 |
| Η επαναλειτουργία του τρένου της Πελοποννήσου και των άλλων εγκαταλειμμένων γραμμών αποτελεί ώριμο κοινωνικό αίτημα |
Το τρένο στην Πελοπόννησο εγκαταλείφθηκε το 2010, παρόλο που είχαν ανακατασκευαστεί οι γραμμές με έργα ύψους 135 εκατομμυρίων ευρώ και μέχρι ένα σημείο είχαν φτιαχτεί και διπλές. Η εγκατάλειψη έγινε στο πλαίσιο της τότε μνημονιακής διάλυσης και λεηλασίας των δημόσιων δομών της χώρας. Η κατάργηση του τρένου εξυπηρέτησε τα μεγάλα εργολαβικά συμφέροντα των εθνικών οδών (ΜΟΡΕΑΣ και ΟΛΥΜΠΙΑ ΟΔΟΣ στην Πελοπόννησο), αλλά και τα μικρότερα του υπεραστικού ΚΤΕΛ, το οποίο έχει και παραδοσιακές σχέσεις με το σύστημα. Ενώ η προώθηση του ΙΧ αυτοκινήτου ως κύριου μέσου μεταφοράς έχει και αυτή τις δικές της κοινωνικές και οικονομικές σκοπιμότητες: ατομικοποίηση του πληθυσμού και στήριξη των κερδών των αυτοκινητοβιομηχανιών και του πετρελαϊκού κεφαλαίου.
Τις γραμμές του τρένου στην περιοχή τις συντηρούν, κόβοντας τα χορτάρια, κάτοικοι των παρακείμενων χωριών. Υπάρχουν δεκάδες σιδηροδρομικοί σταθμοί στην πορεία, που αποτελούν αρχιτεκτονικά νεοκλασικά μνημεία και χρήζουν ανακατασκευής. Η κεντρική γραμμή ειδικά, Αθηνών – Καλαμάτας, περνάει μέσα από ιστορικά και φυσικά τοπία του Μοριά και αποτελεί από μόνη της περιηγητικό αξιοθέατο. Υπάρχει μελέτη από ελληνο-ελβετική ένωση φίλων του σιδηρόδρομου για σχέδιο ανασυγκρότησης του τρένου της Πελοποννήσου.
Όλα αυτά τα στοιχεία συνηγορούν στο ότι το αίτημα για επανασύσταση του σιδηρόδρομου στην Πελοπόννησο –αλλά και στις άλλες περιοχές της χώρας που έχει εγκαταλειφθεί (Βόρεια Ελλάδα)– είναι ώριμο κοινωνικά. Για να πάρει όμως σάρκα και οστά χρειάζεται η οργανωμένη μαζική παρέμβαση του λαϊκού κινήματος και αναπόφευκτα στην πορεία η σύγκρουση με το υπάρχον καθεστώς της χώρας. Η πολιτική που οδήγησε στην εγκατάλειψη του τρένου είναι και τώρα κυρίαρχη, και εκφράζεται άμεσα από την πλέον αδίστακτη και ανάλγητη κυβέρνηση του κεφαλαίου, τη νεοφιλελεύθερη συμμορία Μητσοτάκη. Αυτό είναι κάτι που πρέπει το έχουν στο νου τους οι άνθρωποι που δραστηριοποιούνται στην υπόθεση, όπως η Ένωση Φίλων Σιδηρόδρομου στη Μεσσηνία. Ο ελληνικός σιδηρόδρομος γενικά μπορεί να ζήσει και να επιτελέσει τον κοινωνικό του ρόλο μόνο σε δημόσια βάση και κάτω από την οργανωμένη πάλη του εργαζόμενου λαού.
Σ. Κρόκος
