Η ΑΝΥΠΟΤΑΚΤΗ ΝΕΟΛΑΙΑ ΤΗΣ ΓΑΛΛΙΑΣ ΔΕΙΧΝΕΙ ΤΟΝ ΔΡΟΜΟ

«Σχολείο χωρίς χρήματα, χώρα χωρίς μέλλον», λένε οι Γάλλοι
μαθητές. Οι οποίοι παρακινούν και τον υπόλοιπο λαό να 
αντισταθεί στην πολιτική που φέρνει νέα φτωχοποίηση σε
όλη την Ευρώπη.

 Μάη του ’68 θυμίζει η εξέγερση των μαθητών και των φοιτητών στη Γαλλία, με μαχητικές διαδηλώσεις, καταλήψεις σχολείων και σκληρές συγκρούσεις με τις δυνάμεις καταστολής.

Στις 17 Σεπτεμβρίου, μαθητές κάποιων σχολείων στα βόρεια προάστια του Παρισιού διαδηλώνουν σε συμπαράσταση των απεργών καθηγητών τους, που αντιδρούν στις άθλιες συνθήκες των σχολικών κτηρίων, την έλλειψη καθηγητών, τον μεγάλο αριθμό μαθητών ανά τάξη, τη μείωση του προϋπολογισμού για την παιδεία κ.ά. Μετά την ακραία βίαιη αντιμετώπισή τους από την αστυνομία, σε συμπαράσταση κατεβαίνουν στις διαδηλώσεις και οι γονείς.

Το καθεστώς Μακρόν-Λεκορνύ, και τα συστημικά ΜΜΕ, προσπαθούν να συκοφαντήσουν το κίνημα, που αρχίζει να εξαπλώνεται, ότι δήθεν προέρχεται από μετανάστες και «ακροαριστερούς». Σύντομα η συκοφαντία καταρρέει, η εξέγερση εξαπλώνεται στα τέλη του Σεπτέμβρη σε ολόκληρη τη Γαλλία, ενώ το 62% της κοινής γνώμης στηρίζει το κίνημα. Το 30% των σχολείων είναι σε κατάληψη, ενώ συμμετέχουν πλέον και οι φοιτητές σε όλες τις μεγάλες πόλεις. Οι πυροσβέστες, που απεργούσαν από πριν, ενώνονται με τη νεολαία. Σε απεργία κατεβαίνουν τμήματα των δημοσίων υπαλλήλων, το υγειονομικό προσωπικό, εργαζόμενοι στις μεταφορές και στο σύνολό τους τα συνδικάτα των εκπαιδευτικών. Η Γαλλία φλέγεται! Η καταστολή από την αστυνομία είναι ιδιαίτερα βίαιη. Σε απευθείας βολή οβίδας κρότου-λάμψης από αστυνομικό, ένας 15χρονος ακρωτηριάζεται.

Στον αγώνα πλέον μπαίνουν και τα συνδικάτα της Γαλλίας. Η επικεφαλής του συνδικάτου CGT Σοφί Μπινέ αναφέρθηκε στην τεράστια οργή των Γάλλων εργαζομένων από το αυξημένο κόστος ζωής και την κυβερνητική πολιτική λιτότητας (μείωση συντάξεων, μισθών στο δημόσιο, κοινωνικών παροχών κ.ά.). Τα συνθήματα και οι διεκδικήσεις βαθαίνουν. Το κίνημα απαιτεί μίνιμουμ 10 δις επιπλέον για την παιδεία και την κατάργηση της πλατφόρμας parcoursup, ένα σύστημα εισαγωγής στα πανεπιστήμια όπου μαθητές από τα δημόσια σχολεία, ιδίως από τις φτωχές συνοικίες, μένουν απ’ έξω, γιατί είναι στο χέρι του πανεπιστήμιου να σε απορρίψει χωρίς αιτιολογία. Οι διαδηλωτές στρέφονται και ενάντια στην πολεμοκάπηλη πολιτική του Μακρόν και τις πολεμικές ιαχές της γραφειοκρατίας των Βρυξελλών.

Τα συνδικάτα κηρύσσουν πανεθνική απεργία για τις 17 Οκτωβρίου. Η εξέγερση της νεολαίας παίρνει πλέον άλλη τροπή, η αστική τάξη αρχίζει να φοβάται.

Η ακροδεξιά, που μέχρι τώρα είχε αρκετή επιρροή στη νεολαία, αναγκάζεται να στηρίξει τα αφεντικά της και να αποκαλύψει το πραγματικό της πρόσωπο, καταδικάζοντας τις καταλήψεις και απαιτώντας αυστηρά την «επαναφορά της τάξης».

Ο ανταγωνισμός της Ευρώπης με τις ΗΠΑ και την Κίνα και η πίεση που δέχεται η ευρωπαϊκή οικονομία από τον πόλεμο στην Ουκρανία ανέδειξαν τα αδιέξοδα αυτού του σάπιου καπιταλιστικού συστήματος. Η αστική τάξη, αρνούμενη τη μείωση των κερδών της, φορτώνει όλο το βάρος στα μεσαία και φτωχά στρώματα.

Η ευρωπαϊκή νεολαία δεν έχει καμία διάθεση να επιτρέψει τη συνεχιζόμενη φτωχοποίησή της και να επιστρέψει σε μια Ευρώπη του ’50, της φτώχειας και της καταστροφής. Δεν μπορεί να ανεχθεί άλλο την οικονομική πολιτική των Βρυξελλών που παραπέμπει σε ένα φτωχό μέλλον.

Ήδη στη Ισπανία οι μαζικότατες και καθημερινές διαδηλώσεις για το σημαντικότατο πρόβλημα της κατοικίας, ένα πρόβλημα που αφορά τα περισσότερα ευρωπαϊκά κράτη, δείχνουν ότι οι λαοί αφυπνίζονται. Στο Βέλγιο οι μαθητές και οι φοιτητές κινητοποιούνται ενάντια στην αύξηση των διδάκτρων, απαιτώντας δωρεάν παιδεία. Στη Λιέγη, μετά από σοβαρά επεισόδια στις διαδηλώσεις και εκατοντάδες συλλήψεις, απαγορεύτηκαν οι συγκεντρώσεις άνω των τριών ατόμων! Παρ’ όλ’ αυτά, οι μαθητές προχώρησαν στις 8 του Οκτώβρη σε ειρηνική πορεία. Για τις 9 Οκτώβρη τα συνδικάτα, μαζί με μαθητές και φοιτητές, καλούν σε διαδήλωση στις Βρυξέλλες στα πλαίσια εθνικής κινητοποίησης με απεργία σε διάφορους κλάδους.

Στη Γερμανία η νεολαία διαδηλώνει ενάντια στην υποχρεωτική στράτευση, ενάντια στη φιλοπόλεμη πολιτική του Μερτς και τη μετατροπή των αυτοκινητοβιομηχανιών σε πολεμική βιομηχανία. Η μεγαλύτερη συνδικαλιστική οργάνωση, η IG METAL, διαμαρτύρεται έντονα και καλύπτει τις απεργιακές κινητοποιήσεις σε πάνω από 280 πόλεις ενάντια στις απολύσεις και τα λουκέτα των αυτοκινητοβιομηχανιών.

Οι ευρωπαϊκοί λαοί δεν γίνεται να ανεχτούν άλλο τη φτωχοποίησή τους. Ο ξεσηκωμός σε Γαλλία, Ισπανία, Βέλγιο, Γερμανία σύντομα θα ενταθεί και θα επεκταθεί και σε άλλα κράτη. Καθήκον επείγον των μαρξιστών είναι να είναι έτοιμοι να συμμετέχουν και να ηγηθούν αυτών των κινημάτων, οδηγώντας την Ευρώπη σε ένα μέλλον ελπιδοφόρο, της ισότητας και της δικαιοσύνης.

 

Χρήστος Χατζής