Μια ματιά στη διεθνή πολιτική κατάσταση

 

Από την πρόσφατη γενική απεργία στην 
Πορτογαλία

Έχουμε γράψει και άλλες φορές ότι οι μεγάλοι πόλεμοι, σε πρώτη φάση τουλάχιστον, δημιουργούν κυρίως φόβο και συντηρητικά αντανακλαστικά στους λαούς. Ευτυχώς αυτό δεν φαίνεται, προς το παρόν, να έχει επιβεβαιωθεί με τον πόλεμο στο Ιράν. Ασφαλώς σε αυτό βοηθάει η μέχρι στιγμής πλήρης αποτυχία των ΗΠΑ να συντρίψουν το Ιράν και να επιβάλουν τους στόχους τους στην περιοχή. Αυτό έχει ενθαρρύνει γενικά τα αντιπολεμικά κινήματα, όπως και τα αντιιμπεριαλιστικά και αντικαπιταλιστικά αισθήματα των πιο προοδευτικών μαζών.

Δείγματα ενός ευνοϊκότερου πολιτικού συσχετισμού έχουμε σε διάφορα σημεία του πλανήτη, αν και βέβαια ασταθή, καθώς οι εργαζόμενες μάζες συνεχίζουν να στερούνται κατάλληλων πολιτικών ηγεσιών. Στη Γαλλία η αριστερά τα πήγε καλύτερα του αναμενομένου στις πρόσφατες δημοτικές εκλογές. Στην Ιταλία η Μελόνι ηττήθηκε σε ένα δημοψήφισμα με το οποίο επεδίωκε να ενισχύσει τον έλεγχο της εκτελεστικής εξουσίας στη δικαιοσύνη. Ενώ το αντιπολεμικό αλλά και το εργατικό κίνημα στη χώρα ανεβαίνει. Στην Ισπανία, όπου φαινόταν ότι δεξιά και ακροδεξιά θα θριαμβεύσουν στις επόμενες εκλογές, ο συσχετισμός άλλαξε, λόγω της σθεναρής αντιπολεμικής στάσης της κυβέρνησης Σάντσεθ καθώς και λόγω της υιοθέτησης φιλολαϊκών μέτρων για την αντιμετώπιση της ακρίβειας, με πίεση της αριστεράς. Γενικά η ευρωπαϊκή ακροδεξιά, που ανέβαινε ακάθεκτα σε πολλές χώρες, έχει μπει σε φάση σύγχυσης μετά τον πόλεμο στο Ιράν. Στη Λατινική Αμερική, ενώ η φιλο-τραμπική δεξιά είχε πετύχει νίκες σε μια σειρά χώρες, τώρα παρατηρείται και αντίρροπη δυναμική. Στην Αργεντινή η πάλη κατά των ακραίων νεοφιλελεύθερων μέτρων του Μιλέι δυναμώνει και η δημοφιλία του πέφτει. 

Σε ένα άλλο επίπεδο τώρα, η γραφειοκρατία της Ευρωπαϊκής Ένωσης πανηγύρισε την ήττα του ευρωσκεπτικιστή και φιλο-Ρώσου Όρμπαν στην Ουγγαρία. O διάδοχός του όμως, παρότι σαφώς πιο φιλο-ΕΕ, θα συνεχίσει την πολιτική του σε ορισμένα κρίσιμα ζητήματα (μεταναστευτικό, εισαγωγές ρωσικής ενέργειας κ.ά.). Αμέσως μετά, στις βουλγαρικές εκλογές, θριάμβευσε ο Ράντεφ, που κρατάει αποστάσεις από τον πόλεμο στην Ουκρανία και δεν είναι μαριονέτα των Βρυξελλών. 

Εξίσου σημαντική είναι, όμως, και η σταθερή άνοδος του αντιπολεμικού κινήματος μέσα στις ίδιες τις ΗΠΑ. Οι δημοκρατικές παραδόσεις του αμερικανικού λαού ξαναέρχονται στην επιφάνεια.

Με δυο λόγια: η παγκόσμια εργατική τάξη όχι μόνο δεν είναι πεισμένη να πάει να πεθάνει σε κάποιο πολεμικό μέτωπο για τα συμφέροντα των αφεντικών της αλλά συνειδητοποιεί την παρακμή και τη βαρβαρότητα του σημερινού καπιταλισμού, και αντιδρά σε αυτή με όποια μέσα έχει στη διάθεσή της. 

Πάρις Δάγλας