 |
| Η απαγωγή του Μαδούρο, ενός προέδρου κυρίαρχου κράτους, από την Αμερική του Τραμπούκων εγκαινίασε μια νέα παγκόσμια φάση ανεξέλεγκτης ιμπεριαλιστικής επιθετικότητας |
Ο Τραμπ, αμφισβητώντας διεθνές δίκαιο, ανθρώπινα δικαιώματα και τη βούληση των λαών, απαιτεί να υποταχθούν σε αυτόν η Κολομβία, η Κούβα, το Μεξικό, η Βραζιλία, και να γίνει ο Καναδάς μια αμερικανική πολιτεία.
Η Βενεζουέλα του Μαδούρο πουλούσε στην Κίνα το 80% της παραγωγής πετρελαίου σε γουάν,προχωρώντας έτσι έμπρακτα στην αποδολαριοποίηση των συναλλαγών του πετρελαίου, αλλά ήταν και τμήμα του νότιου εμπορικού κινεζικού δρόμου – ένας σοβαρός κίνδυνος για την αμερικανική οικονομία. Έτσι οι ΗΠΑ, σε συνεργασία με τμήμα της κυβέρνησης του Μαδούρο, όπως αποδείχτηκε εκ των υστέρων, απήγαγαν τον ίδιο, περνώντας τον μέσα από τους δρόμους της Νέας Υόρκης για να τον εξευτελίσουν και οδηγώντας τον σε αμερικανικό δικαστήριο. Ο στόχος τους είναι η Κίνα και ο κινεζικός νότιος εμπορικός δρόμος Βενεζουέλα-Ινδία-Κίνα.
Απειλώντας με στρατιωτική επέμβαση στη Γροιλανδία και με δασμούς τη Δανία και όσα ευρωπαϊκά κράτη τη στηρίζουν, ο Τραμπ φέρεται να έχει πάρει ήδη υπό την κυριαρχία του σχεδόν τη μισή Γροιλανδία (έδαφος της Δανίας), στρατηγικό σημείο στην είσοδο της Αρκτικής, όπου θα εκμεταλλεύεται τον ορυκτό πλούτο της και θα ελέγχει την πλεύση των ρωσικών και κινεζικών πλοίων.
Η Ευρωπαϊκή Ένωση, διαλυμένη οικονομικά, παραγωγικά και στρατιωτικά, ανήμπορη να αντιδράσει, αυτοεξευτελίστηκε στέλνοντας μερικές δεκάδες στρατιώτες να αμυνθούν στη Γροιλανδία (2 εκατομμύρια τετ. χλμ.) ενάντια στην αποικιακού τύπου επιθετικότητα του Τράμπ, εισπράττοντας τη χλεύη του.
Ο επόμενος στόχος του αμερικανικού ιμπεριαλισμού και των συμμάχων του θα είναι το Ιράν, βασικός τροφοδότης και σύμμαχος της Κίνας, και κράτος κλειδί για τον περιορισμό της ανάπτυξής της. Στο Ιράν μεγάλα κοινωνικά στρώματα έχουν περιθωριοποιηθεί και ο λαός αντιμετωπίζει σοβαρά οικονομικά και κοινωνικά προβλήματα. Έτσι, για άλλη μια φορά, βγήκε στους δρόμους, απαιτώντας βελτίωση του βιοτικού του επιπέδου αλλά και περισσότερες ελευθερίες έκφρασης από ένα αυστηρό ισλαμικό καθεστώς.
Αμερικανοί και Ισραηλινοί πράκτορες εισχώρησαν στη χώρα, με σκοπό να μοχλεύσουν τους διαμαρτυρόμενους διαδηλωτές, με απώτερο στόχο την ανατροπή του καθεστώτος. Η ιρανική κυβέρνηση αντέδρασε με ιδιαίτερη βία, με αποτέλεσμα πολλές χιλιάδες νεκρούς.
Στην περίπτωση του Ιράν τα πράγματα είναι πολύπλοκα. Κίνα και Ρωσία στηρίζουν και ενισχύουν με πολεμικό υλικό τη χώρα, γιατί είναι ζωτικής σημασίας για αυτές, αν και δεν συμμετέχουν με δικό τους στρατό στην άμυνά του. Η Τουρκία το θέλει το Ιράν γιατί αυτό στηρίζει με τη Χεζμπολά και με άλλους τρόπους τους Παλαιστινίους, και κυρίως επειδή συγκρατεί και περιορίζει τους Κούρδους που έχει στο εσωτερικό του. Είναι μια τεράστια χώρα, με τεράστιες παραγωγικές δυνάμεις, τεχνολογικά αρκετά προηγμένη και μια διάλυσή της θα δημιουργούσε χάος και αποσταθεροποίηση στην περιοχή, κάτι που δεν βολεύει κανέναν. Αυτό δεν αποκλείει όμως κάποια επίθεση τύπου Βενεζουέλας.
Στον πολυ-πολικό κόσμο που ζούμε βρισκόμαστε σε μια σύγκρουση διαφόρων καπιταλιστικών πόλων, χωρίς κάποιο συνεκτικό ιδεολόγημα και καθόλου ενοποιημένων μεταξύ τους. Η Δύση αντιμετωπίζει αυτή τη σύγκρουση με τη δαιμονοποίηση της Ρωσίας και της Κίνας, αφήγημα που σήμερα δεν πείθει τους λαούς να πάνε να θυσιαστούν σε πολέμους. Έτσι οδηγούμαστε σε ένα αδιέξοδο αυτής της σύγκρουσης, που θα γεννάει πολέμους και εξεγέρσεις.
Μόνη λύση στο αδιέξοδο, ένα παγκόσμιο και ισχυρό αντιπολεμικό αντικαπιταλιστικό κίνημα, ένα κίνημα που να διεκδικεί και να υπερασπίζεται τα ανθρώπινα δικαιώματα και τα δικαιώματα των εργαζομένων και των λαών. Δεν πρέπει να επιτρέψουμε στον παρηκμασμένο καπιταλισμό να μας παρασύρει στο τέλμα του.
Χρήστος Χατζής
