Πλήττονται όχι μόνο οι αγρότες και η αγροτική παραγωγή της Ευρώπης αλλά και όλοι μας ως εργαζόμενοι και καταναλωτές
Με την ιδιαίτερα δυναμική τους πάλη, οι Γάλλοι αγρότες, αλλά και
άλλοι Ευρωπαίοι αγρότες, συμπεριλαμβανομένων των Ελλήνων,
επέβαλαν «πάγωμα» στην επαίσχυντη συμφωνία Ε.Ε.-
Mercosur, η οποία είνια ενάντια στα συμφέροντα των
Ευρωπαίων εργαζόμενων συνολικά
Σύμφωνα με μια δημοσκόπηση που έγινε το 2020 σε Ευρωπαίους πολίτες, η εμπορική συμφωνία ΕΕ-Mercosurείναι η πιο αμφισβητούμενη συμφωνία. Σχεδόν το 80% των ερωτηθέντων έστειλε το ίδιο μήνυμα: να εγκαταλειφθεί η συμφωνία μεταξύ ΕΕ και Mercosur. Οι τελευταίες δυναμικές κινητοποιήσεις των αγροτών σε Γαλλία, Ελλάδα, Βέλγιο, Πολωνία δίνουν το ίδιο σαφές μήνυμα: Όχι στη συμφωνία με τη Mercosur!
Η Mercosur είναι η κοινή αγορά της Λατινικής Αμερικής στην οποία συμμετέχουν η Αργεντινή, η Βραζιλία, η Ουρουγουάη, η Παραγουάη και η Βολιβία, ενώ μια σειρά άλλες χώρες βρίσκονται σε καθεστώς συνδεδεμένων μελών. Η συμφωνία με την ΕΕ προβλέπει την εισαγωγή αγροτοκτηνοτροφικών προϊόντων από τη Λατινική Αμερική στην ευρωπαϊκή αγορά (βόειο κρέας, κοτόπουλα, χοιρινό, ζάχαρη, αιθανόλη από κατάλοιπα σιταριού, καλαμπόκι κ.ά.) χωρίς δασμούς ή με πάρα πολύ χαμηλούς. Και σε αντάλλαγμα το ευρωπαϊκό βιομηχανικό κεφάλαιο θα μπορεί να πουλάει στη Λατινική Αμερική, με πολύ χαμηλούς δασμούς, αυτοκίνητα, μηχανολογικό εξοπλισμό, αλλά και χημικά λιπάσματα και φυτοφάρμακα, τα οποία σε μεγάλο ποσοστό έχει απαγορευτεί η χρήση τους στην Ευρώπη. Με λίγα λόγια, θυσιάζουν τους ντόπιους παραγωγούς στον βωμό των μεγάλων βιομηχανικών, εφοπλιστικών και εξαγωγικών συμφερόντων.
Στις χώρες της Mercosur επιτρέπεται η εκτεταμένη χρήση ορμονών στην κτηνοτροφία και φυτοφαρμάκων και ζιζανιοκτόνων στη γεωργία. Οπότε τα εισαγόμενα αγροτοκτηνοτροφικά προϊόντα που θα κατακλύσουν την ευρωπαϊκή αγορά –όσο κι αν προσπαθούν να καθησυχάσουν τους καταναλωτές δεσμευόμενοι για κανονισμούς και ελέγχους– θα είναι κρέας φουλ στις ορμόνες, σόγια με γενετικά τροποποιημένους οργανισμούς, φρούτα και λαχανικά με φυτοφάρμακα που στην Ε.Ε. έχουν απαγορευτεί εδώ και χρόνια. Αξίζει να αναφέρουμε ότι στην Αργεντινή και τη Βραζιλία καλλιεργούνται γενετικά τροποποιημένα φυτά σε έκταση 900.000.000 στρεμμάτων, 30 φορές η συνολική γεωργική έκταση της Ελλάδας.
Με την εισαγωγή φτηνών αγροτοκτηνοτροφικών προϊόντων στην Ευρώπη, τα οποία παράγονται κάτω από άθλιες συνθήκες, με πολύ χαμηλό κόστος και αμφίβολη ποιότητα, εντείνεται ο αθέμιτος ανταγωνισμός με τους ήδη επιβαρυμένους από την ΚΑΠ (Κοινή Αγροτική Πολιτική) της Ε.Ε. Ευρωπαίους αγροτοκτηνοτρόφους. Τι μέλλον μπορεί να έχει ένας αγρότης-κτηνοτρόφος όταν τον στραγγαλίζουν με έξοδα από τη μια και εισάγουν προϊόντα ουσιαστικά μη ανταγωνίσιμα από την άλλη; Ο αφανισμός της πρωτογενούς παραγωγής μιας χώρας (γεωργία, κτηνοτροφία, αλιεία) –ο οποίος εδώ και χρόνια υλοποιείται σταδιακά– αυξάνει την εξάρτησή της από τις εισαγωγές και τις αλυσίδες εφοδιασμού άλλων χωρών, γεγονός που επιφέρει επισιτιστική ανασφάλεια σε περιόδους κρίσης. Και οι τιμές των προϊόντων καθορίζονται από αυτούς που έχουν τον έλεγχο της αγοράς. Άρα δεν πλήττεται μόνο ο παραγωγός αλλά και ο κάθε εργαζόμενος-καταναλωτής που αγόραζε φρέσκο τοπικό προϊόν, ενώ η χώρα χάνει τη διατροφική της επάρκεια, κάτι στο οποίο μεθοδευμένα έχει οδηγηθεί η Ελλάδα. Όπως αναφέρουν οι Έλληνες αγρότες, «μέχρι το 2030 θα έχει μείνει το 15% των κτηνοτρόφων και το 20% των αγροτών». Χιλιάδες μικροί γεωργοί δεν θα αντέξουν και η γη θα περάσει σε λίγα χέρια ή θα εγκαταλειφθεί.
Η συμφωνία με τη Mercosur δεν έρχεται να λύσει τα προβλήματα των παραγωγών σε Ελλάδα και Ε.Ε., ούτε να στηρίξει το δικαίωμα των εργαζομένων σε φθηνά και ποιοτικά προϊόντα. Έρχεται να στηρίξει το μεγάλο κεφάλαιο, είτε βιομηχανικό είναι αυτό είτε αγροδιατροφικό, είτε ακόμα εφοπλιστικό (για τη μεταφορά των προϊόντων).
Για αυτό ο αγώνας των αγροτών, ο οποίος ανάγκασε το ευρωκοινοβούλιο να παγώσει τη συμφωνία και να την παραπέμψει στο Ευρωπαϊκό Δικαστήριο, δεν είναι υπόθεση μόνο των αγροτών-κτηνοτρόφων-αλιέων, είναι υπόθεση όλων μας. Χωρίς τον αγρότη τίθεται θέμα επιβίωσης για τον εργαζόμενο της πόλης. Χωρίς πρωτογενή παραγωγή δεν υπάρχει διατροφική ασφάλεια σε μια χώρα. Κοινός αγώνας για παραγωγή ποιοτικών και φθηνών τροφίμων, με κριτήριο όχι τα κέρδη των βιομηχανικών και αγροδιατροφικών ομίλων αλλά τις ανάγκες των εργαζομένων.
Όλγα Στεφανίδου
