 |
| Οι ναυτεργάτες έδειξαν και πάλι ότι με συσπείρωση στα σωματεία, ενότητα και τόλμη η εργατική τάξη βγαίνει νικήτρια |
Η απεργία αυτή τη φορά έγινε στα φορτηγά-οχηματαγωγά (RO-RO) των γραμμών Πειραιάς-νησιά Αιγαίου. Τα πλοία αυτά μεταφέρουν προμήθειες στα νησιά και έχουν και επικίνδυνα φορτία (καύσιμα, χημικά κ.ά). Η οργανική τους σύνθεση είναι ίδια με αυτή των ποντοπόρων φορτηγών πλοίων (20- 25 άτομα δηλαδή), ενώ οι ανάγκες τους είναι διπλάσιες τουλάχιστον. Εκτός από το αίτημα για αύξηση των οργανικών συνθέσεων οι ναυτεργάτες έχουν αιτήματα για αύξηση του επιδόματος επικινδυνότητας στο ύψος των αντίστοιχων στα ποντοπόρα φορτηγά πλοία και για αύξηση του επιδόματος έχμασης (φόρτωση οχημάτων στα γκαράζ).
Η απεργία κράτησε 10 ημέρες και απέσπασε αυξήσεις στα επιδόματα 300% και 500% αντίστοιχα, καθώς και γραπτή δέσμευση των πλοιοκτητριών εταιρειών για αύξηση της οργανικής σύνθεσης των πληρωμάτων με ταυτόχρονη ένταξη στο ισχύον εργασιακό καθεστώς.
Την 4η ημέρα της απεργίας μπήκαν σε αυτήν και τα ελεγχόμενα από το ΠΑΜΕ σωματεία ΠΕΜΕΝ και ΣΤΕΦΕΝΣΩΝ (αξιωματικοί μηχανών και κατώτερα πληρώματα μηχανής, αντίστοιχα). Η απεργία τους έληξε δύο ημέρες πριν από αυτήν της ΠΕΝΕΝ. Απέσπασαν κέρδη όσον αφορά τα αιτήματα για τα κατώτερα πληρώματα μηχανής (7% αύξηση επιδόματος υδραυλικών εργασιών, πληρωμή έξτρα υπερωριών, μέσα ρουχισμού και προστασίας). Η συμμετοχή των δύο αυτών σωματείων έγινε κάτω από την πίεση της απεργίας της ΠΕΝΕΝ. Η στάση που είχαν κρατήσει οι διοικήσεις τους στην απεργία του καλοκαιριού, όπου τα σωματεία αυτά είχαν μείνει αμέτοχα, είχε προκαλέσει αλγεινή εντύπωση στους ναυτεργάτες και στους εργαζόμενους που συμπαραστέκονταν στον αγώνα.
Η απεργία των ναυτεργατών διεξήχθη κάτω από τους εκβιασμούς των πλοιοκτητών, τις απειλές για καταστολή από το υπουργείο και την εχθρική στάση της διοίκησης της ΠΝΟ (Πανελλήνια Ναυτική Ομοσπονδία) που ελέγχεται από τους πλοιάρχους και είναι υποταγμένη στα συμφέροντα των διαφόρων εφοπλιστών.
Η απεργία έδειξε και πάλι ότι η ελληνική ναυτεργασία είναι ζωντανή, παρά τον περιορισμό της στην ακτοπλοΐα, μετά τον διωγμό της από τα ποντοπόρα πλοία από τους εφοπλιστές. Έδειξε ακόμα ότι η εργατική τάξη μπορεί να πετύχει νίκες με οργάνωση, πραγματική ενότητα και σωστή στόχευση. Αποτελεί φάρο ελπίδας για όλους τους εργαζόμενους.
Σ. Κρόκος
