάστιγγα να γείρει!
30.4.2026
Η Συντακτική Επιτροπή
