 |
| Νέα κόμματα με σοβαρές προοπτικές μπορούν να προκύψουν μόνο μέσα από συγκεκριμένες κοινωνικές διεργασίες |
Δεν χρειάζεται να εξηγήσουμε πώς λειτουργούν τα καλπονοθευτικά εκλογικά συστήματα, η χειραγώγηση και τρομοκράτηση των πολιτών από τα μεγαλοαστικά μέσα ενημέρωσης, η καλλιέργεια κλίματος απογοήτευσης και αποχής κ.ο.κ. Αυτά είναι γενικά γνωστά. Δεδομένες είναι και οι συνέπειες στη συνείδηση του ελληνικού λαού από τα γεγονότα της προηγούμενης, μνημονιακής δεκαετίας. Βλέπουμε επίσης την κατάσταση της αντιπολίτευσης: υποταγμένη στα κυρίαρχα «αφηγήματα», χωρίς κανένα πολιτικό σχέδιο και διασπασμένη σε καμιά δεκαριά κόμματα. Θα μπορούσε όμως ίσως μια «χαρισματική» προσωπικότητα να ιδρύσει ένα κόμμα που θα συσπειρώσει κόσμο διαφόρων πολιτικών αντιλήψεων και θα κάνει την «ανατροπή»; Αυτός ο τρόπος σκέψης είναι αποπροσανατολιστικός.
Τα κόμματα γενικώς δεν φυτρώνουν. Βγαίνουν είτε μέσα από τις ήδη υπάρχουσες πολιτικές παρατάξεις (δεξιά-κέντρο-αριστερά), εντός των οποίων υπάρχουν ιστορικοί δεσμοί που δεν σπάνε εύκολα, γιατί –έστω και στρεβλά– αντανακλούν ταξικά συμφέροντα και ιδεολογία, είτε μέσα από εξαιρετικά γεγονότα που συγκλονίζουν τις συνειδήσεις. Και στις δύο περιπτώσεις, όμως, ένα κόμμα χρειάζεται στελέχη, που δεν φτιάχνονται από τη μια μέρα στην άλλη, κάποιους οικονομικούς πόρους και, κυρίως, ένα στοιχειώδες πρόγραμμα – κάτι που επίσης προϋποθέτει μακροχρόνια δουλειά μέσα στην κοινωνία. Κατά καιρούς έχουν υπάρξει και κόμματα χωρίς αυτές τις προϋποθέσεις, αυτά όμως αποδείχθηκαν «φωτοβολίδες», κόμματα μίας χρήσης.
Εμείς τώρα ως επαναστάτες μαρξιστές παλεύουμε για ένα κόμμα της εργατικής τάξης που θα καθοδηγήσει την επαναστατική ανατροπή αυτού του σάπιου συστήματος. Είτε κανείς συμφωνεί μαζί μας είτε σε πρώτο χρόνο ενδιαφέρεται απλώς να αλλάξει η τωρινή πολιτική κατάσταση, υπάρχει ένας μόνο δρόμος: Για να μεταβληθεί ο πολιτικός συσχετισμός, πρέπει πρώτα να μεταβληθεί ο κοινωνικός συσχετισμός. Και αυτό μπορεί να γίνει μόνο με αφύπνιση κρίσιμων κομματιών του εργαζόμενου λαού και κινητοποίησή τους πάνω σε ορισμένα μέτωπα στα οποία μπορεί να υποστεί ήττες το σημερινό καθεστώς και να αποσυσπειρωθεί. Άρα χρειάζονται επίμονοι και αποφασιστικοί αγώνες, αντίστοιχη ψυχολογία, καθώς και πολιτικές προτάσεις που να πείθουν αυτά τα κρίσιμα κομμάτια του λαού και να ανοίγουν ρήγματα στα «αφηγήματα» του αντιπάλου. Αν όλα αυτά τα κάναμε πολλοί και συστηματικά τα προηγούμενα χρόνια, τώρα θα ήμαστε σε μια άλλη κατάσταση. Ωστόσο, ποτέ δεν είναι αργά. Ας κινηθούμε με αυτήν τη λογική, και οι θετικές εξελίξεις μπορούν να επιταχυνθούν.
Πάρις Δάγλας
