Σχεδιάζουν άλλη μια δεκαετία αντιλαϊκής πολιτικής

 

Μόνο έτσι καταλαβαίνουν οι καπιταλιστές και
πολιτικοί τους υπηρέτες! Μόνο έτσι θα σταματήσουμε
τα μαύρα σχέδιά τους!

Η αστική τάξη καταστρώνει από τώρα τα αντιλαϊκά και αρπακτικά της σχέδια της επόμενης δεκαετίας. Τα έχει ονομάσει «σχέδιο Πισσαρίδη 2» (2028–2034), από το όνομα του «νεοφιλελεύθερου» αυτού οικονομολόγου. Είναι οργανική συνέχεια του πρώτου σχεδίου Πισσαρίδη, των μέτρων δηλαδή που εφαρμόζονται εδώ και μια επταετία από τις ίδιου χαρακτήρα με τον οικονομολόγο κυβερνήσεις Μητσοτάκη.

Η γενική κατεύθυνση του σχεδίου περιγράφεται με τις γνωστές αόριστες φράσεις για «αναμόρφωση του παραγωγικού μοντέλου», «βελτίωση της παραγωγικότητας του δημοσίου», «ανταγωνιστικότητα», «επενδύσεις», «φοροαπαλλαγές», «αναβάθμιση ανθρώπινου δυναμικού», «καινοτόμες δράσεις» κ.ά. Πίσω από αυτές τις εύηχες λέξεις κρύβεται η ίδια πολιτική που εφαρμόζεται έως τώρα: α) Λεηλασία του δημόσιου πλούτου για «επενδύσεις» άμεσου κέρδους («πράσινη» ενέργεια, αποθήκευση και μεταφορά εμπορευμάτων, ακίνητα κ.ά.). Οι δραστηριότητες αυτές γενικά ανήκουν στον παραγωγικό τομέα, απλά η εγχώρια αστική τάξη τους χρησιμοποιεί εντελώς τυχοδιωκτικά και το ίδιο φυσικά θα συνεχίσει να κάνει. β) Χτύπημα των δημόσιων κοινωνικών δομών με παράλληλη στοχοποίηση των εργαζόμενων στο δημόσιο, σαν άλλοθι για τα γενικότερα χτυπήματα στον εργαζόμενο λαό. γ) Φοροαπαλλαγές για το μεγάλο κεφάλαιο, απομύζηση των προγραμμάτων επαγγελματικής «κατάρτισης» από τον κομματικό στρατό και τις εταιρείες «ημέτερων». Οι διάφορες «καινοτόμες δράσεις» δεν είναι παρά επιχειρήσεις με ανύπαρκτη τεχνική βάση, που το μόνο που εξασφαλίζουν είναι άμεσα κέρδη από τις ευρωπαϊκές επιδοτήσεις για τους ιδιοκτήτες τους. δ) Κεντρική «παραγωγική» κατεύθυνση παραμένει ο τουρισμός, όπως αναφέρει και η ετήσια έκθεση της Τράπεζας της Ελλάδας. Για την πραγματική παραγωγή, τη βιομηχανική, δεν υπάρχει καμία πρόβλεψη, παρά μόνο ο συνεχόμενος στραγγαλισμός της από τις αυξανόμενες τιμές του ηλεκτρικού ρεύματος. Την πολιτική αυτή εφαρμόζει η πλέον κατάλληλη κυβέρνηση, η «νεοφιλελεύθερη» συμμορία Μητσοτάκη και γι’ αυτό η αστική τάξη την έχει στηρίξει απαρέγκλιτα μέχρι τώρα.

Τα σχέδια αυτά αποτελούν τον μεγαλύτερο κίνδυνο για τον ελληνικό λαό. Απειλούν να μετατρέψουν τη χώρα σε παρασιτικό παράδεισο πλουτισμού για λίγα αρπακτικά κεφάλαια, με την εργαζόμενη κοινωνία σε ρόλο παρία. Για τον ελληνικό λαό είναι όρος ύπαρξης η αποτροπή τους. Και αυτή μπορεί και πρέπει να ξεκινήσει με την απαλλαγή, μέσα από τον μαζικό οργανωμένο αγώνα, από την πλέον αντεργατική, αδίστακτη και διεφθαρμένη κυβέρνηση των τελευταίων δεκαετιών. 

 

Σ. Κρόκος